Νέα Ζηλανδία: «Seize power»… με τη μορφή του Τσε προτείνει εταιρεία αναψυκτικών

ΧΑΜΙΛΤΟΝ, ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ – Την αντίδραση του Κόμματος των Εργατών* (Workers Party) στη Νέα Ζηλανδία προκάλεσε η χρήση της διάσημης εικόνας του Τσε, Guerrillero Heroico, από εταιρεία παραγωγής αναψυκτικών ποτών. Η μορφή του αργεντίνου επαναστάτη απεικονίζεται στη συσκευασία του νέου ποτού με την επωνυμία “Seize Power”, της αυστραλιανής εταιρείας Australian Power Beverage. Οι πρώτες αντιδράσεις είχαν ήδη προκληθεί την προηγούμενη χρονιά όταν η εταιρεία λάνσαρε στην αγορά το αναψυκτικό, έχοντας αντικαταστήσει το αστέρι, στο διάσημο μπερέ του Τσε, με ένα…χαμογελαστό πρόσωπο. Η τιμή του ανέρχεται στα $1.79 δολάρια Νέας Ζηλανδίας.

«Είναι σαφώς κακόγουστο» δήλωσε ο Τζάρεντ Φίλιπς, εκδότης της μηνιαίας εφημερίδας «Spark» που πρόσκειται στο σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργατών, σημειώνοντας πως «πρόκειται περί ξεκάθαρης κερδοσκοπίας από την εκμετάλλευση αυτής της εικόνας».

H Australian Power Beverage είναι θυγατρική της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας Power Beverage Inc. που ειδικεύεται στην κατασκευή αναψυκτικών «ενέργειας». Στη Νέα Ζηλανδία, πανομοιότυπη χρήση της εικόνας του Τσε έχει κάνει για κερδοσκοπικούς λόγους και η ιδιωτική εταιρεία παροχής ηλεκτρισμού Powershop. (Stuff.co.nz)

* Κόμμα των Εργατών ή Εργατικό Κόμμα, Workers Party. Να μην συγχέεται με το Labour Party (Εργατικό Κόμμα) της Νέας Ζηλανδίας.

Ηθική Υποκρισία: Καθολικό σχολείο στη Βρετανία τιμά το δολοφόνο του Τσε

Του Alan Woods.

Την Δευτέρα 14 Νοέμβρη 2011 έτυχε να ανοίξω την Evening Standard και είδα ένα μικρό στοιχείο που ήταν κρυμμένο στο εσωτερικό των σελίδων έτσι ώστε λίγοι άνθρωποι θα το έχουν παρατηρήσει. Ξεκινά με την εκπληκτική δήλωση : «Επανάσταση πλανάται πάνω απ’ το κορυφαίο καθολικό ανεξάρτητο σχολείο του Αγίου Βενέδικτου στο Ealing».

Το σχολείο του Αγίου Βενέδικτου ιδρύθηκε το 1902 και διοικείται από το Αββαείο του Ealing. Είναι το μόνο ημερήσιο σχολείο Βενεδικτίνων στην Αγγλία. Αλλά δεν είναι αυτό η μοναδική αιτία της φήμης του. Αυτό είναι το σχολείο το οποίο, ίσως να θυμάστε, είχε καταστεί διαβόητο για την ανάμειξη (του ονόματος του) του σε ένα σκάνδαλο κακοποίησης παιδιών το οποίο χρονολογείται πριν απο 60 χρόνια, και το οποίο επέσχυντα αποσιωπήθηκε έπειτα από συνωμοσία των σχολικών αρχών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Οι μοναχοί, οι οποίοι είχαν εμπλακεί μέχρι τα μπούνια σε περιπτώσεις βιασμού και σεξουαλικών βασανιστηρίων των παιδιών στο πλαίσιο της άγιας φροντίδας τους, έχουν συμφωνήσει να αλλάξουν τα ονόματα των κτιρίων που τιμούν άτομα φερόμενα ως βασανιστές. Αλλά τα μέτρα αυτά είναι ανεπαρκή για να καθαρίσουν τις επαίσχυντες μνήμες της παιδικής κακοποίησης ή να ξορκίσουν τα αποτρόπαια φαντάσματα που στοιχειώνουν κάθε πτυχή αυτού του «κορυφαίου σχολείου».

Τώρα, η Standard μας πληροφορεί, «οι απόφοιτοι του σχολείου αναλαμβάνουν από την πλευρά τους να αποκαταστήσουν την τιμή του ιδρύματος τους». Τι πρόσθετα μέτρα έχουν προτείνει αυτοί οι απόφοιτοι για τον καθαρισμό της κόπρου του Αυγεία του παλιού σχολείου; Η Standard εξηγεί ότι: «μια εκστρατεία βρίσκεται σε εξέλιξη από παλαιούς σπουδαστές για τη μετονομασία ενός από τα κτίρια του σχολείου προς τιμήν του διακεκριμένου απόφοιτου που πυροβόλησε τον Τσε Γκεβάρα».

Ναι, σωστά διαβάζετε. Το επίκεντρο αυτό της χριστιανικής ηθικής και της ακαδημαϊκής αριστείας (και πάλαι ποτέ φωλιά των παιδεραστών) είναι υπερήφανο για το γεγονός ότι ο άνθρωπος που δολοφόνησε έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο που κρατούνταν αιχμάλωτος ήταν πρώην μαθητής του Αγίου Βενέδικτου.

«Διεξάγω εκστρατεία για να δωθεί το όνομα του αντισυνταγματάρχη ο οποίος συνέλαβε τον Τσε Γκεβάρα, τον οποίο είχε πυροβολήσει με οδηγίες προερχόμενες από τη Λα Παζ», λέει ο παλιός απόφοιτος Τζον Μπερκ. «Αν όχι, τότε τουλάχιστον μια επιγραφή. Αυτός ήταν ο Γκάρι Πράδο Σαλμόν, ο οποίος φοιτούσε στην Πέμπτη τάξη το 1953, όταν πατέρας του ήταν στρατιωτικός ακόλουθος της (πρεσβείας της) Βολιβίας».

Δεν είναι καταπληκτικό αυτό; Το βάθος της υποκρισίας αυτών των θρησκευτικών ηθικολόγων δε έχει όρια. Σε όλο τον κόσμο το όνομα του Τσε Γκεβάρα αντιμετωπίζεται με το βαθύτερο σεβασμό. Πρόκειται για έναν άνθρωπο, που γεννήθηκε σε μια μεσοαστική οικογένεια στην Αργεντινή, και ο οποίος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον αγώνα για την υπεράσπιση των φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων του κόσμου.

Στο σύνολο αυτής της αξιοσημείωτης ζωής, αυτός ο άνθρωπος επέδειξε το μεγαλύτερο προσωπικό θάρρος. Πέρασε τους τελευταίους μήνες του υφιστάμενος τις πιο τρομερές στερήσεις στις ζούγκλες της Βολιβίας σε μια άκαρπη πάλη για την ανατροπή της εύρωστης ολιγαρχίας η οποία βάναυσα καταπίεζε και εκμεταλλεύονταν τους εργάτες και τους χωρικούς.

Οι δυνάμεις της αντίδρασης, οργανωμένες, εξοπλισμένες και χρηματοδοτούμενες από τη CIA έθεσαν ως στόχο να καταστρέψουν μια μικρή ομάδα μαχητών της ελευθερίας, εξαντλημένων, πεινασμένων, απελπιστικά ολιγάριθμων με ελάχιστο οπλισμό. Κυνηγήθηκαν σαν άγρια ζώα και σφαγιάστηκαν χωρίς έλεος.

Ο Τσε Γκεβάρα δεν σκοτώθηκε στη μάχη. Άσχημα τραυματισμένος, βρέθηκε αιχμάλωτος. Δεν τόλμησαν να του δώσουν την ευκαιρία μιας δίκης. Φοβήθηκαν την αντίδραση του λαού της Βολιβίας και της εργατικής τάξης όλου του κόσμου. Χωρίς καν το πρόσχημα μιας δίκης, δολοφονήθηκε άγρια από τους πληρωμένους φονιάδες της ολιγαρχίας.

Για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους ως χασάπηδες, αυτοί οι μισθοφόροι δε ρίσκαραν καθόλου. Δεν χρειάζεται πολύ θάρρος για να πυροβολήσεις έναν άνθρωπο που ‘χει τα χέρια του δεμένα πίσω από την πλάτη. Ωστόσο, αυτά τα τέρατα παρουσιάζονται σαν ήρωες, το όνομα των οποίων πρόκειται να τιμηθεί απο ένα κορυφαίο σχολείο διευθυνόμενο από μοναχούς.

Φυσικά, ο κ. Μπερκ λέει ότι ο ίδιος δεν είδε ποτέ καμία εκτρεπόμενη συμπεριφορά στο σχολείο, το οποίο ακόμη ταλανίζεται από το σκάνδαλο κακοποίησης παιδιών: «Ούτε εγώ ούτε έξι ξαδέρφια γνωριζαμε τίποτα χειρότερο από ξυλοδαρμούς», δήλωσε στην Standard.

: Το «άξιο τέκνο» του Αγ.Βενέδικτου, ο βολιβιανός Γκάρι Πράδο Σαλμόν.

Δεδομένου ότι οι «ξυλοδαρμοί» δεν αναφέρονται πουθενά στις Δέκα Εντολές, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι είναι σε απόλυτη αρμονία με το χριστιανικό δόγμα. Και δεν μπορεί να αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που θεωρεί την εν ψυχρώ δολοφονία επαναστατών να είναι όχι μόνο αποδεκτή, αλλά ιδιαίτερα αξιέπαινη, δεν παρατήρησε οτιδήποτε ασυνήθιστο στα τεκταινόμενα του σχολείου του. Κάτι που δίνει μια νέα έννοια στην παλιά φράση: «Άφετε τά παιδία έρχεσθαι πρός με…».

Τι συνέβη στον άνθρωπο που συνέλαβε τον Τσε Γκεβάρα; Κανείς δεν ξέρει ή να νοιάζεται πια τι συνέβη σ’αυτόν το φουκαρά. Είναι απλά μια ασήμαντη υποσημείωση στην ιστορία. Μόνο ο κ. Μπερκ είναι πρόθυμος να μας ενημερώσει:

«Ο Πράδο ηγήθηκε της περιπολίας των Άνδεων το 1966 και πήγε να επιχειρήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, μπαίνοντας (τελικά) σε ένα αεροπλάνο για το Μαϊάμι εξαιτίας των μπελάδων που είχε προκαλέσει. Επέστρεψε για να φθάσει στον βαθμό του στρατηγού, και τελικά έγινε υπουργός Σχεδιασμού – θέση στην οποία ήταν όταν τον είδα ξανά στη Λα Παζ το 1979».

Ο κ. Μπερκ δείχνει συγκινητική συμπάθεια για έναν καημένο συνάνθρωπο ο οποίος, για το μικρό αδίκημα της προσπάθειας οργάνωσης πραξικοπήματος κατά της ίδιας της κυβέρνησής του, μπαίνει σε ένα αεροπλάνο για το Μαϊάμι. Εκεί θα ηγείται της καλοζωϊσμένης παρέας όλων των άλλων καθαρμάτων, μαφιόζων και δολοφόνων οι οποίοι έχουν ταχθεί να υπερασπίζονται το ιδανικό της Ελευθερίας στην Κεντρική και Νότια Αμερική μέσω της ανατροπής εκλεγμένων κυβερνήσων κατ ‘εντολή της CIA.

Αλλά καλό είναι ότι τελειώνει καλά. Ο ήρωας του κ. Μπράουν κατέληξε σε μια άνετη θέση εργασίας, όπως αυτή του βολιβιανού πρεσβευτή στο Λονδίνο, όπου θα έχει μεγαλειωδώς απολαύσει να μοιράζεται τα ηρωικά κατορθώματά του, με τους Σπουδαίους και Θεοσεβούμενους, σε διάφορα κοκτέιλ πάρτυ, κομπάζοντας ατελείωτα για το πώς ο ίδιος μόνος του «έβγαλε απ’ το παιχνίδι» το μεγάλο Τσε Γκεβάρα.

Δεν γνωρίζουμε εάν οι Άγιοι Πατέρες του Αγίου Βενέδικτου έχουν συμφωνήσει σε αυτήν την υπέροχη πρόταση. Ξέρουμε όμως αυτό. Πολύ μετά αφότου ο Αντισυνταγματάρχης Πράδο θα είναι νεκρός και ξεχασμένος, η μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα θα παραμείνει η άφθαρτη μνήμη του πραγματικού επαναστατικού ηρωισμού και πηγή έμπνευσης για τις νέες γενιές, που αγωνίζονται για την ανατροπή μιας σάπιας, καταπιεστικής και ηθικά πτωχευμένης κοινωνίας η οποία εκτρέφει τέρατα, όπως ο Γκάρι Πράδο Σαλμόν.

Λονδίνο, Ιανουάριος, 2012.

Μετάφραση: Νικόλας Μόττας. Πηγή: In Defence of Marxism, «Moral hypocrisy, St. Benedict’s and Che Guevara«.

Στο απόγειο της Kαπιταλιστικής θρασύτητας: Η μορφή του Τσε σε διαφήμιση της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes-Benz

Την ιστορική φωτογραφία του Τσε, γνωστή ως Guerrillero Heroico, χρησιμοποίησε η αυτοκινητοβιομηχανία Daimler Mercedes-Benz κατά τη διάρκεια παρουσίασης νέων μοντέλων στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ. Ξεπερνώνοντας κάθε όριο θρασύτητας και εκμεταλλευόμενος τη γοητεία που ασκεί η μορφή του Τσε σε πλατειά στρώματα της κοινωνίας (πολιτικοποιημένα και μη), ο γερμανικός κολοσσός χρησιμοποίησε τη γνωστή φωτογραφία του Αλμπέρτο Κόρντα προκειμένου να παρουσιάσει το νέο «επαναστατικό όραμα» της εταιρείας. Την ώρα που ο πρόεδρος της Daimler AG (στην οποία ανήκει η Mercedes) Ντίτερ Ζέτσε μιλούσε για το πρόγραμμα CarTogether που λανσάρει ο γερμανικός κολοσσός, εμφανιζόταν πίσω του η γιγαντιαία εικόνα του Τσε συνοδευόμενη από τη φράση «Viva la Revolucion».

Η επαίσχυντη αυτή εκμετάλλευση της μορφής του αργεντίνου επαναστάτη προκάλεσε την οργή των γνωστών και μη εξαιρετέων συντηρητικών αντεπαναστατικών κύκλων της Φλόριντα – όχι βέβαια για το θράσος της Daimler να χρησιμοποιεί την εικόνα του Τσε για να προμοτάρει τα πανάκριβα προϊόντα της και να μεγιστοποιεί τα κέρδη της. Οι κουβανοί εξόριστοι θίχτηκαν απ’ την χρήση της εικόνας ενός «κομμουνιστή δολοφόνου» (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τον Τσε) και κάλεσαν την εταιρεία να ζητήσει συγνώμη. Μάλιστα, τη διαμαρτυρία του γνωστοποίησε και ο γνωστός αντικομμουνιστής τρομοκράτης, πράκτορας της C.I.A. που βοήθησε στην σύλληψη και δολοφονία του Τσε στη Βολιβία, Φέλιξ Ροντρίγκεζ. Μάλιστα ο Ροντρίγκεζ δήλωσε ότι, κατά το παρελθόν, είχε στην κατοχή του τρία αυτοκίνητα μάρκας Mercedes και είχε σκοπό να αγοράσει νέο μοντέλο της αυτοκινητοβιομηχανίας, κάτι που τελικώς δεν θα πράξει. Το παράδειγμα του πράκτορα της CIA ακολούθησαν και άλλοι κουβανοί εξόριστοι του Μαϊάμι που δήλωσαν προσβλεβλημένοι απ’ την προβολή της εικόνας του Τσε στην έκθεση της Daimler. Φοβούμενη την πιθανότητα να της κηρύξουν «εμπάργκο» οι πολυπληθείς συντηρητικοί των ΗΠΑ, η Daimler εξέδωσε ανακοίνωση απολογούμενη: «Η Daimler δεν εγκρίνει τη ζωή και τη δράση της ιστορικής αυτής προσωπικότητας η την πολιτική φιλοσοφία που ασπαζόταν. Ζητούμε ειλικρινά συγνώμη απ’ όσους ένιωσαν προσβεβλημένοι» έγραφε η ανακοίνωση.

Φυσικά, στην εποχή της εμπορευματικοποίησης των πάντων, η εκμετάλλευση της μορφής του Τσε από μιά ηγέτιδα καπιταλιστική αυτοκινητοβιομηχανία δεν προκαλεί εντύπωση. Άλλωστε, στο βωμό της μεγιστοποίησης του κέρδους τα πάντα επιτρέπονται, πόσο δε μάλλον από μια εταιρεία-κολοσσό με ιδιαίτερα ύποπτο παρελθόν και παρόν. Ποια είναι λοιπόν η Daimler Mercedes-Benz που ευαγγελίζεται την «επανάσταση» στο χώρο των αυτοκινήτων, χρησιμοποιώντας μάλιστα με περίσσεια θρασύτητα τη μορφή του Τσε Γκεβάρα;

Μόνο κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 (Απρίλιος-Μάϊος-Ιούνιος) ο γερμανικός κολοσσός είχε κέρδη 1.7 δισεκατομμύρια ευρώ. Σε νέες μεγάλες αγορές, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία τα κέρδη της Daimler Mercedes Benz παρουσίασαν το προηγούμενο έτος σημαντική αύξηση (έως και 71%). Το 2007, όταν η θυγατρική Chrysler παρουσίασε πτώση των πωλήσεων η Daimler ανακοίνωσε την απόλυση 13.000 εργαζομένων προκειμένου να εξισορροπήσει τη μείωση των κερδών.

Πέραν τούτου, η γερμανική εταιρεία έχει αμαρτωλό παρελθόν δωροδοκιών. Στις ΗΠΑ η Daimler έχει καταδικαστεί για πρακτικές δωροδοκίας, την περίοδο που η Chrysler ήταν θυγατρική της (1998-2008). Οι κατηγορίες που βαρύνουν το γερμανικό κολοσσό σχετίζονται με «συνωμοσία» και «παραποίηση βιβλίων και στοιχείων» αναφορικά με πρακτικές δωροδοκίας που εφάρμοζε για μεγάλο διάστημα με στόχο να «κλείνει» κρατικά συμβόλαια με ξένες κυβερνήσεις.

Η έρευνα των αμερικανικών αρχών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα πλοκάμια διαφθοράς της Daimler εκτείνονταν σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η Ρωσία, η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Κίνα. Μάλιστα η γερμανική εταιρεία κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο 185 εκατομμυρίων δολαρίων (ασφαλώς ψίχουλα σε σχέση με τα τεράστια κέρδη της) στην αμερικανική επιτροπή κεφαλαιαγοράς γιά τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε, ενώ έρευνες ξεκίνησαν και στις χώρες όπου η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά. Από την έρευνα, προέκυψε ότι η Daimler πρωταγωνίστησε σε περίπου 200 ύποπτες περιπτώσεις συναλλαγών σε 22 χώρες του κόσμου, αποφέροντας της κέρδη περί τα 2 δισεκατομύρια δολάρια.

«Στον τάφο μου θα πάρω μόνο τη μετάνοια ενός ανολοκλήρωτου τραγουδιού»

Αφοσιώθηκα στη φυσική προετοιμασία των νεαρών ανταρτών που θα επέστρεφαν στην Κούβα, διατηρώντας την αίγλη της επαγγελματικής μου κατάρτισης, για τους λίγους μήνες που απέμεναν. Στις 21 Ιουλίου (ενώ έλειπα έναν ολόκληρο μήνα από το σπίτι μου, διότι βρισκόμουν σε ένα ράντσο έξω από την πόλη), ο Φιντέλ και μια ομάδα συντρόφων συνελήφθησαν.

Στο σπίτι του ανακάλυψαν κάποιο στοιχείο που πρόδιδε την ακριβή μας τοποθεσία, και έτσι κατάφεραν τελικά να μας συλλάβουν όλους μαζί. Είχα πάνω μου έγγραφα που αποδείκνυαν ότι ήμουν σπουδαστής στο Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανταλλαγής Μεξικού-Ρωσίας, στοιχείο που ήταν αρκετό ώστε να θεωρηθώ σημαντικός σύνδεσμος της οργάνωσης, ενώ πρακτορεία ειδήσεων, όπου είχε φίλους ο μπαμπάς, προκάλεσαν αναστάτωση σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά τα γεγονότα όμως συνθέτουν το παρελθόν.

Τα μελλοντικά γεγονότα διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: στα μεσοπρόθεσμα και τα άμεσα. Στο μεσοπρόθεσμο μέλλον θα συνδέομαι με την απελευθέρωση της Κούβας. Και είτε θα θριαμβεύσω μαζί της είτε θα πεθάνω εκεί… Όσο για το άμεσο μέλλον, δεν μπορώ να πω και πολλά, καθώς δε γνωρίζω τι πρόκειται να μου συμβεί.

Βρίσκομαι στα xέρια των δικαστών, οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να με απελάσουν και να με στείλουν στην Αργεντινή, αν δε μου δοθεί άσυλο από άλλη χώρα, γεγονός που θα βοηθούσε την πολιτική μου υγεία.

Ό,τι και να συμβεί, όμως, πρέπει να ακολουθήσω το νέο μου πεπρωμένο, είτε παραμείνω στη φυλακή είτε απελευθερωθώ…

Βρισκόμαστε πολύ κοντά σε κήρυξη απεργίας πείνας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις άδικες συλλήψεις και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν ορισμένοι από τους συντρόφους μας. Το ηθικό της ομάδας είναι ακμαίο.

Αν για οποιονδήποτε λόγο (που δεν πιστεύω ότι θα γίνει) δεν μπορέσω να σας ξαναγράψω και αποτύχω, κρατήστε αυτά τα λόγια μου ως αποχαιρετισμό – δεν είναι βέβαια μεγαλοπρεπής, διέπεται όμως από ειλικρίνεια.

Έζησα τη ζωή μου αναζητώντας σπασμωδικά την αλήθεια μου, και τώρα έχοντας βρει το δρόμο μου και με μία κόρη που θα διαιωνίσει τη μνήμη μου, έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπος.

Από δω και στο εξής, δε βλέπω το θάνατό μου ως μια αποτυχία, αλλά, όπως λέει και ο Χικμέτ: «Στον τάφο μου θα πάρω μόνο τη μετάνοια ενός ανολοκλήρωτου τραγουδιού»

(Aπόσπασμα από το βιβλίο «Ο Φιντέλ Κάστρο μιλάει για τον Τσε», μετάφραση: Νικόλας Φουφούτης, επιμέλεια: Λία Τσακτσίρα, Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, Έθνος 2008)

«Δεν κατάφερνα να καταλάβω το παιδί μου»

Ernesto Guevara Lynch

Στα 1952, όταν μελετούσε για τις τελευταίες εξετάσεις του, έμενε ελάχιστα στο σπίτι. Γευμάτιζε μαζί μας, δεν ερχόταν όμως πάντα να κοιμηθεί, γιατί καθόταν στο γραφείο μου μέχρι αργά το βράδυ, ή στο σπίτι της αδερφής μου Μπεατρίζ, που έμενε ξάγρυπνη για να του ετοιμάσει κάτι για φαγητό, ενώ αυτός συνέχιζε τη μελέτη του.

Είχαμε ξανασυνηθίσει να τον έχουμε κοντά μας και είμασταν ευτυχισμένοι στην ιδέα ότι θα εγκατασταινόταν οριστικά στο Μπουένος Αϊρες και θα άφηνε κατά μέρος τις περιηγήσεις του ανά τον κόσμο. Ελπίζαμε ότι θα έμενε στην κλινική του δρ. Πιζάνι, όπου είχε εργαστεί πολλά χρόνια και όπου είχε την βεβαιότητα ότι θά μπορούσε να συνεχίσει τις έρευνές του. Νομίζαμε ότι με αυτό τον τρόπο θα είχε μπροστά του ένα εξαιρετικό επιστημονικό μέλλον και επιπλέον τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει σε βάθος το πρόβλημα του άσθματός του. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι είχε συνεργαστεί σε διάφορες δουλειές του δρ. Πιζάνι και ότι τις είχε προσυπογράψει, μας οδηγούσε να σκεφθούμε κάτι τέτοιο.

Προσωπικά θεωρούσα ότι σ’ αυτό θα επρεπε να τον οδηγήσουν οι μελέτες του. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όμως όπως ελπίζαμε. Μετά από μια σύντομη παραμονή τριών μηνών, στη διάρκεια των οποίων δεν πέρασε κανένα μάθημα, στις 11 του Απρίλη 1953, επιτέλους, τέλειωσε τις σπουδές του. Ήμουν στο γραφείο μου όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Σήκωσα το ακουστικό και αναγνώρισα αμέσως τη φωνή του που έλεγε: «Μιλάει ο δρ. Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα», και υπογράμμιζε τη λέξη δόκτορας.

Η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη αλλά και πολύ σύντομη. Ενώ μαθαίναμε ότι είχε πάρει το πτυχίο του, σχεδόν ταυτόχρονα μας ανήγγειλε το καινούργιο του ταξίδι, αυτή τη φορά μ’ ένα φίλο τής παιδικής του ηλικίας, τον Κάρλος Φερέρ.

Η είδηση κυκλοφόρησε γρήγορα ανάμεσα σ’ όλους τους φίλους μας, ενώ ο Ερνέστο, όπως συνήθιζε, άρχισε αμέσως να ετοιμάζεται για την αναχώρησή του τακτοποιώντας όλα τα πράγματά του: Να πάρει τον τίτλο του γιατρού, την άδεια άσκησης του επαγγέλματος, να μαζέψει όσα χρήματα μπορούσε και να κάνει τι βαλίτσες του. Αναχωρούσε ξανά, όπως είχε ήδη κάνει και άλλες φορές. Οι αυταπάτες μας, σαν πύργοι χιονιού διαλύθηκαν. Ξέραμε ήδη τι τον περίμενε, και το ξέραμε καλά: Θα έπρεπε να διασχίσει χιλιάδες χιλιόμετρα, πάνω σε κάρα και φορτηγά, θα κοιμόταν ποιος ξέρει πού και θα έτρωγε ό,τι του τύχαινε. Δεν θα μπορούσε φυσικά, να φροντίσει καθόλου για το άσθμα και για την υγεία του και, όπως πάντα, θα διέτρεχε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο χωρίς να ανησυχεί με τους κινδύνους. Κι εμείς, γονείς και αδέλφια, δεν μπορούσαμε και ούτε θέλαμε να κάνουμε τίποτε. Δεν ήταν πια ούτε παιδί ούτε ένας άμυαλος νεαρός, αλλά ο δρ. Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα που έκανε πια ό,τι του άρεσε. Το μόνο που μας έμενε ήταν να περιμένουμε ό,τι θα συνέβαινε με την αγωνία που προϋποθέτει κάτι τέτοιο, και να προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, κάτι που αρνούνταν σχεδόν πάντα (…)

Ήμουν πολύ λυπημένος. Δεν κατάφερνα να καταλάβω το παιδί μου. Δεν κατανοούσα τον λόγο αυτών των τρελών ενεργειών, που τον απομάκρυναν από μας. Είχε κάνει μια υπεράνθρωπη προσπάθεια για να πάρει το πτυχίο του στην ιατρική, και όταν πια είχε τον τίτλο στην τσέπη του και του παρουσιαζόταν η ζηλευτή ευκαιρία να μπορέσει να εργαστεί δίπλα σ’ έναν παγκοσμίου φήμης επιστήμονα σαν τον δρ. Πιζάνι, τίναζε τα πάντα στον αέρα, διακόπτοντας τους οικογενειακούς δεσμούς, φιλίες και δουλειά για να πάει σε άλλα μέρη. Να αναζητήσει τι; Διερωτιόμουνα. Περιπέτειες; Γνωριμίες με μακρινούς ορίζοντες; Αρχαιολογικό πάθος; Όχι, δεν μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο. Χωρίς καμιά αμφιβολία υπήρχε κάτι στο βάθος του είναι του που τον έσπρωχνε να προχωρήσει προς τα μπρος και αυτό το ακατανόητο κάτι μού αποσαφηνίστηκε Όταν ο καιρός, αφού γαλήνεψε το πνεύμα μου, μου έδωσε τη δύναμη να ξαναδιαδάσω και να αναλύσω τα γραμματά του και να μελετήσω το περιεχόμενό τους. Εκεί βρισκόταν η λύση των όσων δεν μπορούσα να κατανοήσω. Μέσα από αυτά, με υπομονή, μπόρεσα να λύσω το αίνιγμα, ακολουθώντας την πορεία της ιδεολογικής εξέλιξης, του Ερνέστο.

Όταν έπαιρνα τα γράμματά του αγανακτούσα (ήταν η μη κατανόησή μου). Αστειευόταν πάνω σε σοβαρά και επικίνδυνα πράγματα. Αλλά ούτε και αυτό ήταν τελείως αληθινό, γιατί τα αστεία του έκρυβαν συνήθως πράγματα που δεν ήθελε να πληροφορηθούμε για να μη στενοχωρηθούμε.

Ξαναδιαβάζοντας αυτά τα γράμματα, κατάφερα νά διαβάσω την εσωτερική του ζωή.

Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς (1900-1987)

* Απόσπασμα από το βιβλίο τoυ Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς, Ο γιος μου, ο «Τσε» Γκεβάρα. Δημοσιευμένο στην Οδό Πανός τον Ιανουάριο του 1982, τ.4 και αναδημοσιευμένο στο: www.k-m-autobiographies.blogspot.com)

ΠΗΓΗ: tvxs.gr, 30 Δεκ. 2011.

Cuba and the U.S.: Che Guevara’s interview to Monthly Review

The questions below were submitted, in writing, to Comandante Guevara by Leo Huberman during the week of the Bay of Pigs invasion; the answers were received the end of June 1961.

1. Have relations with the U.S. gone “over the brink” or is it still possible to work out a modus vivendi?

This question has two answers: one, which we might term “philosophical,” and the other, “political.” The philosophical answer is that the aggressive state of North American monopoly capitalism and the accelerated transition toward fascism make any kind of agreement impossible; and relations will necessarily remain tense or even worse until the final destruction of imperialism. The other, political answer, asserts that these relations are not our fault, and that, as we have many times demonstrated, the most recent time being after the defeat of the Giron Beach landing, we are ready for any kind of agreement on terms of equality with the Government of the United States.

2. The U.S. holds Cuba responsible for the rupture in relations while Cuba blames the U.S. What part of the blame, in your opinion, can be correctly attributed to your country? In short, what mistakes have you made in your dealings with the U.S.?

Very few, we believe; perhaps some in matters of form. But we hold the firm conviction that we have acted for our part in accord with the right, and that we have responded to the interests of the people in each of our acts. The trouble is that our interests, that is, those of the people, and the interests of the North American monopolies are at variance.

3. Assuming that the U.S. means to smash the Cuban Revolution, what are the chances of its getting help from the O.A.S. group?

Everything depends on what is meant by “smash.” If this means the violent destruction of the revolutionary regime with the help—likewise direct—of the O.A.S., I believe there is very little possibility, because history cannot be ignored. The countries of America understand the value of active solidarity among friendly countries, and they would not risk a reversal of such magnitude.

4. Does Cuba align itself in international affairs with the neutralist or Soviet bloc?

Cuba will align herself with justice; or, to be less absolute, with what she takes for justice. We do not practice politics by blocs, so that we cannot side with the neutralist bloc, nor, for the same reason, do we belong to the socialist bloc. But wherever there is a question of defending a just cause, there we will cast our votes—even on the side of the United States if that country should ever assume the role of defending just causes.

5. What is Cuba’s chief domestic problem?

It is difficult to assess problems with such precision. I can mention several: the “guerrillerismo” which still exists in the government; the lack of comprehension on the part of some sectors of the people of the necessity for sacrifice; the lack of some raw materials for industries and some non-durable consumer goods, resulting in certain scarcities; the uncertainty as to when the next imperialist attack will take place; the upsets in production caused by mobilization. These are some of the problems which trouble us at times, but, far from distressing us, they serve to accustom us to the struggle.

6. How do you explain the growing number of Cuban counter-revolutionaries and the defection of so many former revolutionaries?

Revolutions function by waves. When Mr. Huberman asked this question, perhaps it was accurate, but today there are fewer counter-revolutionaries than before Giron Beach. The counter-revolutionary attack increased slowly until it reached its climax on Giron Beach; then it was defeated and fell drastically to zero. Now that it is again attempting to raise its head and inflict new harm, our intention is to eliminate the counter-revolutionaries.

The defections of more or less prominent figures are due to the fact that the socialist revolution left the opportunists, the ambitious, and the fearful far behind and now advances toward a new regime free of this class of vermin.

7. Can the countries of Latin America solve their problems while maintaining the capitalist system, or must they take the path of socialism as Cuba has done?

It seems elementary to us that the way of the socialist revolution must be chosen, the exploitation of man by man must be abolished, economic planning must be undertaken, and all means of assisting the public welfare must be placed at the service of the community.

8. Are civil liberties, Western style, permanently finished while your government is in power?

This would depend on what civil rights were referred to—the civil right, for example, of the white to make the Negro sit in the rear of a bus; the right of the white to keep the Negro off a beach or bar him from a certain zone; the right of the Ku Klux Klan to assassinate any Negro who looks at a white woman; the right of a Faubus, in a word, or perhaps the right of a Trujillo, or Somoza, or Stroessner, or Duvalier. In any case, it would be necessary to define the term more precisely, to see if it also includes the right to welcome punitive expeditions sent by a country to the north.

9. What kind of political system do you envisage for Cuba after the present emergency period of reorganization and reconstruction is over?

In general terms it may be said that a political power which is attentive to the needs of the majority of the people must be in constant communication with the people and must know how to express what the people, with their many mouths, only hint at. How to achieve this is a practical task which will take us some time. In any event, the present revolutionary period must still persist for some time, and it is not possible to talk of structural reorganization while the threat of war still haunts our island.

Monthly Review, 1961, Volume 13, Issue 05 (September) / Cuba and the U.S.

Read the Greek version.

Κούβα και ΗΠΑ: Συνέντευξη του Τσε Γκεβάρα στο Monthly Review

Οι παρακάτω ερωτήσεις υποβλήθηκαν στον Κομαντάντε Γκεβάρα από τον Λίο Χάμπερμαν, για λογαριασμό του περιοδικού Monthly Review, κατά τη διάρκεια της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων (Απρίλιος ’61). Οι απαντήσεις δόθηκαν στο τέλος του Ιουνίου του 1961.

1. Οι σχέσεις της Κούβας με τις ΗΠΑ έχουν φτάσει στο χείλος του γκρεμού ή υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να βρεθεί συμβιβαστική λύση;

Η ερώτησή σας έχει δύο απαντήσεις: μια πρώτη, την οποία μπορούμε να ορίσουμε ως “φιλοσοφική”, και μια δεύτερη, “πολιτική”. Η φιλοσοφική απάντηση είναι ότι οι επιθετικές διαθέσεις του βορειοαμερικάνικου μονοπωλιακού καπιταλισμού και η ταχύτατη μεταλλαγή του προς το φασισμό καθιστά οποιουδήποτε είδους συμφωνία αδύνατη. Και οι σχέσεις μας αναγκαστικά θα παραμείνουν τεταμένες ή θα χειροτερέψουν μέχρι την τελική καταστροφή του ιμπεριαλισμού. Η άλλη, η πολιτική απάντηση, διαβεβαιώνει ότι δεν είμαστε εμείς υπαίτιοι για τις κακές σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, και ότι, όπως έχουμε πολλές φορές αποδείξει, τελευταία φορά μάλιστα μετά την ήττα τους κατά την απόβαση στην Ακτή του Γκιρόν, είμαστε έτοιμοι για οποιουδήποτε είδους συμφωνία ως ίσος προς ίσον με την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

2. Οι ΗΠΑ θεωρούν υπεύθυνη την Κούβα για τη ρήξη των μεταξύ τους σχέσεων ενώ η Κούβα κατηγορεί τις ΗΠΑ. Ποιο μερίδιο ευθύνης, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να αποδοθεί δίκαια σε σας; Εν ολίγοις, τι λάθη έχετε κάνει στους χειρισμούς σας όσον αφορά τις σχέσεις σας με τις ΗΠΑ;

Πολύ λίγα, πιστεύουμε. Πιθανόν σε τυπικά ζητήματα. Αλλά έχουμε την ακλόνητη πεποίθηση ότι έχουμε ενεργήσει για λογαριασμό μας με δίκαιο τρόπο, και ότι έχουμε προστατέψει τα συμφέροντα του λαού μας σε κάθε μας ενέργεια. Το πρόβλημα είναι ότι τα συμφέροντά μας, δηλαδή αυτά του λαού μας, και τα συμφέροντα των βορειοαμερικάνικων μονοπωλίων βρίσκονται σε σύγκρουση.

3. Αν υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ αποφασίσουν να τσακίσουν την κουβανέζικη επανάσταση, ποιες είναι οι πιθανότητες να λάβουν βοήθεια από τον Οργανισμό Αμερικάνικων Κρατών;

Τα πάντα εξαρτώνται από το τι εννοούμε με τη λέξη «τσακίσουν». Αν σημαίνει τη βίαιη καταστροφή του επαναστατικού καθεστώτος με την – άμεση δε – βοήθεια του Οργανισμού Αμερικάνικων Κρατών, πιστεύω ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα, επειδή η ιστορία δεν γίνεται να αγνοηθεί. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής κατανοούν την αξία της έμπρακτης αλληλεγγύης μεταξύ των φιλικών χωρών, και δεν θα ρίσκαραν μια τόσο ριζική στροφή στην πολιτική τους.

4. Στις διεθνείς της σχέσεις, η Κούβα συντάσσεται με το μπλοκ των αδέσμευτων ή των Σοβιετικών;

Η Κούβα συντάσσεται με το δίκαιο. Ή, όντες λιγότερο απόλυτοι, με αυτό που αντιλαμβάνεται ως δίκαιο. Δεν ασκούμε πολιτική με μπλοκ, γι’ αυτό δεν μπορούμε να συνταχθούμε με το μπλοκ των αδέσμευτων, και για τον ίδιο λόγο, δεν ανήκουμε στο σοσιαλιστικό μπλοκ. Αλλά οπουδήποτε προκύψει ζήτημα υπεράσπισης του δικαίου, εκεί θα δώσουμε την ψήφο μας – ακόμα και συντασσόμενοι με τις ΗΠΑ, αν ποτέ αυτή η χώρα αναλάβει το ρόλο του υπερασπιστή του δικαίου.

5. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εσωτερικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Κούβα;

Είναι δύσκολο να αξιολογηθούν τα προβλήματα επακριβώς. Μπορώ να αναφέρω αρκετά: το μιλιταριστικό πνεύμα που υπάρχει ακόμα στην κυβέρνηση· η απουσία κατανόησης εκ μέρους ορισμένων κομματιών του λαού της ανάγκης για θυσίες· η έλλειψη ορισμένων πρώτων υλών για τη βιομηχανία και κάποιων μη διαρκών καταναλωτικών αγαθών, που έχουν ως αποτέλεσμα αναπόφευκτες θυσίες· η αβεβαιότητα όσον αφορά το πότε θα λάβει χώρα η επόμενη ιμπεριαλιστική επίθεση· η αρρυθμία στην παραγωγή που προκλήθηκε από τη γενική επιστράτευση. Αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα που μας απασχολούν κατά περιόδους, αλλά, αντί να μας φέρνουν σε αμηχανία, μας βοηθούν να εθιστούμε στις δυσκολίες του αγώνα.

6. Πώς εξηγείτε τον ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό Κουβανών αντεπαναστατών και τη λιποταξία τόσο πολλών πρώην επαναστατών;

Οι επαναστάσεις δρουν κατά κύματα. Όταν ο κ. Χάμπερμαν έκανε αυτή την ερώτηση, πιθανό να ήταν ακριβής, αλλά σήμερα οι αντεπαναστάτες είναι λιγότεροι απ’ ότι πριν την απόβαση στην Ακτή του Γκιρόν. Η αντεπαναστατική επίθεση κλιμακωνόταν με αργό ρυθμό μέχρι που έφτασε στο αποκορύφωμά της στην Ακτή του Γκιρόν. Τότε ηττήθηκε και έπεσε αυτόματα στο μηδέν. Τώρα που προσπαθεί ξανά να σηκώσει κεφάλι και να καταφέρει νέα πλήγματα, ο σκοπός μας είναι να τσακίσουμε τους αντεπαναστάτες.

Οι λιποταξίες περισσότερο ή λιγότερο εξεχουσών προσωπικοτήτων οφείλονται στο γεγονός ότι η σοσιαλιστική επανάσταση άφησε πίσω της τους καιροσκόπους, τους φιλόδοξους και τους δειλούς και τώρα προχωρά μπροστά προς ένα νέο καθεστώς απαλλαγμένο από αυτή την κατηγορία σκουληκιών.

7. Μπορούν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής να λύσουν τα προβλήματά τους διατηρώντας το καπιταλιστικό σύστημα, ή πρέπει να ακολουθήσουν το μονοπάτι του σοσιαλισμού όπως έχει κάνει η Κούβα;

Για μας είναι βασικό ότι πρέπει να ακολουθήσουν το δρόμος της σοσιαλιστικής επανάστασης, να καταργήσουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, να αναλάβει το κράτος τον οικονομικό σχεδιασμό, και κάθε είδους κοινωνική πρόνοια να τεθεί στην υπηρεσία της κοινότητας.

8. Οι ατομικές ελευθερίες, δυτικού τύπου, έχουν τελειώσει οριστικά με την κυβέρνησή σας στην εξουσία;

Αυτό εξαρτάται από το για τι ατομικά δικαιώματα μιλάμε – το ατομικό δικαίωμα, για παράδειγμα, των λευκών να αναγκάζουν τους νέγρους να κάθονται στο πίσω μέρος ενός λεωφορείου· το δικαίωμα των λευκών να κρατάνε τους νέγρους μακριά από μια παραλία ή να τους έχουν αποκλείσει από μια συγκεκριμένη λωρίδα της· το δικαίωμα της Κου Κλουξ Κλαν να δολοφονεί οποιονδήποτε νέγρο κοιτάξει μια λευκή γυναίκα· το δικαίωμα ενός Φόμπους με μια λέξη, ή ίσως το δικαίωμα ενός Τρουχίγιο, ενός Σομόζα, ενός Στρόεσνερ ή ενός Ντουβαλιέρ. Σε κάθε περίπτωση, θα χρειαζόταν να οριστεί η έννοια «ατομικά δικαιώματα» με μεγαλύτερη ακρίβεια, για να ξέρουμε αν περιλαμβάνει και το δικαίωμα να καλωσορίζουμε εκστρατείες αντιποίνων που εξαπολύει μια χώρα στο βορρά.

9. Σε τι είδους πολιτικό σύστημα προσβλέπετε για την Κούβα αφού παρέλθει η παρούσα ειδική περίοδος αναδιοργάνωσης και ανασυγκρότησης;

Σε γενικές γραμμές μπορεί να ειπωθεί ότι μια πολιτική δύναμη η οποία επαγρυπνεί για τις ανάγκες της πλειοψηφίας του λαού πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με το λαό και να ξέρει πώς να εκφράσει αυτό που ο ίδιος, μέσω της πολυφωνίας του, μόνο να υποδείξει μπορεί. Το πώς θα το επιτύχουμε αυτό είναι ένα πρακτικό καθήκον που θα μας πάρει κάποιο χρόνο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η παρούσα επαναστατική περίοδος πρέπει να συνεχιστεί για ορισμένο χρονικό διάστημα ακόμα, και δεν είναι εφικτό να μιλάμε για δομική ανασυγκρότηση ενόσω η απειλή πολέμου στοιχειώνει το νησί μας.

Monthly Review, 1961, Volume 13, Issue 05 (September) / Cuba and the U.S.

Μετάφραση στα ελληνικά: http://parakatathiki.blogspot.com.

Συνέντευξη με τον Τσε: Περί εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής ανεξαρτησίας

Αποσπάσματα συνέντευξης του Υπουργού Βιομηχανίας της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στο δημοσιογράφο Μαριάνο Γκαρρέτα. Πηγή της συνέντευξης είναι η ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Περού «Patria Roja».

Κούβα. 20 Μαρτίου 1960.

Ακόμη θυμάμαι αυτό το απόγευμα, έχοντας αναλάβει την ευθύνη να πάρω συνέντευξη απ’ τον Υπουργό Βιομηχανίας, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ένα ζεστό απόγευμα στο νησί. Χτυπώ την πόρτα της κατοικίας του υπουργού και οι συνεργάτες του με οδηγούν ευγενικά σε αυτόν.

Υπήρχε ησυχία, αλλά με το ίδιο πνεύμα όπως πάντα. Στο χέρι του είχε ένα πούρο. Με χαιρέτησε θερμά και ξεκινήσαμε τη συνέντευξη.

– Κύριε Υπουργέ, πάντα αναφέρεστε στους όρους της πολιτικής κυριαρχίας (soberanía política) και οικονομικής ανεξαρτήσιας (independencia económica). Εξηγήστε αυτούς τους όρους.

– Οι ορισμοί είναι πάντα ατελείς, πάντα τείνουν να «παγώνουν» τους όρους απονεκρώνοντας τους, αλλά καλό είναι τουλάχιστον να δώσουμε μια γενική ιδέα αυτό των δύο δίδυμων όρων. Ένα από τα καθήκοντα μας είναι να εξηγήσουμε την τεράστια σπουδαιότητα του ζητήματος της πολιτικής κυριαρχίας και οικονομικής ανεξαρτησίας και την στενή σχέση των δύο αυτών όρων. Μπορεί ένας εκ των δύο (όρων), όπως συνέβη κάποτε στην Κούβα, να προηγηθεί του άλλου αλλά σίγουρα θα συμβαδίσουν μαζί κάποια στιγμή, όπως στην περίπτωση της Κούβας η οποία έλαβε την πολιτική της ανεξαρτησία και σύντομα αφοσιώθηκε στο να πετύχει και την οικονομική αυτοτέλεια της.

– Όταν μιλάτε γιά «βασιλιάδες χωρίς στέμμα» στους λόγους σας, τι εννοείτε;

– Βασιλιάδες χωρίς στέμμα είναι τα μονοπώλια, οι πραγματικοί κυρίαρχοι ολόκληρων χωρών και, κάποιες φορές, ηπείρων, όπως συμβαίνει σήμερα στην αφρικανική ήπειρο, στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας και δυστυχώς, στην Αμερική μας.

– Πόσο σημαντικά είναι τα μονοπώλια;

– Η σημασία των μονοπωλίων είναι τεράστια, τόσο μεγάλη που αρνείται την πολιτική ισχύ των πολλών της δημοκρατίας μας – Εννοώ ότι η πολιτική κυριαρχία είναι ένας όρος που δε βρίσκεται στα λεξικά, αλλά πρέπει να την αναζητήσουμε λίγο περισσότερο βρίσκοντας τη ρίζα της.

– Τι εννοείτε λέγοντας εθνική κυριαρχία;

– Εθνική κυριαρχία σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, το δικαίωμα μιάς χώρας να μην δέχεται εξωτερικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Το δικαίωμα ενός λαού να εκλέγει την κυβέρνηση του και να επιλέγει τον τρόπο ζωής που του ταιριάζει περισσότερο, κάτι που εξαρτάται από τη θέληση και μόνο των ανθρώπων που αποφασίζουν την αλλαγή η όχι των κυβερνήσεων. Αλλά όλες αυτές οι έννοιες της πολιτικής κυριαρχίας, εθνικής κυριαρχίας είναι ψεύτικες εάν δε συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία.

– Πότε η Κούβα θα είναι ολοκληρωτικά ανεξάρτητη;

– Η Κούβα θα είναι ανεξάρτητη όταν θα έχει αναπτύξει όλες τις δυνατότητες της, (εκμεταλλευόμενη) τον εθνικό παραγωγικό της πλούτο και όταν θα έχει εξασφαλίσει, μέσω εμπορικών συμφωνιών, ότι καμιά μονομερής ενέργεια ξένης δύναμης δεν θα σταματήσει αυτήν τη διαδικασία. […]

– Η 1η Ιανουαρίου 1959 είναι πολύ σημαντική ημερομηνία για τον κουβανικό λαό….

– Αυτή ήταν μια μέρα που καθιερώνεται όλο και περισσότερο ως το ξεκίνημα όχι μόνο μιάς ανεπανάληπτης χρονιάς στην ιστορία της Κούβας, αλλά ως το ξεκίνημα μιας (νέας) εποχής. Αυτή η ημερομηνία συνοψίζει τους αγώνες ολόκληρων γενεών κουβανών από τη διαμόρφωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Αλλά είναι επίσης η ημερομηνία γέννησης μιάς πραγματικής πολιτείας, ελεύθερης και αυτοκυρίαρχης,

– Ποιός ήταν ο κύριος στόχος της Επανάστασης;

– Ο βασικός στρατηγικός στόχος της Επανάστασης ήταν η καταστροφή της επτάχρονης αιμοβόρας τυραννίας επί του κουβανικού λαού. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, η επανάσταση μας είναι μιά συνειδητή επανάσταση, που γνωρίζει ότι η πολιτική αυτοκυριαρχία είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομική αυτοτέλεια. Αυτή η Επανάσταση σκοπεύει στην ξερίζωση της αδικίας.

– Ποιοί είναι οι σημερινοί στόχοι της επαναστατικής κυβέρνησης;

– Οι στόχοι μας σήμερα είναι η επιτυχία της αγροτικής μεταρρύθμισης που θα αποτελέσει τη βάση για τη βιομηχανοποίηση της χώρας και την ποικιλοποίηση των εξωτερικών εμπορικών σχέσεων, την αύξηση του βιοτικού επιπέδου του κουβανικού λαού.

– Πως θα γίνει αυτό; Ποιός είναι ο δρόμος;

– Το μονοπάτι γιά την οικονομική μας απελευθέρωση είναι η νίκη επί των μονοπωλίων, των αμερικανικών πιό συγκεκριμένα. Ο έλεγχος της οικονομίας μιάς χώρας από μια άλλη αναμφιβόλως τη μειώνει και την περιορίζει.

Ένα άλλο βήμα του απελευθερωτικού μας αγώνα: το χτύπημα ενάντια στο μονοπώλιο του ξένου εμπορίου. Απ’ όλες τις υπογεγραμμένες συμφωνίες μας σημαντικότερη είναι αυτή με την Σοβιετική Ένωση.

– Αποτελεί η Κούβα παράδειγμα για τις Λατινοαμερικανικές χώρες;

– Είναι το παράδειγμα που φοβούνται οι ιμπεριαλιστές και αποικιοκράτες αμερικανοί. Θέλουν να μας συντρίψουν (οι ΗΠΑ) διότι αποτελούμε «σημαία» γιά την Αμερική και επιθυμούν να εφαρμόσουν μια καινούργια εκδοχή του δόγματος Μονρόε

Μαριάνο Γκαρρέτα.