Συντάκτης: Guevaristas

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ (Α’ ΚΑΙ Β’ ΜΕΡΟΣ) – Αργεντινή και Δ.Ν.Τ.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ.

Όταν ο Γιώργος Αυγερόπουλος έφυγε από την Αργεντινή το 2002, είχε αφήσει την ιστορική πλατεία του Μαΐου, γεμάτη διαδηλωτές και συνθήματα. Τώρα την ξαναβλέπει σχεδόν στην ίδια κατάσταση, όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Ο τέως πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ,σύζυγος της σημερινής προέδρου Κριστίνα, έχει μόλις πεθάνει, χτυπημένος από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο. Οι υποστηρικτές του, που αποτελούν και την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, τον θεωρούν ήρωα, καθώς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση και να διώξει το Δ.Ν.Τ. από τη χώρα. «Μας έδωσε πίσω την αξιοπρέπειά μας.» «Αυτός ήταν που μας απελευθέρωσε από τα νύχια αυτού του αρπαχτικού τέρατος!», είναι μερικές από τις φράσεις των συγκεντρωμένων στην πλατεία. «Και αφού εσείς είστε από την Ελλάδα που περνάει τώρα άσχημες στιγμές, να ξέρετε ότι εμείς ήδη το περάσαμε. Ήμασταν αιχμάλωτοι των δανείων και του συσσωρευμένου χρέους. Κι αυτά τα δάνεια δεν ήταν για εμάς. Δεν ήταν για το λαό. Ποτέ δεν είναι για τον λαό. Γι’ αυτό και οι Έλληνες κάνουν καλά και διαδηλώνουν. Είναι θλιβερό να μη μαθαίνεις, να μη καταλαβαίνεις…»

Ο πρώην υπουργός οικονομικών, Ντομίνγο Καβάλο, θεωρείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους πιο βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής, το 2001. Είναι ο άνθρωπος που σχεδίασε και υλοποίησε για χρόνια όλο το μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η χώρα μέχρι την καταστροφή. Σήμερα ο Ντομίνγο Καβάλο, άλλοτε μια από πιο σημαντικές πολιτικές φιγούρες της Αργεντινής, είναι ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην χώρα. Δεν παραδέχεται ότι έχει κάνει κάποιο λάθος. Το αντίθετο: «Αφού ξερίζωσα τον πληθωρισμό και ενοποίησα την Αργεντινή με τον υπόλοιπο κόσμο, αφού επέτρεψα τον εκμοντερνισμό όλων των παραγωγικών δομών της Αργεντινής, τότε θεωρώ ότι αυτά ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα και έχω ένα μερίδιο επιτυχίας, όχι όλο, σ’ αυτό το κατόρθωμα«.

Ο Ντομίνγο Καβάλο περιγράφει με λεπτομέρειες ό,τι έγινε πίσω από τις
κλειστές πόρτες των συμβουλίων με το Δ.Ν.Τ. σε Ουάσινγκτον και Μπουένος Άιρες. «Το Δ.Ν.Τ. μας είχε ήδη δώσει ένα δάνειο, προσπαθώντας να βοηθήσει την Αργεντινή να βγει από την οικονομική κρίση, που είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 2000», λέει. «Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Μας έδωσε λοιπόν ένα δάνειο με εκταμιεύσεις ανά τρίμηνο. Το 1ο τρίμηνο αυτού του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί. Έτσι έθεσα στο Δ.Ν.Τ. να αναπρογραμματίσουμε τους στόχους με τέτοιον τρόπο, που να μπορούμε να τους τηρήσουμε.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Πόσα ήταν;

Ντομίνγο Καβάλο: Δεν ήταν πολλά. Συνολικά το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ. ήταν 12 δις δολάρια και οι τριμηνιαίες δόσεις ήταν η κάθε μια 1,3 δις δολάρια. Ασήμαντα ποσά, δηλαδή, μπροστά σε αυτά που αναφέρονται για την Ελλάδα. […] Είχαμε πετύχει τους στόχους μας για το 3ο τρίμηνο. Το οποίο είχε τελειώσει το Σεπτέμβριο. Τότε έστειλαν μιαν αποστολή για να δούνε αν είχαμε πετύχει ή όχι. Είχαμε πετύχει και έπρεπε να εγκρίνουν την επόμενη εκταμίευση. Μετά άρχισαν να παρατηρούν αν θα πετυχαίναμε τους στόχους μας για το 4ο τρίμηνο. Και φυσικά για το 4ο τρίμηνο θα είχαμε προβλήματα για να πετύχουμε τους στόχους. Όπως ούτε και στην Ελλάδα θα μπορέσετε να εκπληρώσετε ακριβώς τους στόχους, όπως έχουν προγραμματιστεί. Έτσι λοιπόν με το επιχείρημα ότι για το 4ο τρίμηνο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, δεν θα εκπληρώναμε τους στόχους, μας ακύρωσαν την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο. Και αφού μας αφαίρεσαν την στήριξη, δεν έμενε άλλη λύση απ’ το να εξαγγείλουμε στάση πληρωμών. […] 
Εκείνο τον καιρό κυριαρχούσε η θεωρία της ηθικής του κινδύνου, δηλαδή όταν μια χώρα είναι χρεωμένη και υπάρχουν τράπεζες και κάτοχοι ομολόγων που έχουν δανείσει αυτή τη χώρα, είναι καλύτερα η χώρα να φτάσει στη χρεοκοπία,  γιατί έτσι αυτή η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες αλλά και οι πιστωτές επίσης θα υποστούν τις συνέπειες, κι αυτό θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον για να μην ξαναχρεωθεί αυτή η χώρα και οι πιστωτές να μην ξαναδανείσουν μια χώρα που θα βρίσκεται κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Δηλαδή εφάρμοσαν σε μας μια θεωρία που σήμερα ευτυχώς κανείς δεν τη υποστηρίζει και που μας έκανε να υποφέρουμε πολύ. Δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία, που ήταν κι αυτή σε κρίση την ίδια εποχή. Αλλά γιατί δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία; Την ίδια χρονιά, το 2001 η Τουρκία βρισκόταν σε μια τρομερή κρίση, αλλά την Τουρκία δεν την έσπρωξαν στη στάση πληρωμής του χρέους. Και δεν την έσπρωξαν γιατί θα χρησιμοποιούσαν την Τουρκία ως στρατιωτική βάση στον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ. Η Αργεντινή, αφού δεν μπορούσε να γίνει βάση για κανέναν πόλεμο, είπαν: «Εντάξει,  αυτή είναι η περίπτωση της χώρας που μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα για τις άσχημες συνέπειες της υπερχρέωσης.

Ο Ντομίνγο Καβάλο, ωστόσο, διευκρινίζει ότι η κριτική που κάνει στο Δ.Ν.Τ. δεν είναι η ίδια με αυτή που κάνει η αριστερά. «Το Δ.Ν.Τ. βοήθησε πολλές χώρες, τώρα βοηθά μαζί με την Ευρώπη την Ελλάδα», λέει. «Η μόνη χώρα που δυστυχώς δεν βοήθησε ήταν η Αργεντινή».

«Προσέξτε συμπεριφέρονται όπως οι μαφιόζοι», αντικρούει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Απαγάγουν ολόκληρες χώρες. Πληρώνονται τα λύτρα, αλλά δεν επιστρέφουν πίσω τα θύματα. Τα λύτρα τα ονομάζουν «υπηρεσίες του χρέους». Υπαγορεύουν διαταγές στις κυβερνήσεις. Κυβερνούν τις κυβερνήσεις. Γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ονομάζεται «διεθνές», αλλά το διοικούν 5 χώρες κι αυτές είναι που παίρνουν τις αποφάσεις. Γιατί το δικαίωμα ψήφου αναλογεί στο κεφάλαιο που έχει επενδυθεί. Έτσι όσοι έχουν τα περισσότερα λεφτά, είναι αυτοί που διατάζουν. Είναι πέντε χώρες που κυβερνούν τον κόσμο. Και μετά μιλούν για δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Αφού 5 χώρες διοικούν πάνω απ’ τις άλλες».

Ο Καβάλο, αφού περιγράφει το πώς και το γιατί εφάρμοσε το περίφημο κοραλίτο, δεσμεύοντας τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες, υπερασπίζεται πλήρως την πολιτική ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που εφάρμοσε ο ίδιος την δεκαετία του ’90. «Ήταν προβληματικές εταιρίες που δημιουργούσαν τεράστιες απώλειες στο κράτος. Με το να τις ιδιωτικοποιήσουμε, πετύχαμε δυο πράγματα. Απ’ τη μια μεριά εξαφανίστηκαν τα ελλείμματα, δεύτερον το κράτος δεν έπρεπε πια να επενδύει σ’ αυτούς τους τομείς και επένδυσε σ’ αυτούς ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι εκσυγχρονίστηκαν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες».

Ωστόσο, ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο γνωστούς και έγκυρους οικονομολόγους της χώρας και πρέσβης της Αργεντινής στη Γαλλία, περιγράφει μια τελείως διαφορετική εικόνα. «Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική! Μια πολιτική με πηγή έμπνευσης τη «μαγεία» της Αγοράς, σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανοιχτείς, να πουλάς, να βγάλεις το Κράτος από τη μέση και ν’ αφήσεις τις αυθόρμητες δυνάμεις της Αγοράς σε ένα σκηνικό διεθνούς κερδοσκοπίας, να κάνουν τη χώρα να προοδεύσει. Και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή».

Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, πολλοί από τους καταθέτες, τωνοποίων τα χρήματα μπλοκαρίστηκαν στις τράπεζες, δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Παρά τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, που όρισε ότι οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν τα χρήματα των ανθρώπων στο αρχικό νόμισμα συν την παρακράτηση των τόκων όλων αυτών των χρόνων, οι τράπεζες κωλυσιεργούν με νομικά τερτίπια. Στους δανειολήπτες, ωστόσο, που είχαν πάρει δάνειο λίγο πριν την κρίση, παίρνουν τους τόκους. Οι ίδιοι μιλούν για τοκογλυφία. Περίπου 2.000.000 ενυπόθηκοι χρεοφειλέτες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Πολλοί αυτοκτόνησαν μη μπορώντας να αντέξουν την οικονομική τους καταστροφή. Άλλοι επισκέπτονται συχνά τον ψυχίατρό τους. Ο Δρ. Ταραγάνο και οι συνάδελφοί του στην ψυχιατρική κλινική έκαναν μια μελέτη που κράτησε τρία χρόνια πάνω στα περιστατικά που χειρίζονταν καθημερινά. Ανακάλυψαν ότι το ποσοστό των ατόμων που υπέστησαν καρδιολογικά και εγκεφαλικά επεισόδια ως συνέπεια του άγχους που προκλήθηκε από την κρίση, εκτινάχθηκε στο 15%, την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος φτάνει μόλις το 2%.

Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, με τον μισό πληθυσμό να έχει βουλιάξει στη φτώχεια και τη μιζέρια, με το κράτος να είναι απόν και  στο δρόμο να μην υπάρχει δεκάρα τσακιστή, η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες. Έτσι εμφανίστηκε το «τρουέκε», ένας προ-καπιταλιστικός τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε τη διαβίωση 10.000.000 ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προιόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο, με ένα κιλό κρέας. «Το ανταλλακτικό παζάρι, όχι μόνο μας έδινε φαγητό, μας έδινε να πιούμε, αλλά και καρδιολόγους και δασκάλους για τα παιδιά μας, για αγγλικά και χορό. Είχαμε συμβολαιογράφους που έγραφαν για σπίτια και οικόπεδα και πληρώνονταν με κουπόνια και σπίτια που πουλιόνταν και αγοράζονταν με κουπόνια που ήταν το νόμισμα της ανταλλαγής. Είχαμε τουρισμό, είχαμε μανικιούρ, κομμωτήριο και πεντικιούρ, υπήρχε καζίνο, όλα αυτά με τα κουπόνια του ανταλλακτικού παζαριού», λέει η Γκρασιέλα Γκραγίσεβιτς, ιδρυτικό μέλος του Τρουέκε. «Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν, γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ’ τον υπουργό οικονομίας, από το Δ.Ν.Τ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας».

Το Τρουέκε πήρε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα. Τόση, που σύντομα ντόπιοι οικονομικοί κύκλοι,  όσο και το ίδιο το Δ.Ν.Τ., απαξίωναν το Τρουέκε ζητώντας τη διάλυσή του, ενώ ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. το χαρακτήρισε οικονομική τρομοκρατία.
«Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία», λέει ο Ρουμπέν Ραβέρα, συνιδρυτής του Κλαμπ Τρουέκε. «Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του».

Η αρχή του τέλους ήταν όταν η αστυνομία «επισκέφθηκε» για πρώτη φορά το μεγαλύτερο χώρο τρουέκε για έλεγχο. Ταυτόχρονα μεγάλα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μεταδίδουν ότι στο Τρουέκε τα προιόντα που κυκλοφορούσαν ήταν κλεμμένα, ή ότι τα τρόφιμα ήταν από τα σκουπίδια. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να σταματήσει το Τρουέκε. Αυτό ωστόσο που μπόρεσε να το σταματήσει, ήταν τα δεκάδες πλαστά κουπόνια (που ήταν το νόμισμα της συναλλαγής) τα οποία διοχέτευσαν στο ανταλλακτικό εμπόριο άγνωστοι παραχαράκτες. Τα ιδρυτικά μέλη του Τρουέκε πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι αυτό ήταν κάτι οργανωμένο. Σε ρεπορτάζ της εποχής, η αστυνομία συλλαμβάνει εγκληματίες που μετέφεραν ένα εκατομμύριο πλαστά κουπόνια. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να είναι αυτοσχέδιο, η απάντηση είναι ότι για τέτοια παραγωγή χρειάζονταν μηχανήματα μεγάλης κλίμακας.

Το Τρουέκε συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σε χώρους που κρατούν χαμηλό προφίλ και δεν διαφημίζονται για να μη δώσουν στόχο στις αρχές.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ.

Το 2003 εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ο Νέστορ Κίρτσνερ, με μόλις το 22,2 % των ψήφων. Ήταν κυβερνήτης, μιας μακρινής επαρχίας στη Παταγονία. Σήμερα, θεωρείται ήρωας από μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, καθώς κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση.

» Ήταν ένας άνδρας αντιφατικός,» λέει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Προήλθε από το χώρο του Μένεμ και είχε συνεργαστεί στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Ήταν ένας από τους κύριους αυτουργούς στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Αλλά όταν φτάνει στην Προεδρία γίνεται ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, σ’ αυτήν τη διαδικασία εθνικής αξιοπρέπειας και αλλαγής την οποία βλέπουμε σε αρκετές χώρες της ηπείρου.»

Η Αργεντινή αποστασιοποιείται από την επιρροή των ΗΠΑ κλείνοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Τσάβες της Βενεζουέλας, τον Μοράλες της Βολιβίας, τον Κορρέα του Εκουαδόρ, την Μπασελέτ της Χιλής κ.α.

Στο πεδίο της οικονομίας ο Κίρσνερ έχει δίπλα του τον Ρομπέρτο Λαβάνια. Έναν έμπειρο οικονομολόγο και υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης. Η πρώτη τους κίνηση είναι να αποσύρουν οποιαδήποτε αίτηση πόρων προς το ΔΝΤ.

Μέχρι τότε οι προηγούμενοι υπουργοί είχαν προσπαθήσει να διαπραγματευτούν ένα δάνειο ύψους 20 και 25 δις δολαρίων», θυμάται ο Ρομπέρτο Λαβάνια. «Στο πρώτο ραντεβού που είχα με τον Κέλερ, που μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Γερμανίας, εκείνη την εποχή ήταν διευθυντής του ΔΝΤ, πήγα να του ανακοινώσω ότι η Αργεντινή αποσύρει οποιαδήποτε αίτηση κεφαλαίων. Γιατί  αυτή η αίτηση έδινε χώρο σε διαπραγμάτευση που εκ των πραγμάτων σήμαινε να αποποιηθούμε τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής. Ήταν μια παντελής επέμβαση στην οικονομία της Αργεντινής. Φυσικά η δικαιολογία ήταν να δοθούν κεφάλαια στην Αργεντινή. Κεφάλαια που θα έμπαιναν από ένα παραθυράκι και θα έβγαιναν από ένα άλλο για να πληρωθούν οι πιστωτές. Ήταν προφανές ότι ο μόνος στόχος ήταν να μειωθεί η χασούρα των  πιστωτών . Με το να αποσύρω την αίτηση δανείου, η εξουσία του ΔΝΤ στην Αργεντινή, ελαττώθηκε πολύ γρήγορα.»

«Στη συνέχεια προστατεύτηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί. Η προηγούμενη κυβέρνηση ακολουθώντας το πρόγραμμα του ΔΝΤ που μοιάζει με αυτό της Ελλάδας, απαίτησε και κατάφερε  μια μείωση μισθών και συντάξεων 13%. Εμείς είπαμε ότι αυτό δεν έχει νόημα, γιατί πόσο θα μειώσεις τους μισθούς του δημοσίου για να ικανοποιήσεις τις τράπεζες; Κάναμε ακριβώς τ’ αντίθετο. Με  δικαστική απόφαση  την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση, επεστράφη το 13 % των μισθών που είχαν κοπεί το 2000. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν να αναγεννηθεί η αγορά. Τους τελευταίους 8 μήνες του 2002 η Αργεντινή ήδη αναπτυσσόταν με 8%. Και τα επόμενα 4 χρόνια κάπου στο 9%.»

Παρόλο όμως που η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, το απλήρωτο χρέος που είχε διαμαρτυρηθεί, περίπου 93 δις δολάρια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της ιστορίας. Ήταν σαφές ότι η Αργεντινή δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Η κυβέρνηση κράτησε αμετακίνητη στάση. Πρότεινε σε όσους είχαν κρατικά ομόλογα που είχαν λήξει, να τους τα αντικαταστήσει με νέα, πολύ χαμηλότερης τιμής. Για κάθε ένα δολάριο που χρωστούσε η Αργεντινή θα πλήρωνε 25 σεντς και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

» Ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους που κατέληξε με 75% έκπτωση» λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Ρομπέρτο Λαβάνια. «Οι πιστωτές χρειάστηκε να αποποιηθούν το 75%. Και προσέξτε: Περισσότεροι από 3 στους 4 πιστωτές μπήκαν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν πιέστηκαν. Τους εξηγήσαμε την σοβαρότητα της κατάστασης  της Αργεντινής.

Το Δεκέμβριο του 2005 ο πρόεδρος Κίρσνερ αποφασίζει να ξεπληρώσει με μία μόνο δόση ό,τι χρωστάει στο ΔΝΤ. Ήταν περίπου 10 δις δολάρια. Το ανακοινώνει σε μια αιφνίδια συνέντευξη τύπου. Ακόμα και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την απόφασή του «ιστορική». Έτσι στις αρχές του 2006, οριστικά η Αργεντινή πληρώνει όλο το χρέος προς το ΔΝΤ και κάνει ακόμα πιο σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έχει πλέον κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική  της Αργεντινής.

Τουλάχιστον ήταν μια συμπεριφορά μεγάλης αξιοπρέπειας!» παρατηρεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο. «Όταν έρχονται οι του ΔΝΤ και λένε: «Εσείς θα πρέπει να….». Όχι, κύριοι κάνετε λάθος. Κάνατε λάθος στο μέρος και στη στιγμή. Εδώ σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορείτε να μιλάτε έτσι. Αυτή η χώρα έχει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη. Δεν εκλέξανε εσάς! Κανείς δεν σας ψήφισε. Κύριοι τεχνοκράτες, κανείς δεν σας ψήφισε!»

Σήμερα η Αργεντινή είναι μια χώρα σε πλήρη ανάκαμψη. Παρόλο που δεν είναι δημοφιλής στη διεθνή οικονομική κοινότητα και στις αγορές χρήματος, η οικονομία της αναπτύσσεται με ένα μέσο όρο 7% τον χρόνο.

«Η Αργεντινή τώρα δεν εξαρτάται από τις διεθνείς πιστώσεις, απλά εξαρτάται από τη δική της οικονομία και δεν προστρέχει στις διεθνείς πιστώσεις. Το Κράτος έχει πλεόνασμα» λέει ο έμπειρος οικονομολόγος Άλδο Φερέρ. «Και για να’ ναι ξεκάθαρο: Η Αργεντινή δεν θα έβγαινε από την κρίση, αν δεν είχε αναβάλει την πληρωμή του χρέους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους; Είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα, λόγω των επιπτώσεων στην Ευρώπη. Ωστόσο νομίζω ότι όταν το πρόβλημα φτάσει σε ένα επίπεδο και δεν είναι δυνατόν να το χειριστείς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από την κρίση ακολουθώντας τους κανόνες. Έτσι λοιπόν η περίπτωση της Αργεντινής αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να μετατρέψει το χρέος σε επίπεδα που να μπορεί να το χειριστεί. Κι όταν το επανατοποθέτησε, η χώρα μπόρεσε να πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει.»

Υπάρχει όμως μια μεγάλη σκιά: Ο πληθωρισμός.

«Είμαστε πολύ άσχημα», υποστηρίζει ο πρώην υπουργός οικονομικών Ντομίνγο Καβάλο που κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001. «Ο πληθωρισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να έχει μια χώρα. (53:03) Ο πληθωρισμός είναι ένας βαρύς φόρος για τους φτωχούς. Αυτό το μήνα που μόλις τελείωσε, η τιμή του κρέατος ξανανέβηκε κατά 15% με 20%. Φανταστείτε λοιπόν τι χτύπημα δέχεται η τσέπη του κόσμου. Δυστυχώς επειδή δεν υπήρξε η βούληση για να γίνει μια διαφανής τακτοποίηση, προτιμήθηκε ο ψεύτικος μηχανισμός  της υποτίμησης και της «πεσοποίησης.» Δηλαδή είναι σαν σήμερα στην Ελλάδα αντί να γίνουν οι αναγκαίες θυσίες για να τακτοποιηθούν οι λογαριασμοί στην οικονομία για να αποφευχθεί η υπερβολική χρέωση, να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ και να πουν ότι όλες οι υποχρεώσεις που έχουμε σε ευρώ θα τις μετατρέψουμε σε υποχρεώσεις σε δραχμές. Και μετά ας αφήσουμε τη δραχμή να υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ. Ναι, αλλά ο κόσμος θα παίρνει το μισθό του σε δραχμές και η δραχμή θα υποτιμηθεί ενώ οι τιμές θα φτάσουν στα σύννεφα!»

Στην πρωτεύουσα χτίζονται όλο και περισσότεροι ουρανοξύστες. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, η ζωή ακολουθεί τους συνηθισμένους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, και τίποτα δεν θυμίζει την περιπέτεια που πέρασε η χώρα 10 χρόνια πριν.

Οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι υπέροχοι. Παρά την ανάπτυξη όμως, πολλοί Αργεντίνοι περιμένουν ακόμα να δουν τα οφέλη της. Η φτώχεια και η ανεργία μπορεί να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2001, αλλά βρίσκονται ακόμα σε υψηλά επίπεδα.

Οι παραγκουπόλεις μεγάλωσαν.

«Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα εξουσίας,» εξηγεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο «που όταν εγώ ήμουν μικρός το έλεγαν Καπιταλισμό ενώ τώρα το αποκαλούν Οικονομία της Αγοράς. Έχει επίσης κι άλλα καλλιτεχνικά ονόματα. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι κοινωνικοποιεί τις απώλειες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη. Όπου η Αγορά είναι ο αόρατος και σκληρός Θεός, που υπαγορεύει τις διαταγές χωρίς κανείς να βλέπει το πρόσωπό της. Έτσι λοιπόν τίποτα! Υπάρχουν περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Είναι σύστημα που αποβάλλει ανθρώπους. Και είναι ανίκανο να ενσωματώσει τα νέα στόματα που γεννιούνται και χρειάζονται να τραφούν. Περισσεύει κόσμος! Κι αυτό είναι μια από τις αντιφάσεις που δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να την εξηγήσει. Πώς είναι δυνατόν ένας κόσμος που κάθε φορά παράγει όλο και περισσότερα τρόφιμα, έχει κάθε φορά και περισσότερους πεινασμένους; Κι ενάντια σ’ αυτές τις δομές στην Λατινική Αμερική τώρα αρχίζει ένας αγώνας και γίνεται συνειδητό ότι το πεπρωμένο δεν είναι μοιραίο. Αν και οι Έλληνες κάποιες άλλες εποχές πίστεψαν πως ήταν. Στην πραγματικότητα το μέλλον μπορείς να το ανακαλύψεις, να το φανταστείς αντί να υποταχτείς σ’ αυτό.»

Πηγή: Exandas Documentaries / Γιώργος Αυγερόπουλος.

Νέα Ζηλανδία: «Seize power»… με τη μορφή του Τσε προτείνει εταιρεία αναψυκτικών

ΧΑΜΙΛΤΟΝ, ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ – Την αντίδραση του Κόμματος των Εργατών* (Workers Party) στη Νέα Ζηλανδία προκάλεσε η χρήση της διάσημης εικόνας του Τσε, Guerrillero Heroico, από εταιρεία παραγωγής αναψυκτικών ποτών. Η μορφή του αργεντίνου επαναστάτη απεικονίζεται στη συσκευασία του νέου ποτού με την επωνυμία “Seize Power”, της αυστραλιανής εταιρείας Australian Power Beverage. Οι πρώτες αντιδράσεις είχαν ήδη προκληθεί την προηγούμενη χρονιά όταν η εταιρεία λάνσαρε στην αγορά το αναψυκτικό, έχοντας αντικαταστήσει το αστέρι, στο διάσημο μπερέ του Τσε, με ένα…χαμογελαστό πρόσωπο. Η τιμή του ανέρχεται στα $1.79 δολάρια Νέας Ζηλανδίας.

«Είναι σαφώς κακόγουστο» δήλωσε ο Τζάρεντ Φίλιπς, εκδότης της μηνιαίας εφημερίδας «Spark» που πρόσκειται στο σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργατών, σημειώνοντας πως «πρόκειται περί ξεκάθαρης κερδοσκοπίας από την εκμετάλλευση αυτής της εικόνας».

H Australian Power Beverage είναι θυγατρική της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας Power Beverage Inc. που ειδικεύεται στην κατασκευή αναψυκτικών «ενέργειας». Στη Νέα Ζηλανδία, πανομοιότυπη χρήση της εικόνας του  Τσε έχει κάνει για κερδοσκοπικούς λόγους και η ιδιωτική εταιρεία παροχής ηλεκτρισμού Powershop. (Stuff.co.nz)

* Κόμμα των Εργατών ή Εργατικό Κόμμα, Workers Party. Να μην συγχέεται με το Labour Party (Εργατικό Κόμμα) της Νέας Ζηλανδίας.

Ηθική Υποκρισία: Καθολικό σχολείο στη Βρετανία τιμά το δολοφόνο του Τσε

Του Alan Woods.

Την Δευτέρα 14 Νοέμβρη 2011 έτυχε να ανοίξω την Evening Standard και είδα ένα μικρό στοιχείο που ήταν κρυμμένο στο εσωτερικό των σελίδων έτσι ώστε λίγοι άνθρωποι θα το έχουν παρατηρήσει. Ξεκινά με την εκπληκτική δήλωση : «Επανάσταση πλανάται πάνω απ’ το κορυφαίο καθολικό ανεξάρτητο σχολείο του Αγίου Βενέδικτου στο Ealing».

Το σχολείο του Αγίου Βενέδικτου ιδρύθηκε το 1902 και διοικείται από το Αββαείο του Ealing. Είναι το μόνο ημερήσιο σχολείο Βενεδικτίνων στην Αγγλία. Αλλά δεν είναι αυτό η μοναδική αιτία της φήμης του. Αυτό είναι το σχολείο το οποίο, ίσως να θυμάστε, είχε καταστεί διαβόητο για την ανάμειξη (του ονόματος του) του σε ένα σκάνδαλο κακοποίησης παιδιών το οποίο χρονολογείται πριν απο 60 χρόνια, και το οποίο επέσχυντα αποσιωπήθηκε έπειτα από συνωμοσία των σχολικών αρχών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Οι μοναχοί, οι οποίοι είχαν εμπλακεί μέχρι τα μπούνια σε περιπτώσεις βιασμού και  σεξουαλικών βασανιστηρίων των παιδιών στο πλαίσιο της άγιας φροντίδας τους, έχουν συμφωνήσει να αλλάξουν τα ονόματα των κτιρίων που τιμούν άτομα φερόμενα ως βασανιστές. Αλλά τα μέτρα αυτά είναι ανεπαρκή για να καθαρίσουν τις επαίσχυντες μνήμες της παιδικής κακοποίησης ή να ξορκίσουν τα αποτρόπαια φαντάσματα που στοιχειώνουν κάθε πτυχή αυτού του «κορυφαίου σχολείου».

Τώρα, η Standard μας πληροφορεί, «οι απόφοιτοι του σχολείου αναλαμβάνουν από την πλευρά τους να αποκαταστήσουν την τιμή του ιδρύματος τους». Τι πρόσθετα μέτρα έχουν προτείνει αυτοί οι απόφοιτοι για τον καθαρισμό της κόπρου του Αυγεία του παλιού σχολείου; Η Standard εξηγεί ότι: «μια εκστρατεία βρίσκεται σε εξέλιξη από παλαιούς σπουδαστές για τη μετονομασία ενός από τα κτίρια του σχολείου προς τιμήν του διακεκριμένου απόφοιτου που πυροβόλησε τον Τσε Γκεβάρα».

Ναι, σωστά διαβάζετε. Το επίκεντρο αυτό της χριστιανικής ηθικής και της ακαδημαϊκής αριστείας (και πάλαι ποτέ φωλιά των παιδεραστών) είναι υπερήφανο για το γεγονός ότι ο άνθρωπος που δολοφόνησε έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο που κρατούνταν αιχμάλωτος ήταν πρώην μαθητής του Αγίου Βενέδικτου.

«Διεξάγω εκστρατεία για να δωθεί το όνομα του αντισυνταγματάρχη ο οποίος συνέλαβε τον Τσε Γκεβάρα, τον οποίο είχε πυροβολήσει με οδηγίες προερχόμενες από τη Λα Παζ», λέει ο παλιός απόφοιτος Τζον Μπερκ. «Αν όχι, τότε τουλάχιστον μια επιγραφή. Αυτός ήταν ο Γκάρι Πράδο Σαλμόν, ο οποίος φοιτούσε στην Πέμπτη τάξη το 1953, όταν πατέρας του ήταν στρατιωτικός ακόλουθος της (πρεσβείας της) Βολιβίας».

Δεν είναι καταπληκτικό αυτό; Το βάθος της υποκρισίας αυτών των θρησκευτικών ηθικολόγων δε έχει όρια. Σε όλο τον κόσμο το όνομα του Τσε Γκεβάρα αντιμετωπίζεται με το βαθύτερο σεβασμό. Πρόκειται για έναν άνθρωπο, που γεννήθηκε σε μια μεσοαστική οικογένεια στην Αργεντινή, και ο οποίος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον αγώνα για την υπεράσπιση των φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων του κόσμου.

Στο σύνολο αυτής της αξιοσημείωτης ζωής, αυτός ο άνθρωπος επέδειξε το μεγαλύτερο προσωπικό θάρρος. Πέρασε τους τελευταίους μήνες του υφιστάμενος τις πιο τρομερές στερήσεις στις ζούγκλες της Βολιβίας σε μια άκαρπη πάλη για την ανατροπή της εύρωστης ολιγαρχίας η οποία βάναυσα καταπίεζε και εκμεταλλεύονταν τους εργάτες και τους χωρικούς.

Οι δυνάμεις της αντίδρασης, οργανωμένες, εξοπλισμένες και χρηματοδοτούμενες από τη CIA έθεσαν ως στόχο να καταστρέψουν μια μικρή ομάδα μαχητών της ελευθερίας, εξαντλημένων, πεινασμένων, απελπιστικά  ολιγάριθμων με ελάχιστο οπλισμό. Κυνηγήθηκαν σαν άγρια ζώα και σφαγιάστηκαν χωρίς έλεος.

Ο Τσε Γκεβάρα δεν σκοτώθηκε στη μάχη. Άσχημα τραυματισμένος, βρέθηκε αιχμάλωτος. Δεν τόλμησαν να του δώσουν την ευκαιρία μιας δίκης. Φοβήθηκαν την αντίδραση του λαού της Βολιβίας και της εργατικής τάξης όλου του κόσμου. Χωρίς καν το πρόσχημα μιας δίκης, δολοφονήθηκε άγρια ​​από τους πληρωμένους φονιάδες της ολιγαρχίας.

Για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους ως χασάπηδες, αυτοί οι μισθοφόροι δε ρίσκαραν καθόλου. Δεν χρειάζεται πολύ θάρρος για να πυροβολήσεις έναν άνθρωπο που ‘χει τα χέρια του δεμένα πίσω από την πλάτη. Ωστόσο, αυτά τα τέρατα παρουσιάζονται σαν ήρωες, το όνομα των οποίων πρόκειται να τιμηθεί απο ένα κορυφαίο σχολείο διευθυνόμενο από μοναχούς.

Φυσικά, ο κ. Μπερκ λέει ότι ο ίδιος δεν είδε ποτέ καμία εκτρεπόμενη συμπεριφορά στο σχολείο, το οποίο ακόμη ταλανίζεται από το σκάνδαλο κακοποίησης παιδιών: «Ούτε εγώ ούτε έξι ξαδέρφια γνωριζαμε τίποτα χειρότερο από ξυλοδαρμούς», δήλωσε στην Standard.

Το «άξιο τέκνο» του Αγ.Βενέδικτου, ο βολιβιανός Γκάρι Πράδο Σαλμόν.

Δεδομένου ότι οι «ξυλοδαρμοί» δεν αναφέρονται πουθενά στις Δέκα Εντολές, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι είναι σε απόλυτη αρμονία με το χριστιανικό δόγμα. Και δεν μπορεί να αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που θεωρεί την εν ψυχρώ δολοφονία επαναστατών να είναι όχι μόνο αποδεκτή, αλλά ιδιαίτερα αξιέπαινη, δεν παρατήρησε οτιδήποτε ασυνήθιστο στα τεκταινόμενα του σχολείου του. Κάτι που δίνει μια νέα έννοια στην παλιά φράση: «Άφετε τά παιδία έρχεσθαι πρός με…».

Τι συνέβη στον άνθρωπο που συνέλαβε τον Τσε Γκεβάρα; Κανείς δεν ξέρει ή να νοιάζεται πια τι συνέβη σ’αυτόν το φουκαρά. Είναι απλά μια ασήμαντη υποσημείωση στην ιστορία. Μόνο ο κ. Μπερκ είναι πρόθυμος να μας ενημερώσει:

«Ο Πράδο ηγήθηκε της περιπολίας των Άνδεων το 1966 και πήγε να επιχειρήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, μπαίνοντας (τελικά) σε ένα αεροπλάνο για το Μαϊάμι εξαιτίας των μπελάδων που είχε προκαλέσει. Επέστρεψε για να φθάσει στον βαθμό του στρατηγού, και τελικά έγινε υπουργός Σχεδιασμού – θέση στην οποία ήταν όταν τον είδα ξανά στη Λα Παζ το 1979».

Ο κ. Μπερκ δείχνει συγκινητική συμπάθεια για έναν καημένο συνάνθρωπο ο οποίος, για το μικρό αδίκημα της προσπάθειας οργάνωσης πραξικοπήματος κατά της ίδιας της κυβέρνησής του, μπαίνει σε ένα αεροπλάνο για το Μαϊάμι. Εκεί θα ηγείται της καλοζωϊσμένης παρέας όλων των άλλων καθαρμάτων, μαφιόζων και δολοφόνων οι οποίοι έχουν ταχθεί να υπερασπίζονται το ιδανικό της Ελευθερίας στην Κεντρική και Νότια Αμερική μέσω της ανατροπής εκλεγμένων κυβερνήσων κατ ‘εντολή της CIA.

Αλλά καλό είναι ότι τελειώνει καλά. Ο ήρωας του κ. Μπράουν κατέληξε σε μια άνετη θέση εργασίας, όπως αυτή του βολιβιανού πρεσβευτή στο Λονδίνο, όπου θα έχει μεγαλειωδώς απολαύσει να μοιράζεται τα ηρωικά κατορθώματά του, με τους Σπουδαίους και Θεοσεβούμενους, σε διάφορα κοκτέιλ πάρτυ, κομπάζοντας ατελείωτα για το πώς ο ίδιος μόνος του «έβγαλε απ’ το παιχνίδι» το μεγάλο Τσε Γκεβάρα.

Δεν γνωρίζουμε εάν οι Άγιοι Πατέρες του Αγίου Βενέδικτου έχουν συμφωνήσει σε αυτήν την υπέροχη πρόταση. Ξέρουμε όμως αυτό. Πολύ μετά αφότου ο Αντισυνταγματάρχης Πράδο θα είναι νεκρός και ξεχασμένος, η μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα θα παραμείνει η άφθαρτη μνήμη του πραγματικού επαναστατικού ηρωισμού και πηγή έμπνευσης για τις νέες γενιές, που αγωνίζονται για την ανατροπή μιας σάπιας, καταπιεστικής και ηθικά πτωχευμένης κοινωνίας η οποία εκτρέφει τέρατα, όπως ο Γκάρι Πράδο Σαλμόν.

Λονδίνο, Ιανουάριος, 2012.

Μετάφραση: Νικόλας Μόττας. Πηγή: In Defence of Marxism, «Moral hypocrisy, St. Benedict’s and Che Guevara«.

Στο απόγειο της Kαπιταλιστικής θρασύτητας: Η μορφή του Τσε σε διαφήμιση της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes-Benz

Την ιστορική φωτογραφία του Τσε, γνωστή ως Guerrillero Heroico, χρησιμοποίησε η αυτοκινητοβιομηχανία Daimler Mercedes-Benz κατά τη διάρκεια παρουσίασης νέων μοντέλων στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ. Ξεπερνώνοντας κάθε όριο θρασύτητας και εκμεταλλευόμενος τη γοητεία που ασκεί η μορφή του Τσε σε πλατειά στρώματα της κοινωνίας (πολιτικοποιημένα και μη), ο γερμανικός κολοσσός χρησιμοποίησε τη γνωστή φωτογραφία του Αλμπέρτο Κόρντα προκειμένου να παρουσιάσει το νέο «επαναστατικό όραμα» της εταιρείας. Την ώρα που ο πρόεδρος της Daimler AG (στην οποία ανήκει η Mercedes) Ντίτερ Ζέτσε μιλούσε για το πρόγραμμα CarTogether που λανσάρει ο γερμανικός κολοσσός, εμφανιζόταν πίσω του η γιγαντιαία εικόνα του Τσε συνοδευόμενη από τη φράση «Viva la Revolucion».

Η επαίσχυντη αυτή εκμετάλλευση της μορφής του αργεντίνου επαναστάτη προκάλεσε την οργή των γνωστών και μη εξαιρετέων συντηρητικών αντεπαναστατικών κύκλων της Φλόριντα – όχι βέβαια για το θράσος της Daimler να χρησιμοποιεί την εικόνα του Τσε για να προμοτάρει τα πανάκριβα προϊόντα της και να μεγιστοποιεί τα κέρδη της. Οι κουβανοί εξόριστοι θίχτηκαν απ’ την χρήση της εικόνας ενός «κομμουνιστή δολοφόνου» (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τον Τσε) και κάλεσαν την εταιρεία να ζητήσει συγνώμη. Μάλιστα, τη διαμαρτυρία του γνωστοποίησε και ο γνωστός αντικομμουνιστής τρομοκράτης, πράκτορας της C.I.A. που βοήθησε στην σύλληψη και δολοφονία του Τσε στη Βολιβία, Φέλιξ Ροντρίγκεζ. Μάλιστα ο Ροντρίγκεζ δήλωσε ότι, κατά το παρελθόν, είχε στην κατοχή του τρία αυτοκίνητα μάρκας Mercedes και είχε σκοπό να αγοράσει νέο μοντέλο της αυτοκινητοβιομηχανίας, κάτι που τελικώς δεν θα πράξει. Το παράδειγμα του πράκτορα της CIA ακολούθησαν και άλλοι κουβανοί εξόριστοι του Μαϊάμι που δήλωσαν προσβλεβλημένοι απ’ την προβολή της εικόνας του Τσε στην έκθεση της Daimler. Φοβούμενη την πιθανότητα να της κηρύξουν «εμπάργκο» οι πολυπληθείς συντηρητικοί των ΗΠΑ, η Daimler εξέδωσε ανακοίνωση απολογούμενη: «Η Daimler δεν εγκρίνει τη ζωή και τη δράση της ιστορικής αυτής προσωπικότητας η την πολιτική φιλοσοφία που ασπαζόταν. Ζητούμε ειλικρινά συγνώμη απ’ όσους ένιωσαν προσβεβλημένοι» έγραφε η ανακοίνωση.

Φυσικά, στην εποχή της εμπορευματικοποίησης των πάντων, η εκμετάλλευση της μορφής του Τσε από μιά ηγέτιδα καπιταλιστική αυτοκινητοβιομηχανία δεν προκαλεί εντύπωση. Άλλωστε, στο βωμό της μεγιστοποίησης του κέρδους τα πάντα επιτρέπονται, πόσο δε μάλλον από μια εταιρεία-κολοσσό με ιδιαίτερα ύποπτο παρελθόν και παρόν. Ποια είναι λοιπόν η Daimler Mercedes-Benz που ευαγγελίζεται την «επανάσταση» στο χώρο των αυτοκινήτων, χρησιμοποιώντας μάλιστα με περίσσεια θρασύτητα τη μορφή του Τσε Γκεβάρα;

Μόνο κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 (Απρίλιος-Μάϊος-Ιούνιος) ο γερμανικός κολοσσός είχε κέρδη 1.7 δισεκατομμύρια ευρώ. Σε νέες μεγάλες αγορές, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία τα κέρδη της Daimler Mercedes Benz παρουσίασαν το προηγούμενο έτος σημαντική αύξηση (έως και 71%). Το 2007, όταν η θυγατρική Chrysler παρουσίασε πτώση των πωλήσεων η Daimler ανακοίνωσε την απόλυση 13.000 εργαζομένων προκειμένου να εξισορροπήσει τη μείωση των κερδών.

Πέραν τούτου, η γερμανική εταιρεία έχει αμαρτωλό παρελθόν δωροδοκιών. Στις ΗΠΑ η Daimler έχει καταδικαστεί για πρακτικές δωροδοκίας, την περίοδο που η Chrysler ήταν θυγατρική της (1998-2008). Οι κατηγορίες που βαρύνουν το γερμανικό κολοσσό σχετίζονται με «συνωμοσία» και «παραποίηση βιβλίων και στοιχείων» αναφορικά με πρακτικές δωροδοκίας που εφάρμοζε για μεγάλο διάστημα με στόχο να «κλείνει» κρατικά συμβόλαια με ξένες κυβερνήσεις.

Η έρευνα των αμερικανικών αρχών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα πλοκάμια διαφθοράς της Daimler εκτείνονταν σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η Ρωσία, η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Κίνα. Μάλιστα η γερμανική εταιρεία κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο 185 εκατομμυρίων δολαρίων (ασφαλώς ψίχουλα σε σχέση με τα τεράστια κέρδη της) στην αμερικανική επιτροπή κεφαλαιαγοράς γιά τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε, ενώ έρευνες ξεκίνησαν και στις χώρες όπου η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία  δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά. Από την έρευνα, προέκυψε ότι η Daimler πρωταγωνίστησε σε περίπου 200 ύποπτες περιπτώσεις συναλλαγών σε 22 χώρες του κόσμου, αποφέροντας της κέρδη περί τα 2 δισεκατομύρια δολάρια.

«Στον τάφο μου θα πάρω μόνο τη μετάνοια ενός ανολοκλήρωτου τραγουδιού»

Αφοσιώθηκα στη φυσική προετοιμασία των νεαρών ανταρτών που θα επέστρεφαν στην Κούβα, διατηρώντας την αίγλη της επαγγελματικής μου κατάρτισης, για τους λίγους μήνες που απέμεναν. Στις 21 Ιουλίου (ενώ έλειπα έναν ολόκληρο μήνα από το σπίτι μου, διότι βρισκόμουν σε ένα ράντσο έξω από την πόλη), ο Φιντέλ και μια ομάδα συντρόφων συνελήφθησαν.

Στο σπίτι του ανακάλυψαν κάποιο στοιχείο που πρόδιδε την ακριβή μας τοποθεσία, και έτσι κατάφεραν τελικά να μας συλλάβουν όλους μαζί. Είχα πάνω μου έγγραφα που αποδείκνυαν ότι ήμουν σπουδαστής στο Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανταλλαγής Μεξικού-Ρωσίας, στοιχείο που ήταν αρκετό ώστε να θεωρηθώ σημαντικός σύνδεσμος της οργάνωσης, ενώ πρακτορεία ειδήσεων, όπου είχε φίλους ο μπαμπάς, προκάλεσαν αναστάτωση σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά τα γεγονότα όμως συνθέτουν το παρελθόν.

Τα μελλοντικά γεγονότα διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: στα μεσοπρόθεσμα και τα άμεσα. Στο μεσοπρόθεσμο μέλλον θα συνδέομαι με την απελευθέρωση της Κούβας. Και είτε θα θριαμβεύσω μαζί της είτε θα πεθάνω εκεί… Όσο για το άμεσο μέλλον, δεν μπορώ να πω και πολλά, καθώς δε γνωρίζω τι πρόκειται να μου συμβεί.

Βρίσκομαι στα xέρια των δικαστών, οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να με απελάσουν και να με στείλουν στην Αργεντινή, αν δε μου δοθεί άσυλο από άλλη χώρα, γεγονός που θα βοηθούσε την πολιτική μου υγεία.

Ό,τι και να συμβεί, όμως, πρέπει να ακολουθήσω το νέο μου πεπρωμένο, είτε παραμείνω στη φυλακή είτε απελευθερωθώ…

Βρισκόμαστε πολύ κοντά σε κήρυξη απεργίας πείνας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις άδικες συλλήψεις και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν ορισμένοι από τους συντρόφους μας. Το ηθικό της ομάδας είναι ακμαίο.

Αν για οποιονδήποτε λόγο (που δεν πιστεύω ότι θα γίνει) δεν μπορέσω να σας ξαναγράψω και αποτύχω, κρατήστε αυτά τα λόγια μου ως αποχαιρετισμό – δεν είναι βέβαια μεγαλοπρεπής, διέπεται όμως από ειλικρίνεια.

Έζησα τη ζωή μου αναζητώντας σπασμωδικά την αλήθεια μου, και τώρα έχοντας βρει το δρόμο μου και με μία κόρη που θα διαιωνίσει τη μνήμη μου, έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπος.

Από δω και στο εξής, δε βλέπω το θάνατό μου ως μια αποτυχία, αλλά, όπως λέει και ο Χικμέτ: «Στον τάφο μου θα πάρω μόνο τη μετάνοια ενός ανολοκλήρωτου τραγουδιού»

(Aπόσπασμα από το βιβλίο «Ο Φιντέλ Κάστρο μιλάει για τον Τσε», μετάφραση: Νικόλας Φουφούτης, επιμέλεια: Λία Τσακτσίρα, Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, Έθνος 2008)

«Δεν κατάφερνα να καταλάβω το παιδί μου»

Ernesto Guevara Lynch

Στα 1952, όταν μελετούσε για τις τελευταίες εξετάσεις του, έμενε ελάχιστα στο σπίτι. Γευμάτιζε μαζί μας, δεν ερχόταν όμως πάντα να κοιμηθεί, γιατί καθόταν στο γραφείο μου μέχρι αργά το βράδυ, ή στο σπίτι της αδερφής μου Μπεατρίζ, που έμενε ξάγρυπνη για να του ετοιμάσει κάτι για φαγητό, ενώ αυτός συνέχιζε τη μελέτη του.

Είχαμε ξανασυνηθίσει να τον έχουμε κοντά μας και είμασταν ευτυχισμένοι στην ιδέα ότι θα εγκατασταινόταν οριστικά στο Μπουένος Αϊρες και θα άφηνε κατά μέρος τις περιηγήσεις του ανά τον κόσμο. Ελπίζαμε ότι θα έμενε στην κλινική του δρ. Πιζάνι, όπου είχε εργαστεί πολλά χρόνια και όπου είχε την βεβαιότητα ότι θά μπορούσε να συνεχίσει τις έρευνές του. Νομίζαμε ότι με αυτό τον τρόπο θα είχε μπροστά του ένα εξαιρετικό επιστημονικό μέλλον και επιπλέον τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει σε βάθος το πρόβλημα του άσθματός του. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι είχε συνεργαστεί σε διάφορες δουλειές του δρ. Πιζάνι και ότι τις είχε προσυπογράψει, μας οδηγούσε να σκεφθούμε κάτι τέτοιο.

Προσωπικά θεωρούσα ότι σ’ αυτό θα επρεπε να τον οδηγήσουν οι μελέτες του. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όμως όπως ελπίζαμε. Μετά από μια σύντομη παραμονή τριών μηνών, στη διάρκεια των οποίων δεν πέρασε κανένα μάθημα, στις 11 του Απρίλη 1953, επιτέλους, τέλειωσε τις σπουδές του. Ήμουν στο γραφείο μου όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Σήκωσα το ακουστικό και αναγνώρισα αμέσως τη φωνή του που έλεγε: «Μιλάει ο δρ. Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα», και υπογράμμιζε τη λέξη δόκτορας.

Η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη αλλά και πολύ σύντομη. Ενώ μαθαίναμε ότι είχε πάρει το πτυχίο του, σχεδόν ταυτόχρονα μας ανήγγειλε το καινούργιο του ταξίδι, αυτή τη φορά μ’ ένα φίλο τής παιδικής του ηλικίας, τον Κάρλος Φερέρ.

Η είδηση κυκλοφόρησε γρήγορα ανάμεσα σ’ όλους τους φίλους μας, ενώ ο Ερνέστο, όπως συνήθιζε, άρχισε αμέσως να ετοιμάζεται για την αναχώρησή του τακτοποιώντας όλα τα πράγματά του: Να πάρει τον τίτλο του γιατρού, την άδεια άσκησης του επαγγέλματος, να μαζέψει όσα χρήματα μπορούσε και να κάνει τι βαλίτσες του. Αναχωρούσε ξανά, όπως είχε ήδη κάνει και άλλες φορές. Οι αυταπάτες μας, σαν πύργοι χιονιού διαλύθηκαν. Ξέραμε ήδη τι τον περίμενε, και το ξέραμε καλά: Θα έπρεπε να διασχίσει χιλιάδες χιλιόμετρα, πάνω σε κάρα και φορτηγά, θα κοιμόταν ποιος ξέρει πού και θα έτρωγε ό,τι του τύχαινε. Δεν θα μπορούσε φυσικά, να φροντίσει καθόλου για το άσθμα και για την υγεία του και, όπως πάντα, θα διέτρεχε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο χωρίς να ανησυχεί με τους κινδύνους. Κι εμείς, γονείς και αδέλφια, δεν μπορούσαμε και ούτε θέλαμε να κάνουμε τίποτε. Δεν ήταν πια ούτε παιδί ούτε ένας άμυαλος νεαρός, αλλά ο δρ. Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα που έκανε πια ό,τι του άρεσε. Το μόνο που μας έμενε ήταν να περιμένουμε ό,τι θα συνέβαινε με την αγωνία που προϋποθέτει κάτι τέτοιο, και να προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, κάτι που αρνούνταν σχεδόν πάντα (…)

Ήμουν πολύ λυπημένος. Δεν κατάφερνα να καταλάβω το παιδί μου. Δεν κατανοούσα τον λόγο αυτών των τρελών ενεργειών, που τον απομάκρυναν από μας. Είχε κάνει μια υπεράνθρωπη προσπάθεια για να πάρει το πτυχίο του στην ιατρική, και όταν πια είχε τον τίτλο στην τσέπη του και του παρουσιαζόταν η ζηλευτή ευκαιρία να μπορέσει να εργαστεί δίπλα σ’ έναν παγκοσμίου φήμης επιστήμονα σαν τον δρ. Πιζάνι, τίναζε τα πάντα στον αέρα, διακόπτοντας τους οικογενειακούς δεσμούς, φιλίες και δουλειά για να πάει σε άλλα μέρη. Να αναζητήσει τι; Διερωτιόμουνα. Περιπέτειες; Γνωριμίες με μακρινούς ορίζοντες; Αρχαιολογικό πάθος; Όχι, δεν μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο. Χωρίς καμιά αμφιβολία υπήρχε κάτι στο βάθος του είναι του που τον έσπρωχνε να προχωρήσει προς τα μπρος και αυτό το ακατανόητο κάτι μού αποσαφηνίστηκε Όταν ο καιρός, αφού γαλήνεψε το πνεύμα μου, μου έδωσε τη δύναμη να ξαναδιαδάσω και να αναλύσω τα γραμματά του και να μελετήσω το περιεχόμενό τους. Εκεί βρισκόταν η λύση των όσων δεν μπορούσα να κατανοήσω. Μέσα από αυτά, με υπομονή, μπόρεσα να λύσω το αίνιγμα, ακολουθώντας την πορεία της ιδεολογικής εξέλιξης, του Ερνέστο.

Όταν έπαιρνα τα γράμματά του αγανακτούσα (ήταν η μη κατανόησή μου). Αστειευόταν πάνω σε σοβαρά και επικίνδυνα πράγματα. Αλλά ούτε και αυτό ήταν τελείως αληθινό, γιατί τα αστεία του έκρυβαν συνήθως πράγματα που δεν ήθελε να πληροφορηθούμε για να μη στενοχωρηθούμε.

Ξαναδιαβάζοντας αυτά τα γράμματα, κατάφερα νά διαβάσω την εσωτερική του ζωή.

Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς (1900-1987)

* Απόσπασμα από το βιβλίο τoυ Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς, Ο γιος μου, ο «Τσε» Γκεβάρα. Δημοσιευμένο στην Οδό Πανός τον Ιανουάριο του 1982, τ.4 και αναδημοσιευμένο στο: www.k-m-autobiographies.blogspot.com)

ΠΗΓΗ: tvxs.gr, 30 Δεκ. 2011.

Cuba and the U.S.: Che Guevara’s interview to Monthly Review

The questions below were submitted, in writing, to Comandante Guevara by Leo Huberman during the week of the Bay of Pigs invasion; the answers were received the end of June 1961.

1. Have relations with the U.S. gone “over the brink” or is it still possible to work out a modus vivendi?

This question has two answers: one, which we might term “philosophical,” and the other, “political.” The philosophical answer is that the aggressive state of North American monopoly capitalism and the accelerated transition toward fascism make any kind of agreement impossible; and relations will necessarily remain tense or even worse until the final destruction of imperialism. The other, political answer, asserts that these relations are not our fault, and that, as we have many times demonstrated, the most recent time being after the defeat of the Giron Beach landing, we are ready for any kind of agreement on terms of equality with the Government of the United States.

2. The U.S. holds Cuba responsible for the rupture in relations while Cuba blames the U.S. What part of the blame, in your opinion, can be correctly attributed to your country? In short, what mistakes have you made in your dealings with the U.S.?

Very few, we believe; perhaps some in matters of form. But we hold the firm conviction that we have acted for our part in accord with the right, and that we have responded to the interests of the people in each of our acts. The trouble is that our interests, that is, those of the people, and the interests of the North American monopolies are at variance.

3. Assuming that the U.S. means to smash the Cuban Revolution, what are the chances of its getting help from the O.A.S. group?

Everything depends on what is meant by “smash.” If this means the violent destruction of the revolutionary regime with the help—likewise direct—of the O.A.S., I believe there is very little possibility, because history cannot be ignored. The countries of America understand the value of active solidarity among friendly countries, and they would not risk a reversal of such magnitude.

4. Does Cuba align itself in international affairs with the neutralist or Soviet bloc?

Cuba will align herself with justice; or, to be less absolute, with what she takes for justice. We do not practice politics by blocs, so that we cannot side with the neutralist bloc, nor, for the same reason, do we belong to the socialist bloc. But wherever there is a question of defending a just cause, there we will cast our votes—even on the side of the United States if that country should ever assume the role of defending just causes.

5. What is Cuba’s chief domestic problem?

It is difficult to assess problems with such precision. I can mention several: the “guerrillerismo” which still exists in the government; the lack of comprehension on the part of some sectors of the people of the necessity for sacrifice; the lack of some raw materials for industries and some non-durable consumer goods, resulting in certain scarcities; the uncertainty as to when the next imperialist attack will take place; the upsets in production caused by mobilization. These are some of the problems which trouble us at times, but, far from distressing us, they serve to accustom us to the struggle.

6. How do you explain the growing number of Cuban counter-revolutionaries and the defection of so many former revolutionaries?

Revolutions function by waves. When Mr. Huberman asked this question, perhaps it was accurate, but today there are fewer counter-revolutionaries than before Giron Beach. The counter-revolutionary attack increased slowly until it reached its climax on Giron Beach; then it was defeated and fell drastically to zero. Now that it is again attempting to raise its head and inflict new harm, our intention is to eliminate the counter-revolutionaries.

The defections of more or less prominent figures are due to the fact that the socialist revolution left the opportunists, the ambitious, and the fearful far behind and now advances toward a new regime free of this class of vermin.

7. Can the countries of Latin America solve their problems while maintaining the capitalist system, or must they take the path of socialism as Cuba has done?

It seems elementary to us that the way of the socialist revolution must be chosen, the exploitation of man by man must be abolished, economic planning must be undertaken, and all means of assisting the public welfare must be placed at the service of the community.

8. Are civil liberties, Western style, permanently finished while your government is in power?

This would depend on what civil rights were referred to—the civil right, for example, of the white to make the Negro sit in the rear of a bus; the right of the white to keep the Negro off a beach or bar him from a certain zone; the right of the Ku Klux Klan to assassinate any Negro who looks at a white woman; the right of a Faubus, in a word, or perhaps the right of a Trujillo, or Somoza, or Stroessner, or Duvalier. In any case, it would be necessary to define the term more precisely, to see if it also includes the right to welcome punitive expeditions sent by a country to the north.

9. What kind of political system do you envisage for Cuba after the present emergency period of reorganization and reconstruction is over?

In general terms it may be said that a political power which is attentive to the needs of the majority of the people must be in constant communication with the people and must know how to express what the people, with their many mouths, only hint at. How to achieve this is a practical task which will take us some time. In any event, the present revolutionary period must still persist for some time, and it is not possible to talk of structural reorganization while the threat of war still haunts our island.

Monthly Review, 1961, Volume 13, Issue 05 (September) / Cuba and the U.S.

Read the Greek version.

Κούβα και ΗΠΑ: Συνέντευξη του Τσε Γκεβάρα στο Monthly Review

Οι παρακάτω ερωτήσεις υποβλήθηκαν στον Κομαντάντε Γκεβάρα από τον Λίο Χάμπερμαν, για λογαριασμό του περιοδικού Monthly Review, κατά τη διάρκεια της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων (Απρίλιος ’61). Οι απαντήσεις δόθηκαν στο τέλος του Ιουνίου του 1961.

1. Οι σχέσεις της Κούβας με τις ΗΠΑ έχουν φτάσει στο χείλος του γκρεμού ή υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να βρεθεί συμβιβαστική λύση;

Η ερώτησή σας έχει δύο απαντήσεις: μια πρώτη, την οποία μπορούμε να ορίσουμε ως “φιλοσοφική”, και μια δεύτερη, “πολιτική”. Η φιλοσοφική απάντηση είναι ότι οι επιθετικές διαθέσεις του βορειοαμερικάνικου μονοπωλιακού καπιταλισμού και η ταχύτατη μεταλλαγή του προς το φασισμό καθιστά οποιουδήποτε είδους συμφωνία αδύνατη. Και οι σχέσεις μας αναγκαστικά θα παραμείνουν τεταμένες ή θα χειροτερέψουν μέχρι την τελική καταστροφή του ιμπεριαλισμού. Η άλλη, η πολιτική απάντηση, διαβεβαιώνει ότι δεν είμαστε εμείς υπαίτιοι για τις κακές σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, και ότι, όπως έχουμε πολλές φορές αποδείξει, τελευταία φορά μάλιστα μετά την ήττα τους κατά την απόβαση στην Ακτή του Γκιρόν, είμαστε έτοιμοι για οποιουδήποτε είδους συμφωνία ως ίσος προς ίσον με την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

2. Οι ΗΠΑ θεωρούν υπεύθυνη την Κούβα για τη ρήξη των μεταξύ τους σχέσεων ενώ η Κούβα κατηγορεί τις ΗΠΑ. Ποιο μερίδιο ευθύνης, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να αποδοθεί δίκαια σε σας; Εν ολίγοις, τι λάθη έχετε κάνει στους χειρισμούς σας όσον αφορά τις σχέσεις σας με τις ΗΠΑ;

Πολύ λίγα, πιστεύουμε. Πιθανόν σε τυπικά ζητήματα. Αλλά έχουμε την ακλόνητη πεποίθηση ότι έχουμε ενεργήσει για λογαριασμό μας με δίκαιο τρόπο, και ότι έχουμε προστατέψει τα συμφέροντα του λαού μας σε κάθε μας ενέργεια. Το πρόβλημα είναι ότι τα συμφέροντά μας, δηλαδή αυτά του λαού μας, και τα συμφέροντα των βορειοαμερικάνικων μονοπωλίων βρίσκονται σε σύγκρουση.

3. Αν υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ αποφασίσουν να τσακίσουν την κουβανέζικη επανάσταση, ποιες είναι οι πιθανότητες να λάβουν βοήθεια από τον Οργανισμό Αμερικάνικων Κρατών;

Τα πάντα εξαρτώνται από το τι εννοούμε με τη λέξη «τσακίσουν». Αν σημαίνει τη βίαιη καταστροφή του επαναστατικού καθεστώτος με την – άμεση δε – βοήθεια του Οργανισμού Αμερικάνικων Κρατών, πιστεύω ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα, επειδή η ιστορία δεν γίνεται να αγνοηθεί. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής κατανοούν την αξία της έμπρακτης αλληλεγγύης μεταξύ των φιλικών χωρών, και δεν θα ρίσκαραν μια τόσο ριζική στροφή στην πολιτική τους.

4. Στις διεθνείς της σχέσεις, η Κούβα συντάσσεται με το μπλοκ των αδέσμευτων ή των Σοβιετικών;

Η Κούβα συντάσσεται με το δίκαιο. Ή, όντες λιγότερο απόλυτοι, με αυτό που αντιλαμβάνεται ως δίκαιο. Δεν ασκούμε πολιτική με μπλοκ, γι’ αυτό δεν μπορούμε να συνταχθούμε με το μπλοκ των αδέσμευτων, και για τον ίδιο λόγο, δεν ανήκουμε στο σοσιαλιστικό μπλοκ. Αλλά οπουδήποτε προκύψει ζήτημα υπεράσπισης του δικαίου, εκεί θα δώσουμε την ψήφο μας – ακόμα και συντασσόμενοι με τις ΗΠΑ, αν ποτέ αυτή η χώρα αναλάβει το ρόλο του υπερασπιστή του δικαίου.

5. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εσωτερικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Κούβα;

Είναι δύσκολο να αξιολογηθούν τα προβλήματα επακριβώς. Μπορώ να αναφέρω αρκετά: το μιλιταριστικό πνεύμα που υπάρχει ακόμα στην κυβέρνηση· η απουσία κατανόησης εκ μέρους ορισμένων κομματιών του λαού της ανάγκης για θυσίες· η έλλειψη ορισμένων πρώτων υλών για τη βιομηχανία και κάποιων μη διαρκών καταναλωτικών αγαθών, που έχουν ως αποτέλεσμα αναπόφευκτες θυσίες· η αβεβαιότητα όσον αφορά το πότε θα λάβει χώρα η επόμενη ιμπεριαλιστική επίθεση· η αρρυθμία στην παραγωγή που προκλήθηκε από τη γενική επιστράτευση. Αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα που μας απασχολούν κατά περιόδους, αλλά, αντί να μας φέρνουν σε αμηχανία, μας βοηθούν να εθιστούμε στις δυσκολίες του αγώνα.

6. Πώς εξηγείτε τον ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό Κουβανών αντεπαναστατών και τη λιποταξία τόσο πολλών πρώην επαναστατών;

Οι επαναστάσεις δρουν κατά κύματα. Όταν ο κ. Χάμπερμαν έκανε αυτή την ερώτηση, πιθανό να ήταν ακριβής, αλλά σήμερα οι αντεπαναστάτες είναι λιγότεροι απ’ ότι πριν την απόβαση στην Ακτή του Γκιρόν. Η αντεπαναστατική επίθεση κλιμακωνόταν με αργό ρυθμό μέχρι που έφτασε στο αποκορύφωμά της στην Ακτή του Γκιρόν. Τότε ηττήθηκε και έπεσε αυτόματα στο μηδέν. Τώρα που προσπαθεί ξανά να σηκώσει κεφάλι και να καταφέρει νέα πλήγματα, ο σκοπός μας είναι να τσακίσουμε τους αντεπαναστάτες.

Οι λιποταξίες περισσότερο ή λιγότερο εξεχουσών προσωπικοτήτων οφείλονται στο γεγονός ότι η σοσιαλιστική επανάσταση άφησε πίσω της τους καιροσκόπους, τους φιλόδοξους και τους δειλούς και τώρα προχωρά μπροστά προς ένα νέο καθεστώς απαλλαγμένο από αυτή την κατηγορία σκουληκιών.

7. Μπορούν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής να λύσουν τα προβλήματά τους διατηρώντας το καπιταλιστικό σύστημα, ή πρέπει να ακολουθήσουν το μονοπάτι του σοσιαλισμού όπως έχει κάνει η Κούβα;

Για μας είναι βασικό ότι πρέπει να ακολουθήσουν το δρόμος της σοσιαλιστικής επανάστασης, να καταργήσουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, να αναλάβει το κράτος τον οικονομικό σχεδιασμό, και κάθε είδους κοινωνική πρόνοια να τεθεί στην υπηρεσία της κοινότητας.

8. Οι ατομικές ελευθερίες, δυτικού τύπου, έχουν τελειώσει οριστικά με την κυβέρνησή σας στην εξουσία;

Αυτό εξαρτάται από το για τι ατομικά δικαιώματα μιλάμε – το ατομικό δικαίωμα, για παράδειγμα, των λευκών να αναγκάζουν τους νέγρους να κάθονται στο πίσω μέρος ενός λεωφορείου· το δικαίωμα των λευκών να κρατάνε τους νέγρους μακριά από μια παραλία ή να τους έχουν αποκλείσει από μια συγκεκριμένη λωρίδα της· το δικαίωμα της Κου Κλουξ Κλαν να δολοφονεί οποιονδήποτε νέγρο κοιτάξει μια λευκή γυναίκα· το δικαίωμα ενός Φόμπους με μια λέξη, ή ίσως το δικαίωμα ενός Τρουχίγιο, ενός Σομόζα, ενός Στρόεσνερ ή ενός Ντουβαλιέρ. Σε κάθε περίπτωση, θα χρειαζόταν να οριστεί η έννοια «ατομικά δικαιώματα» με μεγαλύτερη ακρίβεια, για να ξέρουμε αν περιλαμβάνει και το δικαίωμα να καλωσορίζουμε εκστρατείες αντιποίνων που εξαπολύει μια χώρα στο βορρά.

9. Σε τι είδους πολιτικό σύστημα προσβλέπετε για την Κούβα αφού παρέλθει η παρούσα ειδική περίοδος αναδιοργάνωσης και ανασυγκρότησης;

Σε γενικές γραμμές μπορεί να ειπωθεί ότι μια πολιτική δύναμη η οποία επαγρυπνεί για τις ανάγκες της πλειοψηφίας του λαού πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με το λαό και να ξέρει πώς να εκφράσει αυτό που ο ίδιος, μέσω της πολυφωνίας του, μόνο να υποδείξει μπορεί. Το πώς θα το επιτύχουμε αυτό είναι ένα πρακτικό καθήκον που θα μας πάρει κάποιο χρόνο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η παρούσα επαναστατική περίοδος πρέπει να συνεχιστεί για ορισμένο χρονικό διάστημα ακόμα, και δεν είναι εφικτό να μιλάμε για δομική ανασυγκρότηση ενόσω η απειλή πολέμου στοιχειώνει το νησί μας.

Monthly Review, 1961, Volume 13, Issue 05 (September) / Cuba and the U.S.

Μετάφραση στα ελληνικά: http://parakatathiki.blogspot.com.