Όταν ο Τσε επέστρεψε για πάντα στην Σάντα Κλάρα: 20 χρόνια από την ανακάλυψη του μυστικού της Βολιβίας

47012_guevara_g

Γράφει ο Νίκος Μόττας.

«…κι αν σ’ έκαψαν,
κι αν σ’ έχωσαν βαθιά κάτω απ’ το χώμα,
κι αν έκρυψαν τη στάχτη σου
σε κοιμητήρια, σε δάση και τυρφώνες,
δε θα μας εμποδίσουν να σε βρούμε,
Τσε Κομαντάντε, φίλε.»
– Νικολάς Γκιγιέν*.

Ήταν 12 Ιούλη 1997 όταν ένα- ειδικά ναυλωμένο από την κυβέρνηση- αεροσκάφος των κουβανικών αερογραμμών προσγειώνονταν στο αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί της Αβάνας. Δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη προγραμματισμένη πτήση, από αυτές που μεταφέρουν επιβάτες η εμπορεύματα. Ήταν μια άφιξη ιστορικής σημασίας, κάτι που ήταν ολοφάνερο από τις προετοιμασίες που είχαν γίνει στο αεροδρόμιο, με την παρουσία στρατιωτικών αγημάτων και κυβερνητικών αξιωματούχων συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Φιντέλ. Έτσι, με λιτή επισημότητα, συγκίνηση και σεβασμό, η Κούβα υποδέχονταν, 30 χρόνια μετά τη δολοφονία του, την σωρό του Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, καθώς και άλλων τεσσάρων συντρόφων του.

Λίγες ημέρες πριν, στις 28 Ιούνη, μια διεθνής ομάδα ειδικών επιστημόνων με επικεφαλής τον κουβανό ΔρΧόρχε Γκονζάλες Πέρεζ είχε εντοπίσει στο Βαλεγκράντε- ένα μικρό χωριό της βολιβιανής επαρχίας- το μαζικό τάφο που βρίσκονταν θαμμένη η σωρός του Τσε και άλλων έξι ανταρτών. Αν και οι προσπάθειες για την ανεύρευση του σημείου που είχε ταφεί ο θρυλικός Κομαντάντε είχαν ξεκινήσει δεκαετίες πριν, μέχρι το Νοέμβρη του 1995 δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική και αξιόπιστη πληροφορία που θα μπορούσε να οδηγήσει τις έρευνες.

Η πληροφορία-κλειδί δόθηκε από τον απόστρατο στρατηγό Μάριο Σαλίνας Βάργκας– αξιωματικό του βολιβιανού στρατού που το 1967 ηγούνταν δυνάμεων που έστησαν ενέδρα την αντάρτικη ομάδα του Τσε- στο δημοσιογράφο Τζον Λι Άντερσον των New York Times. Ο ίδιος ο Άντερσον περιγράφει τα γεγονότα εκείνων των ημερών στο βιβλίο-βιογραφία του Τσε υπό τον τίτλο “Che: A Revolutionary Life” (Grove Press, New York):

«Ένα πρωί το Νοέμβρη του 1995, ευρισκόμενος στη Βολιβία προκειμένου να πάρω συνέντευξη από οποιονδήποτε θα μπορούσα να βρω που είχε σχέση με τη δραστηριότητα του Τσε στην περιοχή, πήγα στην Σάντα Κρουζ να δω τον Μάριο Σαλίνας Βάργκας, έναν απόστρατο στρατηγό γύρω στα 50. Ως νεαρός αξιωματικός το 1967, ο Βάργκας έγινε διάσημος καθώς ηγήθηκε ενέδρας που ο στρατός έστησε στον ποταμό Μασικούρι εξολοθρεύοντας την 2η φάλαγγα των αντάρτικων δυνάμεων του Τσε. Η γερμανίδα συντρόφισσα του Τσε, η Τάνια, καθώς και οκτώ άλλοι μαχητές σκοτώθηκαν».

Ο Βάργκας εξιστόρησε αναλυτικά στον Άντερσον τι ακολούθησε της σύλληψης του Τσε, βάζοντας τον αμερικανό δημοσιογράφο στον πειρασμό να τον ρωτήσει τι απέγινε το σώμα του Κομαντάντε. Γράφει σχετικά ο Άντερσον: «Η ευθύτητα του Βάργκας με ώθησε να τον ρωτήσω για το σώμα του Τσε, παρ’ ότι δεν περίμενα μια ειλικρινή απάντηση. Έμεινα έκπληκτος όταν μου απάντησε πως ήθελε να ξεδιαλύνει το παρελθόν. Είπε πως μετά τη δολοφονία του Τσε, τα χέρια του ακρωτηριάστηκαν. Πάρθηκαν δαχτυλικά αποτυπώματα ώστε να υπάρχει απόδειξη της ταυτότητας του σώματος και τα χέρια τοποθετήθηκαν σε φορμαλδεΰδη. Το βράδυ, μια ομάδα αξιωματικών στην οποία μετείχε ο Βάργκας, πέταξαν τα σώματα του Τσε και ορισμένων άλλων συντρόφων του σε έναν ομαδικό τάφο».

Φωτογραφία από τις ανασκαφές στην περιοχή του Βαλεγκράντε, 1997.

Όταν δημοσιεύθηκε η συνέντευξη του Σαλίνας Βάργκας– με την σημαντική αυτή αποκάλυψη- στους New York Times, οι εξελίξεις στη Βολιβία πήραν δραματική τροπή. Ο πρόεδρος της χώρας Γκονσάλο Σάντσες ντε Λοζάδα δήλωσε ότι ο Άντερσον είχε επινοήσει την όλη ιστορία παίρνοντας συνέντευξη από έναν… πιωμένο Βάργκας. Την ίδια στιγμή, ο Βάργκας κρύφτηκε σε άγνωστη τοποθεσία και σε ανακοίνωση του αρνήθηκε ότι είπε το παραμικρό. Ωστόσο, τόσο ο πρόεδρος Σάντσες ντε Λοζάδα όσο και ο στρατηγός, αγνοούσαν ότι ο Άντερσον είχε ηχογραφήσει την συνέντευξη. Η αποκάλυψη της ύπαρξης ηχογραφημένου ντοκουμέντου οδήγησε το μεν Βάργκας να παραδεχθεί δημόσια τα όσα είπε στον Άντερσον και το δε βολιβιανό πρόεδρο να δώσει εντολή για τον σχηματισμό επιτροπής έρευνας για τον εντοπισμό των σωρών.

Η αποκάλυψη του Βάργκας για το τι απέγινε η σωρός του Τσε διεύψευσε μια σειρά από θεωρίες που έβλεπαν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας και οι οποίες αποπροσανατόλιζαν τις όποιες έρευνες: μια πληροφορία έλεγε ότι το σώμα του Γκεβάρα είχε αποτεφρωθεί και οι στάχτες είχαν σκορπιστεί από ελικόπτερο στη ζούγκλα, μια άλλη ότι η σωρός είχε μεταφερθεί από αμερικανούς μυστικούς πράκτορες στα κεντρικά γραφεία της CIA στη Βιρτζίνια, ή, όπως σημείωναν άλλα δημοσίευματα σε αμερικανική βάση στον Παναμά. Τίποτε από αυτά βεβαίως δεν ίσχυε. Η δε κουβανική κυβέρνηση, αποφασισμένη να φτάσει τις έρευνες μέχρι το τέλος, συνέστησε επιτροπή που επιβαρύνονταν με το έργο της ανακάλυψης, ταυτοποίησης και επαναπατρισμού της σωρού του Τσε. Επικεφαλείς της επιτροπής αυτής ήταν οι Ραούλ Κάστρο και Ραμίρο Βαλντές.

Οι έρευνες που ξεκίνησαν στις αρχές του 1996 στην περιοχή του Βαλεγκράντε δεν έδωσαν αμέσως αποτέλεσμα, καθώς δεν ήταν γνωστό το ακριβές σημείο που είχαν ταφεί τα σώματα του Τσε και των συντρόφων του. Τις ανασκαφές επιχείρησε να αποπροσανατολίσει ο γνωστός κουβανός πράκτορας της CIA– ο οποίος είχε αναμειχθεί στην σύλληψη και δολοφονία του Τσε- Φέλιξ Ροντρίγκες. Σύμφωνα με τη «Γκράνμα», ο Ροντρίγκες ταξίδεψε μέχρι το σημείο των ανασκαφών και υπέδειξε στους ερευνητές ότι θα έπρεπε να ψάξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που είχαν ξεκινήσει.

Σημαντικές πληροφορίες που οδήγησαν τις ανασκαφές στην σωστή περιοχή έδωσε στον Άντερσον η χήρα ενός πρώην αξιωματικού του βολιβιανού στρατού, του συνταγματάρχη Αντρές Σέλιχ. Κάποιες παλιές σημείωσεις του Σέλιχ επιβεβαίωναν την εκδοχή του Βάργκας για την ύπαρξη ενός μαζικού τάφου στα πέριξ ενός πρόχειρου, χωματένιου αεροδιαδρόμου λίγο έξω από το Βαλεγκράντε. Ήταν πλέον θέμα χρόνου η ομάδα των επιστημόνων που εργάζονταν στις ανασκαφές να φτάσουν σε μια σημαντική ανακάλυψη. Αυτή ήρθε στις 9 το πρωί της 28 Ιούνη 1997.

Διηγείται σχετικά ο Άντερσον: «Βρισκόμουν στο Μαϊάμι όταν μου τηλεφώνησε ο Αλεχάντρο (επικεφαλής των αργεντίνων επιστημόνων). Με μια ήρεμη φωνή, που πρόδιδε όμως ενθουσιασμό, μου είπε: “Τον βρήκαμε. Έλα”. Πήγα στην Σάντα Κρουζ και απο κεί οδικώς για το Βαλεγκράντε. Τίποτα δεν είχε ακόμη δημοσιευθεί στον Τύπο, αλλά είχαν ξεκινήσει να διαδίδονται οι πρώτες φήμες. Οι σωροί είχαν βρεθεί από μια ομάδα κουβανών και βολιβιανών ειδικών ερευνητών. Δίπλα στον αεροδιάδρομο, πέντε σχεδόν μέτρα από τις τελευταίες εκσκαφές που είχαν αρχίσει το Νοέμβρη του ’95, βρισκόταν ένα νέο σημείο. Η περιοχή είχε αποκλειστεί και βολιβιανοί στρατιώτες έλεγχαν όποιον πλησίαζε. Ο τάφος είχε περίπου 2 μέτρα βάθος».

Στον μαζικό τάφο είχαν βρεθεί 7 ανθρώπινοι σκελετοί. Ένας όμως ξεχώριζε καθώς ήταν καλυμμένος με στρατιωτικό χιτώνιο. Αυτό που έκανε τους επιστήμονες να βεβαιωθούν ότι είχαν βρει την- επί 30 χρόνια αγνοούμενη- σωρό του Τσε, ήταν ότι από τον ανθρώπινο σκελετό έλειπαν τα χέρια. «Το χέρι είχε κοπεί στο ύψος του καρπού, ενώ το κόκκαλο έμοιαζε να είχε αφαιρεθεί με χειρουργική ακρίβεια» γράφει ο Άντερσον. Μέσα στο στρατιωτικό χιτώνιο βρέθηκαν ίχνη από καπνό πίπας που συνήθιζε να καπνίζει ο Γκεβάρα, ενώ έγινε και ταυτοποίηση των οδοντικών χαρακτηριστικών.

Για τους κουβανούς επιστήμονες που συμμετείχαν στις έρευνες, ο εντοπισμός και η ταυτοποίηση της σωρού του ηρωϊκού Κομαντάντε ήταν πηγή ενθουσιασμού αλλά ταυτόχρονα και έντονου στρές, δεδομένης της ιστορικής αποστολής που είχαν αναλάβει. «Ήταν πολύ έντονες μέρες, με μεγάλη ένταση» σημειώνει ο Δρ. Χόρχε Γκονζάλες Πέρες και προσθέτει: «Δεν εγκαταλείψαμε καθόλου το σημείο, ούτε το γιαπωνέζικο νοσοκομείο (σ.σ. στη Σάντα Κρούζ) όπου μεταφέρθηκαν τα οστά μετά την εκταφή προκειμένου να ταυτοποιηθούν. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι κανένας μας δεν κοιμήθηκε, για να βρισκόμαστε συνέχεια σε επαφή με το χώρο που ήταν οι σωροί, ώστε να μην συμβεί τίποτε»Ο επαναπατρισμός της σωρού του Τσε και των έξι συντρόφων του αποτελούσε για την Κούβα ζήτημα αξιοπρέπειας, ώστε να αποδοθούν- έστω και μετά θάνατον- όλες οι απαραίτητες εκείνες τιμές στον κορυφαίο κομμουνιστή αντάρτη και γνήσιο τέκνο της κουβανικής επανάστασης.

Αβάνα, 1997- Κουβανοί στρατιώτες μεταφέρουν το φέρετρο με τα οστά του Τσε.

Αυτοκινητοπομπή μεταφέρει τις σωρούς του Τσε και των συντρόφων του στην Σάντα Κλάρα.

Στις 17 Οκτώβρη 1997 ξημέρωνε για τον κουβανικό λαό μια ιστορική ημέρα. Με κάθε επιστημότητα και παλλαϊκή συμμετοχή, οι σωροί του Κομαντάντε Ερνέστο Γκεβάρα και άλλων έξι συντρόφων του θα ενταφιάζονταν στο ειδικά χτισμένο Μαυσωλείο που είχε χτιστεί τη δεκαετία του ’80 στην πόλη της Σάντα Κλάρα. Στην είσοδο του Μαυσωλείου, εντυπωσιακό και περήφανο, δεσπόζει το περίπου 7 μέτρων μπρούτζινο άγαλμα του επαναστάτη Τσε με το τουφέκι στο χέρι.

Η Σάντα Κλάρα, η πόλη-ορόσημο για την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης, στην οποία ο Τσε έδωσε μια απ’ τις πλέον σημαντικές του μάχες οδηγώντας τις αντάρτικες δυνάμεις το 1959 σε θριαμβευτική νίκη, υποδέχονταν και πάλι τον θρυλικό Κομαντάντε. Έπειτα από εβδομάδες λαϊκού προσκυνήματος στην Αβάνα και επτά ημέρες επίσημου πένθους, επτά μικρά ξύλινα φέρετρα με τα λείψανα των ανταρτών έφταναν πάνω σε στρατιωτικά αγήματα μπροστά από το χώρο του Μαυσωλείου.

«Ο Τσε πολεμά και κερδίζει περισσότερες μάχες από ποτέ»σημείωσε στην ομιλία του ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων κουβανών, ο Φιντέλ Κάστρο. «Ευχαριστούμε, Τσε, για την ιστορία, τη ζωή και το παράδειγμα σου. Ευχαριστούμε που έρχεσαι να μας δώσεις δύναμη στο δύσκολο αγώνα που δίνουμε σήμερα προκειμένου να διατηρήσουμε τις ιδέες για τις οποίες εσύ πολέμησες τόσο σκληρά».

Βίντεο που περιλαμβάνει αποσπάσματα από την άφιξη της σωρού του Τσε και των συντρόφων του στην Κούβα στις 12 Ιούλη 1997 (λανθασμένα αναφέρεται ο μήνας Οκτώβρης) και την τελετή ενταφιασμού στην Σάντα Κλάρα στις 17 Οκτώβρη 1997.

* Απόσπασμα από το ποίημα του Νικολάς Γκιγιέν “Che Comandante, Amigo” (Τσε Κομαντάντε, Φίλε)Στα ελληνικά, το ποίημα περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Νικολάς Γκιγιέν: Αηδόνια και Μπαζούκας», σε μετάφραση Μπάμπη Ζαφειράτου, από τις εκδόσεις New Star.

Πηγή: Ατέχνως, 22/7/2017.

Cuba honors the 89th anniversary of Che Guevara’s birth

CHE MAUSOLEO.jpgSANTA CLARA.– The presence of Comandante Ernesto Che Guevara in this city will be remembered with a series of activities this June 14, on the occasion of the 89th anniversary of his birth.

In the early morning, 39 children and young people from two local schools named after the guerrilla leader will carry out the traditional exchange of floral wreaths at the Memorial where his remains and those of his fellow comrades in arms in Bolivia rest, explained Yoel Padrón, head of the Young Communist League’s (UJC) Ideological Department in Villa Clara.

This ceremony will be followed by a march of the people of Santa Clara from Antonio Maceo Park, led by young workers from factories founded by the Heroic Guerrilla in this city.

The morning will also see 89 young people presented with their UJC membership cards, while 172 small children from different educational centers in Santa Clara will be initiated as pioneers and receive their neck scarves.

On Saturday, June 10, 200 young people was scheduled to climb the Loma del Capiro, where they would hold a meeting with combatants who fought alongside the emblematic revolutionary and guerrilla leader.

In Sancti Spíritus thousands of residents took to the cane fields and other agricultural centers.

On June 11th, in another province of Cuba, in Sancti Spíritus, thousands of residents took to the cane fields and other agricultural centers of El Meso, La Sierpe and Cabaiguán, in a massive, productive mobilization to honor Che, the main promoter of voluntary work in the country following the Revolution of 1959.

Mercy Rodríguez Crespo, secretary general of the Cuban Workers Federation in the province, told Granma that in addition to commemorating the upcoming 50th anniversary of Che’s death in Bolivia, also being celebrated are the anniversary of General Antonio Maceo’s birth; National Rebellion Day, July 26; and the World Festival of Youth to be held in October in the Russian city of Sochi.

José Ramón Monteagudo Ruiz, Central Committee member and first Party secretary in Sancti Spíritus, led the work at the El Meso basic unit of cooperative production which supplies the Uruguay sugar mill, in one the areas hit hard by drought, where a special effort is needed to plant cane for next year’s harvest.

Evaluating the impact of the mobilization, Elvis González Vasallo, director of the sugar enterprise in Sancti Spíritus, described as significant the work done in cane fields in several municipalities, with the exception of Yaguajay, where the focus was on vegetable farms.

The mobilization was convoked by the Party, with other organizations participating, and included work at cattle ranches, mills and industrial sites, as well as clean-up efforts in the cities of Sancti Spíritus and Trinidad.

Source: Periodico Granma.

Εκδηλώσεις στην Σάντα Κλάρα για την 89η επέτειο γέννησης του Τσε

Santa CLΣΑΝΤΑ ΚΛΑΡΑ – Η παρουσία του Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στην πόλη θα τιμηθεί με μια σειρά δραστηριοτήτων την 14η Ιούνη, επ’ ευκαιρία της 89ης επετείου της γέννησης του. Νωρίς το πρωί, 39 παιδιά και νέοι από δύο τοπικά σχολεία που φέρουν το όνομα του θρυλικού αντάρτη θα καταθέσουν στεφάνια στο Μαυσωλείο του Τσε.

Ξεκινώντας από το Πάρκο «Αντόνιο Μασέο» θα ακολουθήσει μεγάλη πορεία, επικεφαλής της οποίας θα είναι νέοι εργαζόμενοι από βιοτεχνίες που ο ίδιος ο Τσε είχε ιδρύσει στην πόλη.

Την ίδια μέρα, σε 89 νέους θα δωθούν κάρτες-μέλους της Ένωσης Νέων Κομμουνιστών (UJC), ενώ 172 παιδιά από διάφορα εκπαιδευτικά κέντρα της πόλης θα ενταχθούν στο σώμα των «πρωτοπόρων», σε μια τελετή όπου θα παραλάβουν τα χαρακτηριστικά κόκκινα φουλάρια.

Για το Σάββατο, 10 Ιούνη, ήταν προγραμματισμένη η ανάβαση περίπου 200 νέων αντρών και γυναικών στους λοφίσκους της Σάντα Κλάρα, γνωστούς και ως Loma del Capiro, όπου θα έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν και να συνομιλήσουν με βετεράνους μαχητές που πολέμησαν πλάϊ στον θρυλικό επαναστάτη.

Πηγή: Granma.

Τιμητική εκδήλωση για τα 89 χρόνια από τη γέννηση του Τσε στην Αθήνα («Αλκυονίς»)

che-89-hronia-2
Η NEW STAR όπως κάθε χρόνο διοργανώνει και φέτος τιμητική εκδήλωση για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, την Τετάρτη 14 Ιουνίου στις 20.00 στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema , με αφορμή την 89η επέτειο γέννησής του. 
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει: Ομιλίες – Χαιρετισμούς, Απαγγελίες – Αναγνώσεις, Μουσικό Πρόγραμμα και Προβολές.
ΟΜΙΛΙΕΣ – ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ:
– ZELMYS MARIA DOMINQUEZ, Πρέσβειρα της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα.
– Marwan Emile Toubassi, Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα.
– Farid Fernandez, Πρέσβης της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα.
– Martin Donoso Plate, Minister Counselor, Πρεσβεία Χιλής στην Ελλάδα.
– Δέσποινα Μάρκου, Πρόεδρος ΕΕΔΔΑ (Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης).
ΑΠΑΓΓΕΛΙΕΣ – ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ:
– Ελένη Φιλίνη – Μπάμπης Ζαφειράτος – Αγγελική Κασόλα – Ειρήνη Μελά – Γιάννης Καρούνης.
ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
– Βασίλης Λέκκας – Γιώργος Σαρρής – Νατάσα Παπαδοπούλου Τζαβέλλα – Τεό Λαζάρου – Νίκος Μποφίλιος – Marlen Olano – Remy Mailan.
ΠΡΟΒΟΛΗ:
– Η Αλεϊδα Γκεβάρα θυμάται τον Πατέρα Της, του Κάρλος Αλμπέρο Γκαρσία (34′).

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΑΝΤΑΝΤΕ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Fidel Castro 2

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ) διοργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον ιστορικό ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο.

Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 28 Απρίλη, στις 7.30 μμ, στην αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης» του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης. Θα μιλήσουν οι Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, Νίκος Μόττας, γεν.γραμματέας του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου και Νίκος Ζώκας, γεν.γραμματέας της ΕΔΥΕΘ.

Στην εκδήλωση θα παρεβρεθεί και θα χαιρετίσει η Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα Zelmys María Domínguez Cortina, ενώ θα προβληθεί βίντεο-ντοκυμαντέρ για τη ζωή του σπουδαίου κουβανού επανάστατη.

GREEK CUBAN ASSOCIATION THESSALONIKI BANNER

«Τα μάτια του Τσε»: Το αόρατο δεξί χέρι του Γκεβάρα

los-ojos-del-cheΜΑΪΑΜΙ – Ένα νέο βιβλίο από τον αργεντίνο δημοσιογράφο και τηλεοπτικό παραγωγό Μάρκος Γκορμπάν έρχεται να αποκαλύψει την ύπαρξη ενός μυστικού πράκτορα, ο οποίος- σύμφωνα με τον συγγραφέα – συνεργάζονταν με τον Τσε Γκεβάρα. Το βιβλίο που τιτλοφορείται “Τα Μάτια του Τσε” (Los Ojos del Che) ασχολείται με τη ζωή του Φερνάντο Εσκομπάρ (Fernando Escobar Llianos), γνωστού στην Αργεντινή με το ψευδώνυμο “Ορλάντο”. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις για τους ισχυρισμούς του συγγραφέα, ο Γκορμπάν αναφέρει ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία.

Η όλη υπόθεση ξεκινά το 1961 όταν ο Τσε – υπουργός βιομηχανίας της κουβανικής κυβέρνησης την περίοδο εκείνη- ταξίδεψε ινκόγκνιτο στη γενέτειρα του, την Αργεντινή. Εκεί, ο Τσε συναντήθηκε με μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας, συμπεριλαμβανομένου του “Ορλάντο” τον οποίο σύστησε στον Τσε ο μεγαλύτερος αδελφός του. Έπειτα από στρατιωτική εκπαίδευση στην Κούβα, ο “Ορλάντο” εργάστηκε ως μυστικός έμπιστος συνεργάτης του Τσε.

Κανείς δεν παραδέχθηκε ότι ήξερε την ύπαρξη του”, αναφέρει ο Γκορμπάν ο οποίος διεξήγαγε σχετική έρευνα στην Κούβα για τον “Ορλάντο”. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, οι ιστορίες που του εξομολογήθηκε προσωπικά ο “Ορλάντο” επιβεβαιώνονται έμμεσα από άλλες πηγές. Μια από αυτές είναι ο Χάρυ “Πόμπο” Βιγιέχας Ταμάγιο, επικεφαλής της προσωπικής ασφάλειας του Τσε, τον οποίο ο “Ορλάντο” φέρεται να γνώριζε.

Ο “Ορλάντο” φέρεται να είπε στον Γκορμπάν ότι ο ίδιος ήταν ο έμπιστος του Τσε για θέματα μυστικών πληροφοριών μέχρι και τη δολοφονία του Γκεβάρα στη Βολιβία το 1967.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης, 80 ετών σήμερα, αποφεύγει κάθε ίχνος δημοσιότητας, ζώντας εδώ και δεκαετίες στην ανωνυμία στο Μπουένος Άιρες. Στο τραπέζι του διαμερίσματος του, αναφέρει ο Γκορμπάν, δεσπόζει μια παλιά νεροκολοκύθα- που σύμφωνα με τον Ορλάντο ανήκε στον Τσε- η οποία χρησιμοποιούνταν ως δοχείο για το παραδοσιακό αργεντίνικο “μάτε”.

ΠΗΓΗ: Latin American Herald / ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ.

Nikos Mottas: Thank You Compañero Fidel Castro!

fidel-castro-ruz-great-revolutionaryBy Nikos Mottas / In Defense of Communism.

«Rights are to be taken, 

not requested; seized, 

not begged for»

– Jose Marti.

After 25th November 2016 humanity is poorer. The international working class, the people who fiught for a better world, those who believe in a society without exploitation of man by man, are poorer. Along with the proud people of Cuba, the international communist movement mourns the biological death of one of the greatest, the most emblematic revolutionaries of contemporary History. The heart of the leader of the Cuban Revolution, Comandante Fidel Castro stopped beating, marking the biological end of a life of 90 years full of struggles and sacrifices for the ideals of Socialism-Communism, for a Cuba where the people will be the masters of their destiny.

The death of Fidel, as well as the biological deaths of other extraordinary revolutionaries and communists like Lenin, Stalin, Che, Ho Chi Minch, consists a motive for the evaluation of their revolutionary work and legacy. A work and a legacy which are key factors in the formation of the class conciousness of the working class.

Fidel approached Marxism-Leninism in practice. He was a communist in actions, not words.Comandante Fidel identified himself with revolutionary practice which is dialectically inter-connected with the Marxist revolutionary theory. Along with his comrades and the Cuban people he accomplished an extraordinary achievement- the first Socialist revolution in the history of the American continent. Comrade Castro and the Cuban Revolution proved that Imperialism is not undefeated and that the only real superpower is the people who resist, the people who fight against capitalist barbarity and open the road to socialist perspective.

Various imperialists, apologists of Capitalism, fascists and anticommunists are trying these days to vilify Fidel and his legacy. They have already failed. Because History- the only unmistakable judge- has absolved him. Fidel has been irreversibly and ultimately absolved by History. The achievements of the Cuban Revolution consist a solid proof of that.

Today, 57 years after the 1959 Revolution, the achievements of socialist construction in Cuba’s public sectors including Health, Education and Housing is much higher than in many capitalist countries in Latin America. The literacy rate is almost 98%, education is accessible to all citizens without exceptions while the Cuban national health system (free for all) is justifiably regarded one of the best in the world. Some indicative data speak by themselves:

  • In 2007, the average life expectancy rate in Cuba was 78.26 years, having increasing trend. For the same year, the rate in the US was 77.99 years. (World Bank).
  • In 2010, infant mortality rate in the island was 4.7 for ever 1000 births, less than any country in the whole continent, including the US.
  • During the last years, 1,390,000 patients from 32 countries had their vision improved or fully restored in 59 ophalmology centers operating under the support of the Cuban and Venezuelan governments.
  • The centralized, state control of economy has let Cuba to constantly develop the national health system, even after the collapse of the Soviet Union and the hardening of the US economic blockade. From 1990 to 2003, the number of doctors in Cuba increased by 76%, of dentists by 46% and nurses by 16%. During the same period, the population coverage of the social institution of «family doctor» was increased by 52.2%, touching a rate of 99.2% in 2003.
  • In November 2008, Cuba had more than 70,000 doctors. From them, approximately 17,600 were sent to 75 different countries in order to offer their services there. In 27 countries (including African countries such as Ghana, Botswana, Namimbia etc.) Cuba has supplied medical personnel which offers high quality services. In Timor Leste, for example, it is estimated that between 2003 and 2008, the Cuban medical mission saved 11,400 people contributing significantly to the fall of birth mortality rate.
  • The high solidarity feeling among Cuban people is undoubted. The first Cuban medical team was sent in 1960 to the then devastated by an earthquake Chile. From 1960 to 1980 the Cuban government immediately sent medical aid to 16 countries which had been facing natural disasters or conflicts. On August 2005, after the disastrous hurricane Katrina in the United States, the Castro government volunteered to sent a team of doctors to the state of Louisianna. The proposal was turned down by the Bush administration. During the same year, on October 2005, Cuba sent the largest number of specialized medical personnel (2,500 men and women) to Pakistan, shortly after the earthquake. Moreover, the Cuban government offered 1,000 scholarships to Pakistani students from poor families who desired to study medicine.

fidel-castro-speech-1Furthermore…

  • The 99.8% of Cubans over the age of 15 know how to read and write (UNESCO). That consists the highest rate of literacy in Latin America and one of the highest internationally.

  • During 2010, one million young Cubans were graduated from the country’s universities.

  • The role of woman in society is upgraded. Fourty-three percent (43%) of the seats at the country’s parliament are held by females, while 65% of the labor force in technical sectors are women.

  • Despite the relatively small size of the country (11 million), Cuba is a significant power in sports. For example, in the Pan-American Games of 2011 held in Mexico, the country was terminated second with 58 golden medals.

On the above we should add the fact that any citizen, indifferently of sex, race or ethnicity, can find a job, without facing the terrible situation of unemployment that bedevils many «developed» capitalist countries of the West.

The socialist construction in Cuba is not perfect- there are existing problems which constantly changing and the Revolution faces new challenges. However, we should ask ourselves: Under what conditions does Cuba and Cuban people try to live and develop the socialist system for more than four decades? The answer is clear

Since the triumph of the 1959 Revolution and until today, Imperialism- more specifically the U.S. imperialism- has not stopped to undermine the socialist construction in this small but proud island. The inhuman embargo (economic blockade) that has been imposed by the US government is an example of a multi-dimensional war that Imperialism has declared to Cuba. It is estimated that, in economic terms, 8 hours of economic blockade equals with 140 school buildings’ renovations. Three days of blockade equals with 100 tones of pharmaceutical material.

The war of Imperialism against the Castro government and the Cuban people became more relentless after the counter-revolutionary events of 1989-1991 in the Soviet Union and Eastern Europe. However, Cuba‘s Socialism managed not only to stay firm, but also to progress under especially adverse circumstances. That consists the unambiguous and undoubted vindication of Fidel Castro.

Every communist, every Marxist-Leninist, every honest fighter against capitalist exploitation and Imperialism, in every corner of the world, owes a massive “Gracias” to Comandante Fidel.

Thank You companero Fidel Castro! Thank you for your dedication to the ideals of Socialism-Communism. Thank you for all the unforgettable heroes who fought by your side- for Che, for Camilo, for Celia, for Raul and many others! Thank you for the proletarian internationalism which you and Cuba honoured in the best possible way! Thank you for your solidarity to the people of the world. Thank you for your extraordinary speeches which will continue to inspire a spirit of disobedience and rebellion against Imperialism. Thank you for the Revolution and the bread of the Cuban people who loved you like a father.

Thank You, Compañero Fidel, most of all, for the hope for a better world! Hasta La Victoria, Siempre Comandante!

28.11.2016.
 
*Nikos Mottas is the Editor-in-Chief of In Defense of Communism, a PhD candidate in Political Science, International Relations and Political History. 
fidel2bkentriki