Se presentó en Atenas el libro de Nikos Mottas sobre el Che Guevara

Atenas, 23 de junio. Se celebró en Atenas, la presentación del libro “Che Guevara, embajador de la revolución”, publicado por la editorial “Atexnos”. El autor es Nikos Mottas, gran amigo de Cuba, Secretario general de la Asociación Heleno- Cubana de Amistad de Salónica.

El importante evento devino en acto de solidaridad con Cuba y condena del criminal bloqueo económico comercial y financiero de EEUU contra cuba. Coincidió con la votación en la Asamblea General de Naciones Unidas (AGNU) de la resolución cubana contra el bloqueo, cuyos resultados con la victoria cubana un año más , se informaron para el regocijo de los asistentes.

Los oradores del evento fueron: -Zelmys Maria Dominguez Cortina, Embajadora de Cuba en Grecia; Vasilis Paparis, miembro de la Asociación Heleno-Cubana de amistad de Atenas y Nikos Mottas, autor del libro. Moderó el evento Velissarios Kossivakis, Director de “New Star Cinema” y gran amigo de Cuba.

Un momento muy emotivo fue la lectura de un mensaje especial enviado al evento por la hija de Che Dra. Aleida Guevara.

La embajadora resaltó la importancia del libro al profundizar en esa faceta de la vida del Che como diplomático de la revolución en diferentes foros entre ellos en Naciones Unidas y explicó la situación actual de Cuba, el recrudecimiento del bloqueo y la presentación nuevamente de la resolución condenándolo en AGNU.

Varios presentes hicieron preguntas o comentarios reafirmando su solidaridad con el pueblo cubano y la admiración por la figura del Che y otros líderes de la revolución cubana que son ejemplo para el mundo.

Embacuba Grecia

Επιτυχής η παρουσίαση του βιβλίου «Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης» στην Αθήνα

Με επιτυχία παρουσίαστηκε σε μια όμορφη εκδήλωση, την Τετάρτη 23 Ιούνη, στο κέντρο της Αθήνας, το βιβλίο του Νίκου Μόττα «Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης» (Εκδόσεις Ατέχνως).

Στην εκδήλωση, που έλαβε χώρα στο αίθριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων, η Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα κα. Zelmys Maria Dominguez Cortina, ο Πρόξενος Jose Oriol Marrero Martínez, ο Ηρακλής Κακαβάνης εκ μέρους των Εκδόσεων «Ατέχνως», αντιπροσωπεία του ΔΣ Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης Αθήνας καθώς και μέλη οργανώσεων αλληλεγγύης προς την Κούβα και την Λατινική Αμερική. Συντονιστής της παρουσίασης ήταν ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης, Δ/ντής της «New Star Cinema».

Στο ξεκίνημα της εκδήλωσης αναγνώστηκε ευχαριστήριο μήνυμα της Αλέϊδα Γκεβάρα Μαρτς, κόρης του Τσε, προς τον Νίκο Μόττα για την συγγραφή του βιβλίου

Τον κύκλο των ομιλιών άνοιξε η Πρέσβης της Κούβας η οποία αναφέρθηκε τόσο στην σπουδαιότητα της προσωπικότητας του Τσε, όσο και στην ανάγκη ενίσχυσης του κινήματος αλληλεγγύης προς την Κούβα, δεδομένης της επιθετικής πολιτικής που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ μέσω του γενοκτονικού οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού.

Παρέμβαση εκ μέρους του ΔΣ του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Αθήνας έκανε ο Βασίλης Πάπαρης ενώ τελευταίος τον λόγο πήρε ο συγγραφέας υπογραμμίζοντας, μεταξύ άλλων, πως «ή διεθνιστική αλληλεγγύη που επέδειξε και επιδεικνύει η Κούβα κατά την τρέχουσα πανδημία έχει τις ρίζες της στην ιδεολογικοπολιτική κληρονομιά του Τσε» και πως η κληρονομιά αυτή «είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ».

Επιπλέον, σημείωσε πως «ο Τσε πρέπει να πάψει να είναι μια στάμπα κολλημμένη σε μπλουζάκια, κούπες του καφέ και μπρελόκ, πρέπει να πάψει να είναι ένα “αβλαβές εικόνισμα” μιας αφηρημένης επαναστατικότητας ή ένα είδος “αγίου των φτωχών” που δίνει παρηγοριά στους καταπιεσμένους», αλλά αντίθετα «πρέπει να του δοθεί η πραγματική ιστορική διάσταση που δικαιούται, αυτή του κομμουνιστή επαναστάτη, που διαμορφώθηκε μέσα από την επαφή του με την μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία, με τις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού».

Ο Τσε, τόνισε ο Νίκος Μόττας, «παρά τον βιολογικό του θάνατο είναι και σήμερα ζωντανός, σε κάθε έκφανση της ταξικής πάλης, της πάλης ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα και τον ιμπεριαλισμό, οπουδήποτε χτυπά η καρδιά του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο», ενώ αναφέρθηκε σε βασικά συμπεράσματα που βγαίνουν από τις σελίδες του βιβλίου.

Των ομιλιών ακολούθησε σύντομη συζήτηση στην οποία παρενέβησαν με εύστοχες παρατηρήσεις τους άτομα νεαρής ηλικίας, αναδεικνύοντας αφενός το γεγονός ότι ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ως κομμουνιστής επαναστάτης και επιστήμονας, αποτελεί σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τις νεότερες γενιές, όσο και το παράδειγμα που δίνει η σοσιαλιστική Κούβα ως φάρος διεθνισμού, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς σε δύσκολες εποχές.

Βιβλιοπαρουσίαση στην Αθήνα: «Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης», 23 Ιουνίου 2021

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι Εκδόσεις «Ατέχνως» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Μόττα με τίτλο «ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ»,

την Τετάρτη 23 Ιουνίου 2021 και ώρα 7:30 μμ

στο αίθριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, ΗΣΑΠ «Θησείο»).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

  • Zelmys Maria Dominguez Cortina, Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας
  • Βασίλης Πάπαρης, Μέλος ΔΣ Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Αθήνας
  • και ο Νίκος Μόττας, συγγραφέας του βιβλίου

Θα διαβαστεί μήνυμα της Δρ. Αλέϊδα Γκεβάρα, κόρης του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης, Δ/ντής της «New Star Cinema».

Τσε Γκεβάρα, Πρεσβευτής της Επανάστασης | Νίκος Μόττας

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Ατέχνως» το βιβλίο του Νίκου Μόττα με τίτλο «Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης».

Ως ηγετικό μέλος της Κουβανικής επαναστατικής κυβέρνησης, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην χάραξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας κατά τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Ένα από τα καθήκοντα που ανέλαβε να φέρει σε πέρας, αμέσως μετά τον θρίαμβο της Επανάστασης, ήταν αυτό της διαμόρφωσης διπλωματικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ της Κούβας και άλλων χωρών, πρωτίστως αυτών του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.

Σε διάστημα περίπου μιας πενταετίας, από το 1959 έως το 1965, ο Τσε πραγματοποίησε πολύμηνα ταξίδια στο εξωτερικό, λειτουργώντας ως άτυπος «πρεσβευτής» της Κουβανικής Επανάστασης, συναντώντας ηγέτες, πρωθυπουργούς, υπουργούς και άλλους σημαντικούς αξιωματούχους, επισκεπτόμενος εργοστασιακές μονάδες, ινστιτούτα έρευνας, βιοτεχνίες, σχολεία, πανεπιστήμια και υπογράφοντας οικονομικές, εμπορικές, στρατιωτικές και πολιτιστικές συμφωνίες προς όφελος της Κούβας. Στο πλαίσιο αυτό γνώρισε και συνομίλησε με ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες της εποχής, όπως οι Νικίτα Χρουστσόφ, Αναστάς Μικογιάν, Μάο Τσε Τουνγκ, Τσου εν Λάι, Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, Γιόζιπ Τίτο, Σουκάρνο, Μπεν Μπελά και άλλους.

Η πτυχή αυτή της δράσης του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είχε σημαντικά πολιτικά και οικονομικά οφέλη για την Κούβα σε μια περίοδο όξυνσης της αμερικανικής επιθετικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσε χαρακτηρίστηκε ως ο «αρχιτέκτονας» των σχέσεων Κούβας-ΕΣΣΔ οι οποίες λειτούργησαν ως ασπίδα προστασίας απέναντι στις συνεχείς προκλήσεις των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, τέθηκαν οι βάσεις για την ανάπτυξη ισχυρών δεσμών της Κουβανικής Επανάστασης με την Λ.Δ της Κίνας, την Τσεχοσλοβακία, την Λ.Δ της Γερμανίας, καθώς και με χώρες που πρωταγωνιστούσαν στο επονομαζόμενο «Κίνημα των Αδέσμευτων» (Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, Ινδία, Γιουγκοσλαβία, Ινδονησία, κλπ).

Μέχρι το 1965, όταν και αποφάσισε να αποδεσμευτεί από τα κυβερνητικά του καθήκοντα για να συνδράμει τον επαναστατικό αγώνα στο Κονγκό, ο Τσε υπήρξε ο κύριος εκφραστής της Κουβανικής εξωτερικής πολιτικής στα διεθνή φόρα. Εκπροσώπησε την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας σε μια σειρά συναντήσεις και συνδιασκέψεις περιφερειακών και διεθνών οργανισμών όπως, μεταξύ άλλων, η Σύνοδος του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών στην Ουρουγουάη το 1961, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη το 1964, η Αφρο-Ασιατική Σύνοδος στο Αλγέρι το 1965 και αλλού. Εκφώνησε ομιλίες που προκάλεσαν αίσθηση, καταγγέλοντας τις μεθοδεύσεις του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού και υπερασπιζόμενος με θέρμη τους λαούς που αγωνίζονταν να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες της νεοαποικιοκρατικής-ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Για πρώτη φορά στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, η «φωνή» της διεθνιστικής αλληλεγγύης ήχησε στα Ηνωμένα Έθνη, στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών, στην Οικονομική Σύνοδο της Γενεύης και αλλού, αναδεικνύοντας τις ανάγκες, τα όνειρα και τις προσδοκίες των καταπιεσμένων λαών.

Το βιβλίο «Τσε Γκεβάρα, Πρεσβευτής της Επανάστασης» επιχειρεί να φωτίσει τον ρόλο του Τσε ως διαμορφωτή της κουβανικής εξωτερικής πολιτικής στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα την διεθνιστική δράση του Αργεντίνου κομμουνιστή στο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Προς αυτήν την κατεύθυνση το βιβλίο αξιοποιεί πηγές από την αγγλόφωνη και ισπανόφωνη βιβλιογραφία, τον Τύπο της εποχής καθώς και σημαντικά κρατικά ντοκουμέντα (δελτία τύπου, απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, κ.α) τα οποία παρέχουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την δραστηριότητα του Τσε Γκεβάρα κατά την διάρκεια των ταξιδιών του στο εξωτερικό.

Για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία παρουσιάζονται πτυχές των ανεπίσημων συναντήσεων που είχε ο Γκεβάρα στο πλαίσιο της λεγόμενης «μυστικής διπλωματίας» με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους, τον γερουσιαστή Γιουτζίν Μακάρθι και τον Ρίνταρντ Γκούντγουιν, σύμβουλο του προέδρου των ΗΠΑ Τζ. Φ. Κένεντι

Επίσης, είναι σημαντικό στοιχείο ότι στο βιβλίο περιλαμβάνεται ολόκληρη η ομιλία του Τσε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1964 και, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, δημοσιεύονται δύο συνεντεύξεις του, στο περιοδικό «Monthly Review» το 1961 και στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS το Δεκέμβριο του 1964.

  • ΤΙΤΛΟΣ: Τσε Γκεβάρα, Πρεσβευτής της Επανάστασης
  • ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Νίκος Μόττας
  • ΕΚΔΟΤΗΣ: Ατέχνως
  • ΈΤΟΣ ΈΚΔΟΣΗΣ: 2021
  • ΣΕΛΙΔΕΣ: 224
  • ISBN: 978-618-85486-0-2

ekdoseis-atexnos.gr/

  

 

Βολιβία: Η πραξικοπηματική κυβέρνηση μετονόμασε στρατιωτική ακαδημία προς τιμήν των δολοφόνων του Τσε

Σε μια άκρως προκλητική ενέργεια προχώρησε η ακροδεξιά, πραξικοπηματική κυβέρνηση της Βολιβίας μετανομάζοντας στρατιωτική ακαδημία της χώρας προς τιμήν των δολοφόνων του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. 

Όπως αναφέρει το δίκτυο Telesur, πρόκειται για την «Αντιιμπεριαλιστική Στρατιωτική Ακαδημία», που ανήκει στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και την οποία ίδρυσε η κυβέρνηση του Έβο Μοράλες το 2016. 

Η πραξικοπηματική κυβέρνηση της Τζανίνε Άνιες προχώρησε χθες στη μετονομασία της σχολής σε «Ακαδημία των Ηρώων του Νανκαουαζού» (Héroes de Ñancahuazu) που παραπέμπει στη μονάδα του βολιβιανού στρατού η οποία, σε συνεργασία με την CIA, κυνήγησε, συνέλαβε και εκτέλεσε τον κομμουνιστή επαναστάτη τον Οκτώβρη του 1967. 

Πρόκειται για άλλη μια προκλητική απόφαση των ακροδεξιών πραξικοπηματιών οι οποίοι επιχειρούν να συκοφαντήσουν την κομμουνιστική ιδεολογία, προσβάλλοντας τα αντιιμπεριαλιστικά και προοδευτικά αισθήματα μεγάλης μερίδας του λαού της χώρας. Ταυτόχρονα, τέτοιου είδους ενέργειες στοχεύουν στο να ανταποδώσουν στους βορειοαμερικανούς ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ την στήριξη που τους παρέχουν.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – GUEVARISTAS

Πέθανε ο συμπολεμιστής του Τσε, Χάρι «Πόμπο» Βιγιέγας

Τα ξημερώματα της Κυριακής 29 Δεκέμβρη «έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 79 ετών, ως αποτέλεσμα δυσλειτουργίας πολλαπλών οργάνων, ο ήρωας της Κουβανικής Επανάστασης, ταξίαρχος Χάρι Αντόνιο Βίγιεγκας Ταμάγιο (Pombo). Ο «Πόμπο», όπως ήταν γνωστός την περίοδο του επαναστατικού αγώνα αλλά και στις διεθνιστικές κουβανικές αποστολές στο Κονγκό και τη Βολιβία, ήταν ένας εξαίρετος μαχητής κομμουνιστής, από τους ιδρυτές του ΚΚ Κούβας (στην ανασυγκρότησή του το 1965), βουλευτής της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης και αντιπρόεδρος της Εθνικής Διεύθυνσης της Ένωσης των Μαχητών της Κουβανικής Επανάστασης.

Γεννημένος στις 10 Μάρτη 1940 στη Γιάρα, στην πρώην επαρχία Οριέντε, ο Ταμάγιο από νεαρή ηλικία μπήκε στο επαναστατικό κίνημα για την ανατροπή της δικτατορίας του Φουλχένσιο Μπατίστα και στα τέλη του Νοέμβρη του 1957 εντάχθηκε στον Λαϊκό Επαναστατικό Στρατό στη Σιέρα Μαέστρα υπό τη διοίκηση του Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, όπου διακρίθηκε για τις αρετές του στη μάχη (συμμετείχε στην κατάληψη της Σάντα Κλάρα), την πειθαρχία και το πνεύμα αυτοθυσίας για τους σκοπούς της επανάστασης.

Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους επιλέχθηκε και στις διεθνιστικές αποστολές στήριξης του αγώνα του λαού της ΛΔ του Κονγκό, της Αγκόλας δύο φορές, καθώς και της Βολιβίας, που είναι από τους λίγους επιζώντες στις μάχες όπου πιάστηκε ο Τσε, για να εκτελεστεί στη συνέχεια στις 9 Οκτώβρη του 1967, όντας αιχμάλωτος, με εντολή της CIA. Για τον «Πόμπο» ο Τσε είχε δηλώσει: «Τέλειος από κάθε άποψη – πυλώνας της μονάδας».

Στη συνέχεια το διεθνιστικό έργο του Ταμάγιο συνεχίστηκε με αποστολές στη Νικαράγουα και το 1994 αναδείχτηκε σε ταξίαρχος των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας, ενώ τιμήθηκε με πολλά μετάλλια από το κουβανικό κράτος και του απονεμήθηκε ο ύψιστος τίτλος τιμής του Ηρωα της Κούβας. Τη Δευτέρα έγινε η κηδεία του με όλες τις τιμές και η στάχτη του εναποτέθηκε στο Πάνθεον των Βετεράνων στη νεκρόπολη του Κολόν στην Αβάνα.

Νίκος Μόττας- Ομιλία στην εκδήλωση για τα 60 χρόνια της Κουβανικής Επανάστασης (VIDEO)

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. 

Θεσσαλονίκη 1 Δεκέμβρη 2019.

Φίλες και φίλοι,

κάποιος που παρακολουθεί την σημερινή εκδήλωση, ενδεχομένως να αναρωτηθεί: Τι σημασία έχει σήμερα, το 2019, ένα γεγονός που συνέβη πριν από 60 χρόνια σε μια μακρινή χώρα, στην άλλη άκρη του κόσμου; Γιατί η Κουβανική Επανάσταση συνεχίζει να μαγνητίζει το ενδιαφέρον ανθρώπων όλων των ηλικιών;

Η απάντηση, επιτρέψτε μου να πω, είναι απλή: Η Επανάσταση της Κούβας εκφράζει μια βαθύτατη ιστορική αλήθεια. Ότι ενας λαός, όσο μικρός κι’ αν είναι, όσο δυνατούς αντιπάλους κι’ αν έχει, μπορεί αν πραγματικά το θελήσει, να σηκώσει κεφάλι, να επαναστατήσει, να ανατρέψει την εις βάρος του τάξη πραγμάτων και να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του. Όπως άλλωστε έγραφε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: «Τα δικαιώματα σου δεν τα ζητιανεύεις, αλλά τα κατακτάς!».

Η Κουβανική Επανάσταση του 1959 αποτέλεσε εναν εξαιρετικά σημαντικό κρίκο στην μακρά αλυσίδα των αγώνων του κουβανικού λαού για λευτεριά και αποδέσμευση από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, από το 1868 που ο κουβανικός λαός αποφάσισε να πάρει τα όπλα απέναντι στους ισπανούς αποικιοκράτες, μέχρι την Επανάσταση του 1959, η σύγχρονη ιστορία της Κούβας είναι καρπός της ακατάπαυστης ταξικής πάλης ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, ανάμεσα σε αποικιοκράτες-ιμπεριαλιστές και σκλάβους, ανάμεσα σε μεγαλοτσιφλικάδες και φτωχούς αγρότες, ανάμεσα σε μεγάλα μονοπώλια και εργαζόμενους, καπιταλιστές και εργάτες.

Η Επάνασταση του 1959 δεν ήταν ενα αυθόρμητο ξέσπασμα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα. Υπήρξε – για να δανειστούμε τα λόγια του δικού μας ποιητή Κώστα Βάρναλη – «τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής». Πριν το θρίαμβο της Επανάστασης, ο κουβανικός λαός πέρασε ήττες, έχυσε το αίμα του στα πεδία των μαχών ενάντια σε ξένους και ντόπιους δυνάστες, θυσίασε στον αγώνα κάποιους απ’ τους πιο γενναίους επαναστάτες του, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε, δεν εγκατέλειψε την πάλη.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ηγέτη της Επανάστασης, του αλησμόνητου Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο που έλεγε: «Ξεκίνησα την επανάσταση με 82 άνδρες. Αν έπρεπε να το ξανακάνω, θα το έκανα και με 10 και 15, έχοντας απόλυτη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι. Αν έχεις πίστη στο στόχο σου και σχέδιο δράσης θα πετύχεις».

Και, πράγματι, το Γενάρη του 1959 οι αντάρτικες ομάδες των λεγόμενων «μπαρμπούδος» – των γενειοφόρων επαναστατών- έμπαιναν θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Αβάνα, γκρεμίζοντας το λαομίσητο καθεστώς του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Η μεγάλη αυτή νίκη ήταν το επιστέγασμα ενός τριετούς δύσκολου και αμφίρροπου πολέμου που οι αντάρτικες δυνάμεις έδωσαν σε όλη την κουβανική επικράτεια – από τις βουνοκορφές της Σιέρρα Μαέστρα και το Σαντιάγο, μέχρι την πόλη της Σάντα Κλάρα και την Αβάνα.

Η Επανάσταση της Κούβας αποτέλεσε κοσμοϊστορικό γεγονός στην Ιστορία του 20ου αιώνα, καθώς σηματοδότησε την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικάνικη ήπειρο και ευρύτερα στο δυτικό ημισφαίριο.

Ο θρίαμβος των κουβανών επαναστατών πριν από 60 χρόνια – όπως άλλωστε και η προηγηθείσα Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση το 1917 στη Ρωσία- αποτελεί πηγή πλούσιων συμπερασμάτων, από τα οποία αξίζει και πρέπει να διδαχτούμε.

Ένα πρώτο και βασικό συμπέρασμα είναι πως το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων δεν είναι ανίκητη. Μπορεί να ανατραπεί. Επιβεβαιώθηκε η ζωτικότητα του μαρξισμού-λενινισμού, της επαναστατικής πάλης και του προλεταριακού διεθνισμού απέναντι στην ηττοπάθεια και την υποταγή στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης.

Ενα δεύτερο – εξίσου σημαντικό- συμπέρασμα είναι ότι η ανατροπή αυτή του καπιταλισμού δε μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έρθει με «ειρηνικά μέσα», δηλαδή με αυταπάτες περί «μεταρρύθμισης του καπιταλιστικού συστήματος» και «κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό».

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Χιλής του Σαλβαδόρ Αλιέντε, όπου το εγχείρημα του «ειρηνικού περάσματος στον σοσιαλισμό» με την κυβέρνηση της επονομαζόμενης «Λαϊκής Ενότητας» στην οποία συμμετείχε το ΚΚ Χιλής, τσακίστηκε από το πραξικόπημα των ΗΠΑ και του Πινοσέτ το 1973. Το αναφέρουμε αυτό για να τονιστεί ότι, στο έδαφος της καπιταλιστικής οικονομίας, καμία κυβέρνηση, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, όσο ριζοσπαστική, αριστερή κι’ αν είναι, δε μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική ανατροπή υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η Κουβανική Επανάσταση ήρθε να επιβεβαιώσει τα λόγια του Μαρξ, ο οποίος έγραφε στο «Κεφάλαιο», πως «η βία είναι η μαμή κάθε παλαιάς κοινωνίας που κυοφορεί μέσα της μια καινούργια».

Αποδείχθηκε ότι ο ένοπλος λαός, που έχει συνειδητοποιήσει για ποιόν σκοπό αγωνίζεται, είναι σε θέση να τσακίσει τυρράνους, δικτάτορες και ιμπεριαλιστές. Όπως σημείωνε σε ενα από τα γραπτά του ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα «διδάξαμε την έλλειψη φόβου για τον εχθρό και την καταδυνάστευση. Διδάξαμε ότι τα όπλα στα χέρια του λαού αποτελούν ανώτερη δύναμη από μισθοφορικούς στρατούς». Και πράγματι, φίλες και φίλοι, η πανωλεθρία των μισθοφόρων της CIA το 1961 στον Κόλπο των Χοίρων αποτελεί, αν μη τι άλλο, χειροπιαστή απόδειξη ότι καμία ιμπεριαλιστική δύναμη, όσο πανίσχυρη κι’ αν είναι, δε μπορεί να καθυποτάξει εναν επαναστατημένο λαό που είναι αποφασισμένος να ζήσει ελεύθερος από τα εκμεταλλευτικά δεσμά.

Η Κουβανική Επανάσταση επιβεβαίωσε αυτό που είχε αναδείξει η Οκτωβριανή Επανάσταση. Ότι δηλαδή είναι εφικτή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, χωρίς την αναμονή για την παγκόσμια επανάσταση. Αποδείχθηκε ότι η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να νικήσει σε οποιαδήποτε χώρα έχουν διαμορφωθεί οι αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό. Στην περίπτωση της Κούβας, η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν ξεκίνησε αμέσως, με το θρίαμβο της Επανάστασης. Ήταν δυο χρόνια μετά την επικράτηση της επανάστασης, το Μάη του 1961, όταν ο Φιντέλ Κάστρο ανακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επαναστατικής κυβέρνησης. Σας διαβάζω τα λόγια του:

«Λοιπόν, ναι! Το καθεστώς μας είναι σοσιαλιστικό! – έλεγε ο Φιντέλ- Θέλουμε ενα Σύνταγμα που να μην είναι αστικό. Θέλουμε ενα Σύντυαγμα που να ανταποκρίνεται σε ενα καινούργιο κοινωνικό σύστημα, όπου να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό το καινούργιο σύστημα λέγεται σοσιαλισμός».

Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε και κάτι άλλο, εξαιρετικά σημαντικό. Απέδειξε τις τεράστιες δυνατότητες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οι οποίες συνοψίζονται σε μια σειρά σπουδαίες κοινωνικές κατακτήσεις, πρωτόγνωρες για τους εργαζόμενους των χωρών της Αμερικανικής ηπείρου. Να σημειώσουμε εδώ πως πρόκειται για κοινωνικές κατακτήσεις που έλαβαν χώρα εν μέσω πολύ μεγάλων δυσκολιών και εμποδίων, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, απειλών και τρομοκρατίας, στο πλαίσιο του οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού που επέβαλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1962 και το οποίο, σχεδόν 60 χρόνια μετά, συνεχίζει να υφίσταται.

Η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα, κυριολεκτικά αποικία των ΗΠΑ. Επί δικτατορίας Μπατίστα στην Κούβα κυριαρχούσαν μια χούφτα αμερικάνικα μονοπώλια και οι ντόπιοι συνεργάτες της, παράσιτα, γκάνγκστερς, μαφιόζοι, που λυμαίνονταν τον πλούτο της χώρας. Το δε επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων ήταν πολύ χαμηλό.

Με την καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων σοσιαλιστικών κρατών, η επαναστατική κυβέρνηση του Κάστρο κατάφερε να αλλάξει σταδιακά το πρόσωπο της Κούβας, δημιουργώντας ενα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες στο σύνολο του λαού, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Αθλητισμού και Πολιτισμού.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι το πρώτο μέτρο που πήρε η επαναστατική κυβέρνηση ήταν ο νόμος για την αγροτική μεταρρύθμιση. Επρόκειτο ουσιαστικά για ευρείας κλίμακας αναδιανομή γης προς όφελος των ακτημόνων και των φτωχών αγροτών οι οποίοι προηγουμένως αναγκάζονταν να δουλεύουν στα χωράφια μεγαλοτσιφλικάδων για ενα κομμάτι ψωμί. Σκεφτείτε ότι πριν την Επανάσταση, μόλις το 1,5% των ιδιοκτητών γης κατείχε το 46% των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Με το νόμο περί αγροτικής μεταρρύθμισης κατασχέθηκαν 1.942 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης που ανήκαν σε μεγάλες εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων και περίπου 100 χιλιάδες αγροτικές οικογένειες έλαβαν τίτλους ιδιοκτησίας γης.

Οι σπουδαίες κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα ενοχλούν τους πάσης φύσης απολογητές του καπιταλισμού. Το βλέπουμε αυτό στις συκοφαντικές επιθέσεις που κατά διαστήματα εξαπολύουν ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση. Τους «πονάει», βλέπετε, ότι εδώ και 60 χρόνια, ο κουβανικός λαός όχι μόνο δεν έσκυψε το κεφάλι στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν λύγισε υπό το βάρος του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά κατάφερε να προοδεύσει και να μια σειρά τομείς της κοινωνικής ζωής.

Ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα:

Πριν την Επανάσταση του 1959, το 40% του πληθυσμού δε γνώριζε γραφή και ανάγνωση, ήταν βυθισμένο στον αναλφαβητισμό. Η «Εκστρατεία ενάντια στον αναλφαβητισμό» που ξεκίνησε μετά την Επανάσταση και διήρκεσε 12 μήνες αύξησε ραγδαία το ποσοστό μόρφωσης στο 96%. Πάνω από 700 χιλιάδες άνθρωποι έμαθαν γραφή και ανάγνωση.

Σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, ενώ σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας διαθέτει το καλύτερο Εκπαιδευτικό Σύστημα στη Λατινική Αμερική.

Για το 2018, η Κουβανική κυβέρνηση διέθεσε το 24% του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού για την Παιδεία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι μόλις 6%.

Αντίστοιχα, το Κουβανικό εθνικό σύστημα υγείας – δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση». Η μικρή Κούβα πρωτοπορεί παγκοσμίως στην αντιμετώπιση ασθενειών που σχετίζονται με τον καρκίνο, έχει το χαμηλότερο ποσοστό βρεφική θνησιμότητας σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο και ενα από τα χαμηλότερα παγκοσμίως. Έχει δική της παραγωγή φαρμάκων, δαπανά το 27% του ετήσιου προϋπολογισμού για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών σε αναλογία με τον πληθυσμό της από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Κούβα εξάγει ιατρικό προσωπικό στο εξωτερικό, στέλνοντας γιατρούς σε λαούς που το έχουν ανάγκη ώστε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Την στιγμή που οι ΗΠΑ και η ΕΕ «εξάγουν» ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σκορπώντας το θάνατο και την καταστροφή, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα αναδεικνύεται παγκόσμια πρωταθλήτρια στη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Οι κοινωνικές κατακτήσεις, ασφαλώς, δεν σταματούν εδώ. Στους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης, του πολιτισμού, του αθλητισμού η Κουβανική Επανάσταση έχει να επιδείξει σπουδαία επιτεύγματα.

Φίλες και φίλοι,

οι συκοφάντες της Επανάστασης κάνουν συχνά λόγο για δήθεν «έλλειψη δημοκρατίας» και «δικτατορία στην Κούβα». Πρόκειται για ψέμα πρώτου μεγέθους.

Στην Κούβα γίνονται εκλογές, ο λαός συμμετέχει ενεργά σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, και μάλιστα με διαδικασίες δημοκρατικότερες από αυτές της καθ’ ημάς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οι μορφές λαϊκής εξουσίας στην Κούβα ξεκινούν από κάθε γειτονιά (από τα τοπικά «Λαϊκά Συμβούλια») και φτάνουν ως την Εθνοσυνέλευση, με το λαό να έχει λόγο για κάθε ζήτημα που τον αφορά.

Στην πρόσφατη διαδικασία για την έγκριση του νέου Συντάγματος, ο κουβανικός λαός συμμετείχε μαζικά σε δημόσια διαβούλευση που διήρκεσε 4 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγιναν σε όλη την επικράτεια, σε πόλεις, γειτονιές και χώρου δουλειάς, 133.000 διαβουλεύσεις, με την συμμετοχή 9 εκατομμυρίων κουβανών και κατατέθηκαν 783.000 προτάσεις για τη βελτίωση του Συντάγματος. Να λοιπόν, τι σημαίνει δημοκρατία, φίλες και φίλοι: Να συμμετέχει ενεργά ο λαός και να καθορίζει ο ίδιος τις τύχες του.

60 χρόνια μετά την Επανάσταση η σοσιαλιστική Κούβα συνεχίζει να στέκεται όρθια, ξεπερνώντας μεγάλες αντιξοότητες, ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ασφυκτικό οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό, χιλιάδες αντεπαναστατικές και τρομοκρατικές ενέργειες.

Η εργατική τάξη και ο λαός της Κούβας, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατάφεραν να μείνουν όρθιοι ακόμη και στα χρόνια των αντεπαναστατικών ανατροπών στις αρχές της δεκαετίας του 90, χάνοντας τον πιο πολύτιμο σύμμαχο τους, την Σοβιετική Ένωση.

Παρά τις δυσανάλογα μεγάλες αντιξοότητες, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν στη Μόσχα και οι ύαινες του ιμπεριαλισμού πανηγύριζαν το «τέλος της ιστορίας», κάπου αλλού, σε μια γωνιά της Καραϊβικής, συνέχιζε να ανεμίζει η σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Σήμερα, η στήριξη και αλληλεγγύη απέναντι στον κουβανικό λαό δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, μόνο όσους εμπνέονται και παλεύουν για την σοσιαλιστική και κοινωνική επάνασταση. Αφορά τους εργαζόμενους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αφορά όλους όσους συνειδητοποιούν το προφανές: Ότι δηλαδή είναι ιστορική αναγκαιότητα να ενταθεί η πάλη ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που γεννά κρίσεις, φτώχεια, πολέμους, δυστυχία και προσφυγιά.

Την ιστορία, άλλωστε, τη γράφουν με τους αγώνες τους οι λαοί, οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ο κουβανικός λαός έχει ανάγκη την στήριξη και την αλληλεγγύη μας, ώστε να συνεχίσει, παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες, προς την κατεύθυνση του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, με σκοπό την κομμουνιστική κοινωνία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Hasta la victoria, siempre – Μέχρι τη νίκη, για πάντα!