ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΑΝΤΑΝΤΕ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Fidel Castro 2

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ) διοργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον ιστορικό ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο.

Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 28 Απρίλη, στις 7.30 μμ, στην αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης» του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης. Θα μιλήσουν οι Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, Νίκος Μόττας, γεν.γραμματέας του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου και Νίκος Ζώκας, γεν.γραμματέας της ΕΔΥΕΘ.

Στην εκδήλωση θα παρεβρεθεί και θα χαιρετίσει η Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα Zelmys María Domínguez Cortina, ενώ θα προβληθεί βίντεο-ντοκυμαντέρ για τη ζωή του σπουδαίου κουβανού επανάστατη.

GREEK CUBAN ASSOCIATION THESSALONIKI BANNER

«Τα μάτια του Τσε»: Το αόρατο δεξί χέρι του Γκεβάρα

los-ojos-del-cheΜΑΪΑΜΙ – Ένα νέο βιβλίο από τον αργεντίνο δημοσιογράφο και τηλεοπτικό παραγωγό Μάρκος Γκορμπάν έρχεται να αποκαλύψει την ύπαρξη ενός μυστικού πράκτορα, ο οποίος- σύμφωνα με τον συγγραφέα – συνεργάζονταν με τον Τσε Γκεβάρα. Το βιβλίο που τιτλοφορείται “Τα Μάτια του Τσε” (Los Ojos del Che) ασχολείται με τη ζωή του Φερνάντο Εσκομπάρ (Fernando Escobar Llianos), γνωστού στην Αργεντινή με το ψευδώνυμο “Ορλάντο”. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις για τους ισχυρισμούς του συγγραφέα, ο Γκορμπάν αναφέρει ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία.

Η όλη υπόθεση ξεκινά το 1961 όταν ο Τσε – υπουργός βιομηχανίας της κουβανικής κυβέρνησης την περίοδο εκείνη- ταξίδεψε ινκόγκνιτο στη γενέτειρα του, την Αργεντινή. Εκεί, ο Τσε συναντήθηκε με μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας, συμπεριλαμβανομένου του “Ορλάντο” τον οποίο σύστησε στον Τσε ο μεγαλύτερος αδελφός του. Έπειτα από στρατιωτική εκπαίδευση στην Κούβα, ο “Ορλάντο” εργάστηκε ως μυστικός έμπιστος συνεργάτης του Τσε.

Κανείς δεν παραδέχθηκε ότι ήξερε την ύπαρξη του”, αναφέρει ο Γκορμπάν ο οποίος διεξήγαγε σχετική έρευνα στην Κούβα για τον “Ορλάντο”. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, οι ιστορίες που του εξομολογήθηκε προσωπικά ο “Ορλάντο” επιβεβαιώνονται έμμεσα από άλλες πηγές. Μια από αυτές είναι ο Χάρυ “Πόμπο” Βιγιέχας Ταμάγιο, επικεφαλής της προσωπικής ασφάλειας του Τσε, τον οποίο ο “Ορλάντο” φέρεται να γνώριζε.

Ο “Ορλάντο” φέρεται να είπε στον Γκορμπάν ότι ο ίδιος ήταν ο έμπιστος του Τσε για θέματα μυστικών πληροφοριών μέχρι και τη δολοφονία του Γκεβάρα στη Βολιβία το 1967.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης, 80 ετών σήμερα, αποφεύγει κάθε ίχνος δημοσιότητας, ζώντας εδώ και δεκαετίες στην ανωνυμία στο Μπουένος Άιρες. Στο τραπέζι του διαμερίσματος του, αναφέρει ο Γκορμπάν, δεσπόζει μια παλιά νεροκολοκύθα- που σύμφωνα με τον Ορλάντο ανήκε στον Τσε- η οποία χρησιμοποιούνταν ως δοχείο για το παραδοσιακό αργεντίνικο “μάτε”.

ΠΗΓΗ: Latin American Herald / ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ.

Ο Φιντέλ, η Κούβα και η αστική προπαγάνδα

fidel-castro-speaking-to-massive-crowd-in-havana

Νίκος Μόττας / Ατέχνως.

Ο θανάτος του Φιντέλ Κάστρο αποτέλεσε την αφορμή για να ξεδιπλωθεί, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, μια ενορχηστρωμένη επίθεση ενάντια στο ιστορικό ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης και την σοσιαλιστική Κούβα. Το συνονθύλευμα του αντικομμουνισμού, από την ακροδεξιά μέχρι την σοσιαλδημοκρατία, δεν έχασε την ευκαιρία να συκοφαντήσει τον κουβανό επαναστάτη, πότε αποδίδοντας του χαρακτηρισμούς (δικτάτορας, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα κλπ) και πότε αναπαράγοντας αποδεδειγμένα ψευδείς πληροφορίες για τη δήθεν αμύθητη περιουσία και την προσωπική του ζωή.

Προκύπτει, λοιπόν, αβίαστα ένα ερώτημα: Σε τι αποσκοπεί όλη αυτή η επίθεση στον Κάστρο και γιατί χύνουν τόσο μελάνι προκειμένου να συκοφαντήσουν την Κούβα; Η απάντηση είναι απλή. Ο βιολογικός θάνατος του Φιντέλ λειτούργησε ως αφορμή για να ξεδιπλωθεί μια ευρύτερη επίθεση λάσπης ενάντια στον Σοσιαλισμό. Αυτό που ενοχλεί τους υβριστές του Κάστρο- και γι’ αυτό επιτίθενται έτσι λυσσαλέα- είναι αυτό που συμβολίζει η ίδια η Κουβανική Επανάσταση της οποίας ο Φιντέλ υπήρξε πρωτεργάτης: Τη δυνατότητα των λαών, των εργαζομένων να παλέψουν για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πίσω από κάθε συκοφαντία για τον «δικτάτορα Κάστρο» κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθεια της αστικής τάξης και των πραιτωριανών της να μη βγουν συμπεράσματα από τον αγώνα του κουβανικού λαού, να συσκοτιστούν και να διαστρεβλωθούν πλήρως οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού στην Κούβα.

Την απάντηση τους, βέβαια, οι λασπολόγοι του Φιντέλ την έλαβαν από τον ίδιο το λαό της Κούβας, που μαζικά, κατά εκατοντάδες χιλιάδες βγήκε στις πλατείες και τους δρόμους, με δάκρυα στα μάτια, να αποτίσει φόρο τιμής στον επαναστάτη, τον κομμουνιστή ηγέτη.  Ωστόσο, η πρόσφατη φαιά αστική προπαγάνδα ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση μας δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε ορισμένες πτυχές των αντικομμουνιστών επιχειρήματων που ξεδιπλώθηκαν με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ ώστε να βγούν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1η: Περί «δικτατορίας» στην Κούβα.

Βασικός όρος που κυριάρχησε στις συκοφαντίες ενάντια στον Φιντέλ ήταν ο όρος «δικτατορία». Ακούσαμε και διαβάσαμε ότι ο Κάστρο ήταν «δικτάτορας» και το καθεστώς του «καταπιεστικό», «αυταρχικό» κλπ. Το πρώτο σχόλιο που πρέπει να γίνει εδώ είναι ότι η λέξη «δικτατορία», όπως και η λέξη «δημοκρατία» αντίστοιχα, έχουν πρωτίστως ταξικό περιεχόμενο. Αυτό που αποδίδει ο όρος δικτατορία είναι η εξουσία μιας τάξης πάνω στις άλλες- για παράδειγμα, η δικτατορία της αστικής τάξης σε αντιπαράθεση με την δικτατορία του προλεταριάτου.

Τα παπαγαλάκια του αντικομμουνισμού σκόπιμα αποκρύβουν το ταξικό περιεχόμενο της δικτατορίας, βαφτίζοντας «δικτατορία» οποιοδήποτε καθεστώς δεν συνάδει με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όμως, η αστική δημοκρατία, την οποία υπερασπίζονται, είναι κι’ αυτή μια μορφή δικτατορίας- αυτής της αστικής τάξης, του Κεφαλαίου, πάνω στην εργατική τάξη. Η κυριαρχία του Κεφαλαίου συγκαλύπτεται πίσω από την τυπική ισότητα, τα τυπικά ίσα πολιτικά δικαιώματα, τον υποτιθέμενο πολιτικό «πλουραλισμό». Υπάρχει, ωστόσο, ένα ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο και ένας ολόκληρος πολυπλόκαμος μηχανισμός του αστικού κράτους που είναι έτοιμα να καταλύσουν κάθε δικαίωμα όταν κινδυνεύσει η αστική εξουσία.

lenin-1«Δεν υπάρχει κανένα κράτος, έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμα του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κυρήσσει στρατιωτικό νόμο κλπ. σε περίπτωση “διατάραξης της τάξης”, στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά»

Β.Ι.ΛΕΝΙΝ, «Η προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι», Σύγχρονη Εποχή, 2005.

Η Επανάσταση του 1959 στην Κούβα και η διαδικασία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που ακολούθησε- και συνεχίζεται- απελευθέρωσε την κουβανική εργατική τάξη και αγροτιά από τα δεσμά της καπιταλιστικής κυριαρχίας που είχαν επιβάλλει η (αστική) δικτατορική κυβέρνηση του Φ.Μπατίστα και τα αμερικανικά μονοπώλια. Στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, η εξουσία στην Κούβα δεν ασκείται από πολιτικούς «τοποτηρητές»-κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου όπως συμβαίνει στις καπιταλιστικές χώρες. Αντιθέτως, η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και ασκείται από τους ίδιους μέσω εκλεγμένων λαϊκών οργάνων, από τη βάση ως στην κορυφή.

Το ίδιο το Σύνταγμα της Κούβας (1976) κατοχυρώνει την κοινωνική και συνεταιριστική ιδιοκτησία, απαγορεύοντας την καπιταλιστική. Εύλογα, αυτό προκαλεί αποστροφή και τρόμο στα αστικά επιτελεία και τα φερέφωνα τους. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι στη βάση αυτού του συντάγματος κατοχυρώνονται τόσο η κοινωνική δικαιοσύνη (άγνωστη λέξη στις καπιταλιστικές κοινωνίες) όσο και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, απαλλαγμένου από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Μιλάμε, επομένως, για ένα σύνταγμα το οποίο, παρ’ ότι έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης στο πλαίσιο της εμβάθυνσης της σοσιαλιστικής διαδικασίας, είναι πολλαπλάσια πιο δημοκρατικό, πολλαπλάσια πιο κοντά στη λαϊκή βούληση, από το πλέον δημοκρατικό αστικό σύνταγμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2η:  Γίνονται εκλογές στην Κούβα;

ekloges-1Αλληλένδετο με τα παραπάνω είναι το ψευδεπίγραφο επιχείρημα ότι στην Κούβα- στη «δικτατορία του Κάστρο»- δεν γίνονται εκλογές. Πρόκειται για ψέμα. Στην Κούβα γίνονται εκλογές, αλλά όχι στα πρότυπα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Αντιγράφουμε από σχετικό κατατοπιστικό άρθροπου δημοσιεύθηκε στο Ατέχνως: Οι τοπικές εκλογές στην Κούβα είναι μια σοβαρή διαδικασία, καθώς τα τοπικά Λαϊκά Συμβούλια θεωρούνται και είναι, το κύτταρο της Λαϊκής Εξουσίας. Το Λαϊκό Συμβούλιο (της Λαϊκής Εξουσίας), είναι υποδιαίρεση του Δήμου με βάση τον αριθμό των κατοίκων. Ένας Δήμος έχει πολλά Λαϊκά Συμβούλια, ένα σε κάθε γειτονιά, και το αντίστοιχο Δημοτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Εξουσίας, που εκλέγεται με την ίδια διαδικασία.

Για την εκλογική διαδικασία στην Κούβα αξίζει να σημειωθούν επιγραμματικά τα εξής:

  1. Κάθε ψηφοφόρος έχει το δικαίωμα να προτείνει υποψήφιο στη λαϊκή συνέλευση, η οποία αποφασίζει τις υποψηφιότητες που θα συγκροτήσουν το ψηφοδέλτιο. Η ψηφοφορία είναι μυστική, η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων γίνεται δημόσια και η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία είναι ισότιμη και δωρεάν.
  1. Σε αντίθεση με τις εκλογικές διαδικασίες στις αστικές δημοκρατίες, ένας υποψήφιος στις κουβανικές τοπικές εκλογές δεν επιτρέπεται- αλλά και δε χρειάζεται- να ξοδέψει χρήματα για να εκλεγεί, μιάς και τον επιλέγουν κατ’ αρχή για υποψήφιο οι συμπολίτες του μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις.
  1. Ο υποψήφιος που εκλέγεται σε δημόσιο αξίωμα διατηρεί το μισθό της δουλειάς που έκανε πριν την εκλογή του (πληρώνεται δηλαδή κάθε μήνα από τη δουλειά του, π.χ. εργοστάσιο). Αν δεν επανεκλεγεί, ή περάσει το θεσμοθετημένο όριο των 2 θητειών, επιτρέφει στη δουλειά του.
  1. Ισχύει η ανακλητότητα των εκλεγμένων σε δημόσια αξιώματα υποψηφίων, ενώ κάθε εκλεγμένος υποχρεούται από το νόμο να οργανώσει κάθε 6 μήνες δημόσιο απολογισμό στο Σώμα που τον εξέλεξε (λαϊκή συνέλευση).

Υποσημείωση 1: Στις κουβανικές εκλογές συμμετέχουν και άτομα που αυτοχαρακτηρίζονται «αντιφρονούντες» (dissidents). Στις τοπικές εκλογές τον Απρίλη του 2015 έλαβαν μέρος ως υποψήφιοι στην Αβάνα οι «αντιφρονούντες» Ιλντεμπράντο Τσαβιάνο και Γούνιο Λόπες. Δεν κατάφεραν ωστόσο να συγκεντρώσουν τον απαραίτητο αριθμό ψήφων και παραδέχθηκαν δημοσίως την εκλογική τους ήττα, χωρίς να εκφράσουν καμία καταγγελία για την εκλογική διαδικασία.

Υποσημείωση 2: Τι έχουν άραγε να πουν οι συκοφάντες της Κούβας για το εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ, όπου άλλος κατακτά την πλειοψηφία των ψήφων και… άλλος εκλέγεται πρόεδρος (βλ. Μπους-Γκορ το 2000, πρόσφατα Κλίντον-Τραμπ); Τι έχουν άραγε να πουν για την ποιότητα της δημοκρατίας όταν στον προεκλογικό αγώνα συμμετέχουν, ως χρηματοδότες και σπόνσορες κομμάτων και υποφηφίων, επιχειρηματικοί όμιλοι, πολυεθνικές, τραπεζικά funds, μεγαλοεκδότες κλπ, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ και σε χώρες της Ε.Ε;  Τι σόι δημοκρατία είναι άραγε αυτή στην οποία κυβερνάνε κόμματα, ή συμμαχίες κομμάτων, που δεν υπερβαίνουν το 25%-30% της λαϊκής ψήφου;

Δεν περιμένουμε ασφαλώς κάποια απάντηση…

habana-1

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3η: Διώκεται η διαφορετική άποψη στην Κούβα;

Στην Κούβα, μας ενημερώνουν οι απολογητές του ιμπεριαλισμού, διώκονται οι «αντιφρονούντες», φυλακίζονται, βασανίζονται και άλλα τινά. Πρόκειται για ψεύδος και κατάφωρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Και αυτό, διότι στην Κούβα, δεν διώκονται όσοι εκφράζουν διαφορετική άποψη, αλλά όσοι διαπράττουν αντεπαναστατικές ενέργειες. Το άρθρο 1, παρ.1 του ποινικού κώδικα της Δημοκρατίας της Κούβας ορίζει ως σκοπούς του νόμου «την προστασία της κοινωνίας, των προσώπων, της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής τάξης και του κρατικού πολιτεύματος».

Υπάρχει, λοιπόν, η απαραίτητη νομική βάση για την προστασία της σοσιαλιστικής νομιμότητας και τη δίωξη αντεπαναστατικών ενεργειών (τρομοκρατία, σαμποτάζ κλπ.). Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, από την Επανάσταση του 1959 μέχρι και σήμερα, η Κούβα έχει αντιμετωπίσει πληθώρα τέτοιου είδους αντεπαναστατικών ενεργειών, χρηματοδοτούμενων κυρίως από κέντρα των ΗΠΑ, με στόχο την υπονόμευση και αποσταθεροποίηση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας.

«Εδώ πολλοί μιλούν ενάντια στην κυβέρνηση και κάνουν κριτική στην κυβέρνηση. Εδώ κανείς δεν έχει συλληφθεί, επειδή έκανε κριτική στην κυβέρνηση… Δεν είναι το ίδιο μια κριτική ενάντια στην κυβέρνηση με τις αντεπαναστατικές δραστηριότητες, τα σαμποτάζ στην οικονομία, τα σαμποτάζ στη γεωργία… Κανείς δεν έχει συλληφθεί στην Κούβα για τις πολιτικές του ιδέες» […] η δύναμη δε βρίσκεται στα όπλα, ούτε στους νόμους, ούτε στους θεσμούς του κράτους. Βρίσκεται στο λαό, στις μάζες, στις επαναστατικές πεποιθήσεις και στην πολιτική κουλτούρα κάθε πολίτη. Η δύναμη δε βρίσκεται στο ψέμα και στη δημαγωγία, αλλά στη σοβαρότητα, στην αλήθεια και στη συνείδηση».
  ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ.

Το επιχείρημα περί «πολιτικών κρατουμένων» στην Κούβα προβάλλεται σκόπιμα διαστρεβλωμένο από την αστική προπαγάνδα. Και αυτό διότι τα αστικά φερέφωνα βαφτίζουν ως «πολιτικούς κρατούμενους» όσους έχουν καταδικαστεί, σύμφωνα με το νόμο και με πλήρη διαφάνεια των νομικών διαδικασιών, για αντεπαναστατική δραστηριότητα, για τρομοκρατικές ενέργειες που στόχευαν στην κατάλυση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Να σημειωθεί ότι μόνο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 υπήρχαν στην Κούβα περί τις 300 χρηματοδοτούμενες από την CIA αντεπαναστατικές ομάδες-  αυτές πως έπρεπε άραγε να αντιμετωπιστούν;

Υποσημείωση 1η: Γιατί τα αστικά κράτη έχουν το δικαίωμα να συλλαμβάνουν και να δικάζουν αυτούς που, σύμφωνα με το αστικό τους δίκαιο, θεωρούνται «τρομοκράτες» και το σοσιαλιστικό κουβανικό κράτος να μην έχει τη δυνατότητα αυτή; Ιδιαίτερα όταν αυτό το σοσιαλιστικό κουβανικό κράτος βρίσκεται για περισσότερες από πέντε δεκαετίες στο στόχαστρο τρομοκρατικών και παραστρατιωτικών ομάδων που εδρεύουν στη Φλόριντα.

Υποσημείωση 2η: Όσοι κάνουν λόγο για βασανιστήρια κρατουμένων στην Κούβα δεν έχουν άδικο. Πράγματι, στο νησί της Κούβας λαμβάνουν χώρα φριχτά βασανιστήρια που έχουν καταδικαστεί ποικιλοτρόπως από τη διεθνή κοινότητα. Αναφερόμαστε ασφαλώς στην περίφημη ναυτική στρατιωτική βάση των ΗΠΑ, στην επαρχία Γκουαντάναμο στα νότια της Κούβας, όπου υπάρχει το ομώνυμο αμερικανικό κολαστήριο. Τα απάνθρωπα βασανιστήρια που έχουν κατά καιρούς γίνει γνωστά δεν τα διαπράττει η «δικτατορία του Κάστρο», αλλά οι μηχανισμοί της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, πρόεδρος της οποίας ήταν την τελευταία οκταετία το… «περιστέρι της ειρήνης», ο «σύγχρονος Περικλής» Μπαράκ Ομπάμα. Γι’ αυτά θα μας πούν τίποτε οι παπαγάλοι του αντικομμουνισμού;

fidel

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 4η: «Θέλετε να γίνουμε Κούβα;»

Είναι σαφές ότι τα σπουδαία επιτεύγματα της Κουβανικής Επανάστασης σε μια σειρά τομείς της κοινωνικής ζωής ενοχλούν τους απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ενοχλεί, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα- αποικία των ΗΠΑ- με πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων και τη μετέτρεψε σταδιακά, με την  καθοριστική οικονομική συμβολή της ΕΣΣΔ, σε ένα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες σε όλο το λαό, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας. Τους ενοχλεί το γεγονός ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση κατάφερε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να εξαλείψει σχεδόν οριστικά τον αναλφαβητισμό που επικρατούσε στην προ-επαναστατική Κούβα. Τους ενοχλεί, ασφαλώς, ότι η μικρή Κούβα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, πρωταγωνίστησε στη διεθνιστική βοήθεια και αλληλεγγύη σε λαούς που πάλευαν και παλεύουν ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα- από τη νότια Αμερική μέχρι την Ανγκόλα.

Επειδή ακριβώς το παράδειγμα της Κούβας τους ενοχλεί βάλθηκαν να κάνουν το άσπρο-μαύρο, να σπιλώσουν και να συκοφαντήσουν τον Φιντέλ Κάστρο και την Κουβανική Επανάσταση. Θέτουν, μάλιστα, προβοκατόρικα πολλές φορές το ερώτημα «Τι θέλετε δηλαδή, να γίνουμε Κούβα;». Να και η απάντηση:

  • Στην Κούβα το ποσοστό της ανεργίας είναι 2,4% (2015), με το χαμηλότερο ποσοστό να έχει καταγραφεί το 2008 (1,6%). Τα ποσοστά ανεργίας είναι αντίστοιχα: Στην Ελλάδα 23,4% και στην Ε.Ε. 8,5% (2016). Στον «καπιταλιστικό παράδεισο» των ΗΠΑ, περισσότερα από 16 εκατομμύρια αμερικανοί είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται (Bureau of Labor Statistics, 2016). 
  • Στην Κούβα το ποσοστό των ανθρώπων που δεν έχουν στέγη είναι πρακτικά μηδενικό, καθώς δεν υπάρχει κουβανός που να μένει στο δρόμο. Στην Ε.Ε. ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στο δρόμο υπολογίζεται σε περισσότερα από 5 εκατομμύρια. Στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος αριθμός των αστέγων υπολογίζεται μεταξύ 1,6 – 3,5 εκατομμύρια, στη Γερμανία 350.000, στη Βρετανία 112.000 (2013), στη Γαλλία 140.000 (2012). 
  • Το κουβανικό εθνικό σύστημα Υγείας- δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση» για όλες τις χώρες του κόσμου. Η Κούβα πρωτοπορεί παγκοσμίως στην αντιμετώπιση ασθενειών που σχετίζονται με τον καρκίνο, ενώ έχει εξαιρετικά υψηλούς δείκτες σε μια σειρά τομείς της Ιατρικής, από την καρδιολογία μέχρι τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Σε ότι αφορά δε τις ανάγκες σε φάρμακα και εμβόλια, το 90% αυτών παράγεται στην Κούβα. 

Το 2007, ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ βρέθηκε στο στόχαστρο της κυβέρνησης των ΗΠΑ επειδή σε σχετικό ντοκυμαντέρ του αντιπαρέβαλε το σύστημα Υγείας της Κούβας με το αντίστοιχο των ΗΠΑ, προβάλοντας τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ΗΠΑ το 15% του πληθυσμού είναι ανασφάλιστο ενώ ένα 5% προσφεύγει στην ιδιωτική ασφάλιση. Σε αντίθεση με τον καπιταλιστικό κόσμο, όπου η υγεία έχει καταστεί εμπόρευμα και αντικείμενο κερδοσκοπίας, στην Κούβα παραμένει δημόσιο αγαθό. 

  • Η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, με το 13% των δαπανών του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού να πηγαίνει στη βελτίωση του δημόσιου και δωρεάν συστήματος Παιδείας. Το αντίστοιχο ποσοστό που δαπανούν οι ΗΠΑ- όπου υπάρχουν σχολεία, κολλέγια και πανεπιστήμια πολλών ταχυτήτων, ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός- είναι 5,62%, στη Γερμανία 5,08% ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε δεν ξεπερνά το 4,78%. Η οργάνωση του κουβανικού συστήματος Παιδείας είναι έτσι δομημένη ώστε, όχι μόνο δεν απαιτεί ούτε μισό σεντ από τους γονείς, αλλά αντιθέτως είναι το κράτος που παρέχει τα απαραίτητα στους μαθητές: Η κατώτερη και η μέση βαθμίδα εκπαίδευσης είναι ολοήμερη, ενώ προβλέπεται για τα παιδιά να πάρουν το πρωϊνό γάλα, το δεκατιανό και το μεσημεριανό τους. Στο πλαίσιο του ολοήμερου σχολείου οι μαθητές έρχονται σε επαφή με τον αθλητισμό, την εκμάθηση ξένων γλωσσών, τον Πολιτισμό (μουσική, χορός, τραγούδι, θέατρο κλπ). Η δε μεταφορά τους γίνεται δωρεάν με σχολικά λεωφορεία.

fidel-2

Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά περισσότερα για τις σπουδαίες κατακτήσεις της Κουβανικής Επανάστασης. Ωστόσο, από τα παραπάνω γίνεται σαφές το εξής: Λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της αμερικανικής υπερδύναμης, με ένα γενοκτονικό, εγκληματικό οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό που διαρκεί εδώ και 55 χρόνια, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα έχει καταφέρει όχι μόνο να σταθεί όρθια αλλά να προοδεύσει και να πετύχει μεγάλες κατακτήσεις για τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες.Κατακτήσεις που στον καπιταλισμό φαντάζουν- και είναι- αδιανόητες. Αυτό είναι που οι απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρήσουν στον Φιντέλ Κάστρο και την Κούβα- το γεγονός ότι δε λύγισαν, δεν έκαναν πίσω ακόμη και όταν οι αντεπαναστατικές ανατροπές στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στην ΕΣΣΔ και τις σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης, έφερναν τα πάνω κάτω και άλλαζαν τους συσχετισμούς δύναμης παγκοσμίως.

Αυτή είναι η «δικτατορία» που φοβούνται και προσπαθούν να ξορκίσουν με συκοφαντίες και λάσπη. Μια «δικτατορία» ενάντια στα μονοπώλια και την εκμετάλλευση που υπηρετούν. Μια «δικτατορία» όπου ο λαός, η εργατική τάξη είναι αφέντης του πλούτου που παράγει, βαδίζοντας τον σοσιαλιστικό δρόμο, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια.

Η ιστορική κληρονομιά του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, η δυνατότητα των λαών να βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν την απελευθέρωση τους από τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τους στοιχειώνει και θα τους στοιχειώνει για πάντα.

* υποψήφ. Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας.

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το θάνατο του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο

kke-logoΣε ανακοίνωσή της για το θάνατο του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ σημειώνει:

«Η ΚΕ του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά μια θρυλική μορφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, τον ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο.

Εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στον πρόεδρο της Κούβας Ραούλ Κάστρο, την ΚΕ του ΚΚ Κούβας και σε όλο τον κουβανικό λαό.

Ο Φιντέλ Κάστρο είχε γεννηθεί στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926 και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα, που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ. 

Στις 26 Ιούλη του 1953, επικεφαλής ομάδας επαναστατών επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται, όμως η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα. 

Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα ‘ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».

Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. 

Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε «ακούμπησε» στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία, που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη με επικεφαλής τον Φ. Παις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965. 

Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.

Δυο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο, αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.

Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο, ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Για δεκαετίες ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας, καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989-1991. 

Ο Φιντέλ Κάστρο αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στον κουβανικό λαό, στον αγώνα που δίνει και σήμερα ενάντια στο αμερικανικό εμπάργκο που συνεχίζεται και όλες τις προσπάθειες υπονόμευσης του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στις οποίες πρωτοστατούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Ο Φιντέλ Κάστρο θα ζει για πάντα στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση των λαών όλου του κόσμου, των καταπιεσμένων στον αγώνα για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την τελική νίκη, για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Hasta la victoria siempre!»

Πηγή: 902.gr.

Comité Central del KKE: Comunicado sobre el fallecimiento del líder de la revolución cubana, Fidel Castro.

fidel_castroEn su comunicado sobre el fallecimiento del líder de la revolución cubana, Fidel Castro, el Comité Central del KKE subraya:

«El Comité Central del KKE, con gran tristeza, se despide de la figura legendaria del movimiento comunista internacional, del líder de la revolución cubana, Fidel Castro.

Expresamos nuestras más sinceras condolencias al presidente de Cuba, Raúl Castro, al Comité Central del Partido Comunista de Cuba y a todo el pueblo cubano.

Fidel Castro nació en Birán de Cuba, el 13 de agosto de 1926 y estudio Derecho en la Universidad de la Habana. Como estudiante participó en el movimiento revolucionario contra la dictadura de Batista en Cuba, una dictadura que fue abiertamente apoyada por los EE.UU.

El 26 de julio de 1953, encabezó un grupo de revolucionarios que atacó los cuarteles militares de Moncada para levantar al pueblo de la isla contra la dictadura. El atentado fracasó y él y sus compañeros fueron detenidos, sin embargo el 26 de julio marcó el inicio del gran levantamiento popular contra el régimen dictatorial de Fulgencio Batista.

Frente a sus acusadores, el 6 de octubre de 1953, en el tribunal de Santiago de Cuba, Fidel Castro dijo:

«Sé que la cárcel será dura como no la ha sido nunca para nadie, preñada de amenazas, de ruin y cobarde ensañamiento, pero no la temo, como no temo la furia del tirano miserable que arrancó la vida a 70 hermanos míos. Condenadme, no importa, la historia me absolverá».

El tribunal le condenó en 15 años de prisión.

El 15 de mayo de 1955, Castro fue liberado y a principios de julio se fue a México, donde organizó y realizó un entrenamiento militar a un grupo de revolucionarios, de cuyas filas emergieron todos los grandes líderes de la revolución cubana, como Camilo Cienfuegos, Juan Almeida y Ernesto Che Guevara.

Los revolucionarios empezaron la guerrilla en las montañas de Sierra Maestra y el ejército revolucionario que se creó se basó en la sistemática preparación político-militar iniciada por el movimiento del 26 de julio encabezado por F. País, el Partido Popular Socialista de Cuba, como se había llamado al Partido Comunista de Cuba, y el Directorio Revolucionario formado por estudiantes revolucionarios. Se basó en la actividad de las fuerzas organizadas en las ciudades, en el trabajo clandestino de los comunistas en los centros de trabajo, entre los campesinos y los jóvenes. Esta preparación de la clase obrera y de las demás capas populares contribuyó decisivamente al resultado victorioso de la lucha revolucionaria. Estas fueron las fuerzas principales que se unieron formando las Organizaciones Revolucionarias Integradas que llevaron a la reconstitución del Partido Comunista de Cuba en 1965.

El 1 de enero de 1959 el ejército popular guerrillero de Cuba entró triunfante en la Habana, tras años de lucha del pueblo de Cuba contra la dictadura de Batista apoyada por EE.UU.La revolución cubana demostró que el imperialismo no es invencible y enseguida encontró el pleno apoyo de la Unión Soviética y de los países socialistas de entonces.

Dos años y cuatro meses después de la Revolución, el pueblo cubano, guiado por el liderazgo y por el propio Castro, repelió la invasión y el desembarco de 1.400 mercenarios enviados por el gobierno de EE.UU. en la Bahía de Cochinos, en la playa Girón.

En la gran manifestación del 16 de abril de 1961, en el funeral de los asesinados por los ataques aéreos (poco antes del desembarco de los mercenarios de la CIA), Fidel Castro, declaró por primera vez el carácter socialista de Revolución. Durante décadas, Fidel Castro, como presidente de Cuba y dirigente del Partido Comunista de Cuba, lideró la lucha del pueblo del país para la construcción del socialismo, en las condiciones difíciles de agresividad y de cerco imperialista y sobre todo después de la contrarrevolución en la Unión Soviética y los demás países socialistas en 1989-1991.

Fidel Castro ha dejado un legado valioso al movimiento comunista internacional y particularmente al pueblo cubano, en la lucha que está librando contra el bloqueo de EE.UU. que continúa y contra todos los intentos de socavar el camino de desarrollo socialista que se llevan a cabo con papel principal de EE.UU. y de la UE.

Fidel Castro vivirá para siempre en la memoria histórica y en la conciencia colectiva de los pueblos de todo el mundo, de los oprimidos, en la lucha por la liberación de la humanidad de la explotación del hombre por el hombre, por la victoria final, por el socialismo-comunismo.

¡Hasta la victoria siempre!”

26.11.2016.

Ευχαριστούμε, Κομαντάντε Φιντέλ!

companero-fidel-castro-1926-2016Νίκος Μόττας / Ατέχνως.

Από χτες, 26 Νοέμβρη 2016, η ανθρωπότητα είναι φτωχότερη. Η παγκόσμια εργατική τάξη, οι άνθρωποι που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, όσοι πιστεύουν σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι φτωχότεροι. Σήμερα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα θρηνεί την απώλεια ενός απ’ τους εμβληματικότερους επαναστάτες της σύγχρονης Ιστορίας. Η καρδιά του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, έπαψε να χτυπά, σημαίνοντας το βιολογικό τέλος μιας ζωής 90 χρόνων, γεμάτης αγώνες και θυσίες για τα ιδανικά του Σοσιαλισμού, για μια Κούβα όπου ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του.

Ο βιολογικός θάνατος του Φιντέλ- όπως και άλλων σπουδαίων κομμουνιστών επαναστατών, όπως του Λένιν, του Στάλιν, του Μπελογιάννη, του Τσε, του Χο Τσι Μινχ- δεν προσφέρεται για πολιτικούς επικηδείους. Αποτελεί, όμως, αφορμή για αποτίμηση του επαναστατικού τους έργου το οποίο αποτελεί υλική δύναμη που συμβάλλει στην ανάπτυξη και διαμόρφωση της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Η ζωή και δράση του Φιντέλ, ταυτισμένη με την Επανάσταση του 1959 και την προσπάθεια οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στο γεωγραφικά μικρό αλλά ηρωϊκό νησί της Καραϊβικής, αποτελεί την πλέον χειροπιαστή απόδειξη αυτού που έλεγε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις.

Ο Φιντέλ προσέγγισε το μαρξισμό-λενινισμό στην πράξη, υπήρξε κομμουνιστής στα έργα και όχι στα λόγια. Ταυτίστηκε με την επαναστατική πρακτική, την διαλεκτικά αλληλένδετη με τη μαρξιστική επαναστατική θεωρία, επιτυγχάνοντας, μαζί με τους συντρόφους του και τον κουβανικό λαό, την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην ιστορία της αμερικανικής ηπείρου. Απέδειξε, έτσι, ότι ο Ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και πως η μόνη πραγματική υπερδύναμη είναι οι λαοί που αντιστέκονται, που αντιπαλεύουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, που ανοίγουν δρόμο για την σοσιαλιστική προοπτική.

Σε πείσμα των κάθε λογής απολογητών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, σε πείσμα των εχθρών της Κούβας και του λαού της, ο Φιντέλ Κάστρο έχει δικαιωθεί από την ίδια την Ιστορία. Αλάνθαστος κριτής προσώπων και γεγονότων, η Ιστορία έχει καταγράψει ήδη, μεταξύ πολλών άλλων, τα εξής:

  • Το ότι το ποσοστό μόρφωσης των κουβανών αγγίζει το 98% στο πλαίσιο ενός συστήματος Παιδείας που είναι προσβάσιμο και δωρεάν για το σύνολο του λαού. Σε πλήρη αντίθεση με τις χώρες που βιώνουν τον καπιταλισμό, ο κουβανός γονιός δεν χρειάζεται να ξοδέψει ούτε μισό σεντ για τη μόρφωση των παιδιών του. Όπως το γεγονός ότι το 99,8% των κουβανών άνω των 15 ετών γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση (στοιχεία UNESCO). Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό στη Λατινική Αμερική και ένα απ’ τα υψηλότερα παγκοσμίως. 
  • Το αδιαμφισβητητο γεγονός ότι η σοσιαλιστική Κούβα, παρά τα πολλά προσβλήματα που έχει δημιουργήσει ο πολυετής αποκλεισμός από τις ΗΠΑ, διατηρεί ένα από τα καλύτερα δημόσια συστήματα Υγείας στον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος προσδόκιμου ζωής στην Κούβα το 2007 υπολογίζονταν σε 78,26 χρόνια έχοντας αυξητικές τάσεις. Για το ίδιο έτος, το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ ήταν 77,99 χρόνια (στοιχεία World Bank). 
  • Το γεγονός ότι το 2010 η βρεφική θνησιμότητα ήταν 4,7 για κάθε 1000 γεννήσεις, ποσοστό που είναι το μικρότερο στην αμερικανική ήπειρο (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ). Άλλωστε, η Κούβα έχει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών, σε αναλογία με τον πληθυσμό της, από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Από το 1990 έως το 2003, ο αριθμός των γιατρών αυξήθηκε κατά 76%, των οδοντιάτρων κατά 46% και των νοσηλευτών κατά 16%. Κατά την ίδια περίοδο η πληθυσμιακή κάλυψη του κοινωνικού θεσμού του «οικογενειακού γιατρού» αυξήθηκε κατά 52,2%, αγγίζοντας το 99,2% το 2003. Το Νοέμβριο του 2008, η Κούβα είχε περισσότερους από 70.000 γιατρούς.

 Από αυτούς περίπου 17.600 εστάλησαν σε 75 διαφορετικές χώρες προκειμένου να προσφέρουν εκεί τις υπηρεσίες τους. Σε 27 χώρες του κόσμου (συμπεριλαμβανομένων χωρών της Αφρικής όπως Γκάνα, Μποτσουάνα, Ναμίμπια κ.α) η Κούβα διαθέτει ιατρικό προσωπικό το οποίο προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Η προσφορά αυτή των κουβανών γιατρών είναι εμφανής στα στατιστικά στοιχεία: Στο Τιμόρ Λέστε, για παράδειγμα, υπολογίζεται ότι την πενταετία 2003-2008, η ιατρική κουβανική αποστολή έσωσε περίπου 11.400 ανθρώπους συμβάλλοντας σημαντικά στην πτώση του ποσοστού της βρεφικής θνησιμότητας. 

  • Τον προλεταριακό διεθνισμό και το υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι σε δοκιμαζόμενους λαούς που υπήρξε κεντρικό στοιχείο της Κουβανικής Επανάστασης. Να θυμήσουμε πως η πρώτη ιατρική ομάδα κουβανών στάλθηκε το 1960 στην κατεστραμένη τότε απ’ τον σεισμό Χιλή. Από το 1960 έως το 1980 η κουβανική κυβέρνηση απέστειλε άμεσα ιατρική βοήθεια σε 16 χώρες που είχαν πληγεί από φυσικές καταστροφές και πολέμους. Τον Αύγουστο του 2005, η κυβέρνηση του Φ.Κάστρο προσφέρθηκε να στείλει ομάδα γιατρών στις ΗΠΑ έπειτα απ’ τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα. Η τότε κυβέρνηση Μπους αρνήθηκε. Το ίδιο έτος, τον Οκτώβριο του 2005, η Κούβα απέστειλε το μεγαλύτερο αριθμό εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού (2.500 άτομα) στο Πακιστάν έπειτα απ’ τον σεισμό που ισοπέδωσε πόλεις και χωριά. Οι κουβανοί εργάστηκαν επί πέντε μήνες σε 32 νοσοκομεία, κάνοντας περίπου 10.000 εγχειρήσεις, ενώ η κυβέρνηση Κάστρο προσέφερε 1.000 υποτροφίες σε αγόρια και κορίτσια από φτωχές οικογένειες που επιθυμούσαν να σπουδάσουν ιατρική. 
  • Την αισθητή αναβάθμιση του ρόλου της γυναίκας στην κουβανική κοινωνία. Το 49%των εδρών στο κοινοβούλιο της χώρας κατέχεται από γυναίκες, ενώ 65% των εργαζομένων σε τεχνικούς τομείς σε όλη την χώρα είναι γυναίκες. Σε αυτό να προσθέσουμε την έλλειψη ρατσιστικών διακρίσεων που χαρακτηρίζει την κουβανική κοινωνία. Πρόκειται για επίτευγμα της Επανάστασης. Πριν το 1959, επί δικτατορίας Μπατίστα, το κοινωνικό καθεστώς στο νησί δε διέφερε καθόλου από αυτό ενός άπαρτχαιντ, με διακρίσεις κυρίως ενάντια σε αφροκουβανούς πολίτες, οι οποίοι θεωρούνταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Όσοι κατάφερναν να βρουν δουλειά, εργάζονταν υπό τις χειρότερες συνθήκες στα χειρότερα επαγγέλματα, όντας επί της ουσίας σκλάβοι της εργοδοτικής ασυδοσίας. 

Ο θρίαμβος της Επανάστασης έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για ισότητα των πολιτών ανεξαιρέτως εθνοτικής καταγωγής, χρώματος και θρησκεύματος. Ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο σημείωνε σε μια απ’ τις πρώτες δημόσιες ομιλίες του το 1959: «Γιατί, λοιπόν, δεν αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα αυτό ρηξικέλευθα, με αγάπη, χωρίς πνεύμα διαχωρισμού και μίσους; Γιατί δεν καταστρέφουμε τις προκαταλήψεις αιώνων που μας κληροδότησε ο απεχθής θεσμός της σκλαβιάς;». Αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαν και σήμερα να τεθούν υπ’ όψη πολλών κοινωνιών του καπιταλιστικού κόσμου όπου ο ρατσισμός και η κοινωνική απομόνωση ζουν και βασιλεύουν. Στην Κούβα πάντως οι προκαταλήψεις γκρεμίστηκαν, τα δικαιώματα των αφροκουβανών, των γυναικών, των μειονοτήτων αποκαταστάθηκαν – η ουσιαστική συμβολή τόσο αφροκουβανών όσο και γυναικών στην ίδια την κουβανική επανάσταση αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

fidel-castro

Τα παραπάνω αποτελούν ορισμένα μόνο δείγματα των επιτευγμάτων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα. Μιας σοσιαλιστικής οικοδόμησης η οποία λαμβάνει χώρα εδώ και 57 χρόνια ενάντια σε «θεούς και δαίμονες», ενάντια σε οικονομικούς και εμπορικούς αποκλεισμούς, ενάντια σε τρομοκρατικές και πάσης φύσεως υπονομευτικές ενέργειες. Μιας σοσιαλιστικής οικοδόμησης η οποία, επιπλέον, καλείται να αντιμετωπίσει τις σειρήνες του οπορτουνισμού και της ελεύθερης αγοράς που την καλούν σε παρέκκλιση από τις αρχές και τις αξίες του μαρξισμού-λενινισμού.

Κανείς δεν είναι σε θέση, ασφαλώς, να γνωρίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα από δω και πέρα, στη μετά-Φιντέλ εποχή. Το μόνο σίγουρο, ωστόσο, είναι ότι η Κούβα του Φιντέλ κατάφερε να σταθεί όρθια, να προχωρήσει μπροστά, να μην υποταχθεί και να μην συμβιβαστεί. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, κάθε κομμουνιστής, κάθε συνεπής αγωνιστής, κάθε ειλικρινής φίλος του κουβανικού λαού, σε όποια άκρη του κόσμου κι’ αν βρίσκεται, οφείλει ένα μεγάλο «ευχαριστώ»  στον Φιντέλ, στον Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο.

Ευχαριστούμε Φιντέλ! Για την προσήλωση σου στα ιδανικά του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού. Για τους αγωνιστές και συντρόφους που αναδείχθηκαν και πολέμησαν στο πλάϊ σου – για τον Τσε, τον Καμίλο, την Σέλια, το Ραούλ. Για τον προλεταριακό διεθνισμό στον οποίο πρωταγωνίστησε η σοσιαλιστική Κούβα. Για την έμπρακτη αλληλεγγύη στους δοκιμαζόμενους λαούς. Για τους πύρηνους λόγους σου που ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν πνεύμα μαχητικότητας και ανυποταγής απέναντι στον Ιμπεριαλισμό. Για την Επανάσταση και το ψωμί του κουβανικού λαού.

Σ’ ευχαριστούμε, πάνω απ’ όλα, για την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου, την φλόγα της οποίας κράτησες ζωντανή.

27.11.2016.

Interview of Che Guevara on CBS «Face the Nation» (Transcript+Video)

Che Guevara- CBS Interview 1964“FACE THE NATION» as broadcast over the CBS Television Network and the Sunday,CBS Radio Network December 13, 1964 – – 12:30 – 1:00 PM EST.

GUEST: MAJOR ERNESTO GUEVARA, Minister of Industry of Cuba,

NEWS CORRESPONDENTS: Paul Niven CBS News Tad Szulc New York Times, Richard C. Hottelet, CBS News

PRODUCERS: Prentiss Childs, Ellen Wadley. DIRECTOR: Robert Vitarelli

MR. NlVEN: Major Guevara, in your speech to the General Assembly the day before yesterday, you accused the United States of helping Cuba’s neighbors prepare new aggression against her. We, in turn, have often accused your government of abetting subversion in other Latin American countries. Do you see any way out of this situation, any way to improve relations?

MAJOR GUEVARA: I think with regards to solutions, there are solutions, and I think there is only one. we have said repeatedly to the government of the United States that we do not want anything but to forget us, that they do not consider us even for good or evil.

MR. NlVEN: Major Guevara, we have more questions about Cuba’s relations with this country and with the Communist countries, and about your own internal situation.

MR. NlVEN: Major Guevara, you said a mornent ago you would simply like us Americans to forqet Cuba. Your speech the other day suggested that you cannot forget US. You consider us a hostile government, ninety miles away. How can you expect us to forget you?

MAJOR GUEVARA: I didnt say exactly that I expected you to forget US. You asked a solution, and I said what was that solution in the present moment. If it is possible or not, that is another question.

MR. SZULC: Major Guevara, on several opportunties recently Premier Fidel Castro has suqqested in interviews with visiting newspaperman and on other occasions that a new effort be made to normalize relations between Cuba and the United States, particularly in the field of trade and exchanges. As an economist, do you feel yourself that the resumption of relations of this nature would be useful or welcome for Cuba? In other words, would you like to see the relations normalized?

MAJOR GUEVARA: Not as an economist, because I have never considered myself an economist, but only an official of the Cuban Government, as another Cuban — I think harmonious relations with the U.S. would be very good for us from the economical point of view, more than in any other field, because all our industry has been established by the U.S. and primary products and repair parts that we have to make with much difficulty or to bring from other areas could come directly. And besides, sugar, which traditionally we had the American market is also near.

MR. SZULC: If my recollection is right, in 1960 you made several speeches, particularly one in 1960, saying that for Cuba to go on selling sugar to the United States was a form of colonialism to which you were subjected. Have you changed your mind about this?

MAJOR GUEVARA: Naturally — because those were different conditions. We sold sugar with the specific conditions established by American buyers, which in turn dominated the internal market and production in Cuba. Now if we would sell sugar to the U.S., it would be the Cuban Government the one who would sell it, and it would be a complete profit for our people.

MR. HOTELLET: Dr. Guevara, Washington has said that there are two political conditions for the establishment of normal relations between the United States and Cuba. One is the abandonment of your military commitment to the Soviet Union. The other is the abandonment of the policy of exporting revolution to Latin America. Do you see any chance of a change in either of these points?

MAJOR GUEVARA: Absolutely. We put no condition of any kind to the U.S., we dont want it to change its system, we don’t want racial discrimination to cease in the U.S., we put no conditions to the establishment of relations. But we neither put conditions to –

MR. HOTELLET: But my question was whethe r you would accept conditions placed by the United States on the resumption of normal relations.

MAJOR GUEVARA: We will not accept any conditions from the U.S.. We will not accept conditions imposed by the U.S. to us.

MR. HOTELLET: But in the matter of the missiles, the Russian missiles on Cuba, and the Cuban military relations with the Soviet Union, how can the United States be sure that Cuba is not a strategic threat once again? Would you accept United Nations inspection, or inspection by the Organization of American states, if you do not permit American on-site inspection of Cuba?

MAJOR GUEVARA: You talked about the organization of American States. Yesterday — the day before yesterday the Colombian delegate spoke about the orbit of the OAS; It is in effect an orbit which gyrates around the U.S. An inspection by such delegates would be an Inspection by the U.S. You talk about that the United States don’t feel secure. And we ask too U.S. — do we ourselves feel secure that we have no missiles against Cuba? Then cannot we reach a harmonious solution because the two countries are equal in the world. Let’s inspect a1l bases, atomic bases, of the U.S. and let‘s inspect also what we have in Cuba. And if you want, let‘s liquidate all the atomic bases in Cuba and in the U.S. and we are in complete agreernent with that.

MR. NlVEN: Major Guevara, are you in fact trying to export your revolution? Are you every day shipping arms to other Latin American countries? Are you bringing revolutionaries from other countries to Cuba, training them, sending them home?

MAJOR GUEVARA: I also had an opportunity to say at the Assembly, and I can repeat it emphatically now revolutions are not exportable: revolutions are created by oppressive conditions which Latin American countries exercise against their peoples. And there comes rebellion. And afterwards new Cubas will emerge. We are not the ones who create revolutions. It is the imperialist system and its allies, internal allies, the ones who create revolution.

MR. NlVEN: But does not your attitude towards the present government of Venezuela, which is considered in many other countries leftist and progressive, suggest that you consider any governrnent oppressive which is not Cornmunist?

MAJOR GUEVARA: In absolute, no. What we consider is that the Venezuelan government is not a leftist government, has nothing of a leftist government. It is an oppressor, an oppressive government, it is a murderer — he murders them the peasant fights in the region of Falcon, for example, where there are military advisors of the U.S. There is in Venezuela today, in spite of the American press does not reveal it — the Venezuelan government is not a leftist government.

MR. NlVEN: Is there any gove:rnment in this hemisphere which Cuba considers to be progressive?

MAJOR GUEVARA: The word «progressive” is an ambiguous word. There is one government with which we keep diplomatic relations, the government of Mexico, with which we have good relations. Our systems are different. We respect their system. We are in a complete harmony up to date, and I have the hope that it will continue like that. But if you ask me the image of Latin America, there are sorne countries which oppress their peoples much more, and among the less — least oppresive, among those with which we could have perfectly normal relations without any difficultieswe could have Uruguay, Chile, maybe Costa Rica. But the U.S.. do not permit us.

MR. HOTTELET: But all these countries have broken diplomatic relations with Cuba. Don’t you feel yourself isolated when you have no friend at all in this hemisphere?

MAJOR GUEVARA: We have a lot of friends, but not among the governments — the friends are in the peoples. And in the last instance the peoples will be the rulers of those states.

MR. SZULC: Major Guevara, if we may change the geographic scene of the friendships or no friendships in the world, you made a visit to Moscow in November, last month, since the change in the Soviet leadership. We have the impression here that the Government of Cuba had taken a rather unclear position on the difficulties between the Soviet Union and China ideologically. Could you tell us whether, as a result of your visit, is it clearer or easier for the government of Cuba to adopt a clearer position in relation to the Soviet-Chinese problem?

MAJOR GUEVARA: You can have the impression that our attitude is not clear. But we have the contrary impression. Our attitude is very clear. In effect there is the conflict, ideological conflict which we all know. We have stated our position in the sense of unity among socialist states — unity as a first measure. And always we argue that unity is necessity because disunity goes in favor of the U.S. , which are our enemy, and everything that goes in favor of the enemy must be eliminated. That is why we are in favor of unity. We feel that there is a necessity to strengthen this unity and that it will be strengthened and the bloc, the monolithic bloc of socialist countries will be formed again.

MR. SZULC: Early this year, I believe it was first in March and again in June, the Soviet Government, which then had Premier Khrushchev at its head, issued invitations to a number of Communist or Marxist-Leninst parties in tbe world, including to the Cuban Socialist Party, or rather the Cuban Party Socialist Revolution, to attend a preparatory meeting in Moscow of Communist parties. My memory is that the Cuban Party was one of the very few never to have answered the question — the invitation, rather. We see today that the Soviet Government has renewed the invitation for a March preparatory meeting of Communist or Marxist-Leninst countries. Would your government now accept, or your party now accept the Soviet invitation?

MAJOR GUEVARA: It will be studied in the proper moment and we will give the answer. This is an invitation which is not made to the government, but to the party. And the party is the one who has to answer. I am here representlng the govermnent now.

MR. HOTTELET: Major Guevara, you are probably the outstanding exponent of guerrilla war in the western hemisphere and you have said that the problems of revolution in Latin America will be settled by bullets rather than by ballots. And in general your dynamic approach to these things seems to run much closer to the Communist line — to the Chinese Cammunist line. Also Cuba has never signed the treaty banning nuclear weapons tests in the outer atmosphere, in the atmosphere and in the sea. This is also the Chinese Communist position. Does this not put you really in terms of your practical behavior and policy on the Chinese side of the Communist fence?

Che Guevara- CBS Interview 1964 2

MAJOR GUEVARA: Well, there are three or four questions rnerged in one, which I will turn to one by one. In the first place, there is a statement I would like to deny or maybe the translation was inaccurate. I heard you said I am the representative of guerrilla in this hemisphere. I am not the representative of guerrilla in this hemisphere. I would say that the representative would be Fidel Castro which was the leader of our revolution and who had the most outstanding role in the direction of the revolutionary struggle and directs the strategy of the Cuban government. As regards the two other specific questions, we do not have to participate in the controversy because they are very specific problems. The problem of peaceful transition to socialism, we do not discuss it as a theoretical question. But in America it is very difficult, and it is nearly impossible. That is why specifically in America we say that the road to the liberation of peoples, which will be the road of socialism will go through bullets in almost all countries. And I can make a prophesy with tranquillity that you will see it. With regards to the problem of the signing of the new test ban treaty, we welcomed that step as a measure which tended to prevent the a aggravation of tensions. But pointed out very clearly that us, with a military American base in our territory, where there could be any sort of weapons, where we have to endure every kind of provocations, we have to support and endure the flights over our territory. We cannot sign that treaty, because it would be a treason to our people. That is independently to the fact that we welcome the treaty in its world-wide terms as beneficial to the world. But only as that. We cannot remain here. We must continue forward if we want to prevent a world war.

MR. SZULC: You have been over the years I believe a very articulate and candid critic yourself of that which was occurring with the Cuban economy. I read your speeches in which you have criticized the errors in policies and errors in judgments. Now that you are approachinq the seventh year of your revolution, would you try to assess for us briefly just what has happened to the economy in your country? Do you feel that you might begin to rise from the point where you have been? What projection of the economy would you make for 1965? Will it be the seventh lean year or not necessarily?

MAJOR GUEVARA: It is a very difficult question to answer it in a very short moment. I am being bombed by questions of all kinds. I will try to be very concise and try to explain to the American people. We had a great number of mistakes in the economic fleld, naturally. I am not the critic. It is Fidel Castro, the one who has criticized repeatedly the mistakes we have made, and he explained why we have made them. We did not have a previous preparation. We made mistakes in agriculture. We made mistakes in industry. All these mistakes are being settled now. In industry, we are now concentrating our best effort in trying to make plants work at a maximum capacity, trying to replace the equipment which is in bad conditions due to lack of spare parts from the U.S.., that we cannot get from the U.S.; to extend our industry later on the basis of our primary resources. And to lessen our dependence on external markets and dedicate our efforts in 1965 to the aspect of security and hygiene of work, to make our plants better for the worker: that the worker may feel really a man there. We have taken plants from the capitalist system where the most important thing was to produce, especially in Cuba. I do not imply that in the U.S plants, industrial plants, are now places of exploitation where man is oppressed. 1 know that there are a great number of advantages here for too American worker. But those advantages in Cuba had not reached, and conditions are very bad, very unhealthy. We have to dedicate our efforts to better the life, the time passed by the worker in the industrial plant. That will be one of our main efforts during the next year.

MR. NlVEN: Major, we have some more questions about the internal situation in Cuba when we resume in a moment.

MR. HOTTELET: Dr. Guevara, you have protested against the presence of the American naval base at Guantanamo and the continued American reconnaissance over-flights over Cuba. Will you take any military action, either aqainst the base or the planes?

MAJOR GUEVARA: We will — we had to explain at the Assembly the other day that we do not boast. We know the power of the U.S.. We do not fool ourselves about this power. We say that the U.S. government wants us to pay a very high price for this unstable peace we enjoy today. And the price we are in a position to pay is only — comes only to the frontiers of dignity, not beyond. If we had to kneel in order to live in peace, they will have to kill us before. If they do not want to go to that point, we will continue to live in the best way possible — that is in this not peaceful coexistence that we have today with the U.S.

MR. NlVEN: What does that mean in terms of practical diplomacy, Major? What do you propose te do?

MAJOR GUEVARA: We have denounced in all assemblies, in all places where we have had the opportunity to speak, the illegality of flights and the fact that there is a base against the will of the Cuban people. Fur thermore, we have denounced the qreat number of violations, or provocations from that base, according to statistics, a little rough statietics four provocations every day. And we have asked the non-aligned countries and the General Assembly of the UN to take measures to prevent things like these.

MR. SZULC: Major Guevara, could we turn very briefly now to sorne of the internal political problems in Cuba about which we hear in this countxy in a very indirect way and we are intrigued by them. We read recently that an outstandinq member of the former Communist Paxty of Cuba, the former Senator Ordoqui, havinq been placed undex arrest. We have hear a great deal about the tensions between the so-called old line Communist party and the 26th of July movement type of group. We learned on Tuesday that Major Martinez Sanchez, who was a close friend and companion of you and Dr. Castro, triad to cornmit suicide. What is happeninq internally in Cuba?

MAJOR GUEVARA: There is nothing happening which we cannot say publicly. The fact of the attempted suicide by Augusto Martinez was explained in a concise and exact form by our governmenmt in a communique. There is absolutely notthing else to add. I understand that the American people has a riqht and especially the press, which is not very friendly to us, to make all suppositions and ideas about this fact – this disgraced fact. There is always the possibility of all sorts of speculations on this. But the fact is as we expxessed it. Augusto Martinez Sanchez was separated due to administrative problems and his reaction was to attempt suicide. We regret it because of him and we regret it because of the revolution, because it has given foot to these speculations. With regards to the arrest of Mr. Ordoqui, we also stated publicly what we were able to say at that moment, and we have expressed that in the proper opportunity everything will be explained or Mr. Ordoqui will have a public satisfaction. All our public documents reflect our absolute truth.

MR. NlVEN: Major, may I ask you what percentage of the people of Cuba support the revolution.

MAJOR GUEVARA: Well, there is a joke which you may -­ which you circulated — I don!t know if you want to refer to the joke about the Castro brothers -­

MR. NIVEN: We ha ve ten seconds.

MAJOR GUEVARA: In ten seconds it is very difficult. In themoment we do not have elections. But the great majority of the Cuban people supports its government.

MR. NlVEN: Thank you, Majar Gueyara, for being here to FACE THE NATION. We will haw a concluding word in a moment.

WATCH THE VIDEO:

Τρία χρόνια «La Red Solid@ria Griega» (Ελληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης)

redessociales

Τρία χρόνια συμπληρώνει το Δίκτυο bloggers  La Red Solid@ria Griega  (Eλληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης). Πρόκειται μια άτυπη ένωση blogs, sites, σελίδων στο facebook, που συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο στο ομώνυμο blog του, όλες τις δημοσιεύσεις αλληλεγγύης στην Κούβα και στην Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια (22/5/2013), με αφορμή την επίσκεψη που πραγματοποίησε τότε στη χώρα μας αντιπροσωπεία του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP).

Σε μια  συνάντηση  στην Αθήνα με τη συμμετοχή  του Πολιτιστικού Συλλόγου “Χοσέ Μαρτί”, της Πολιτιστικής Αθλητικής Ομάδας “Hasta la Victoria Siempre”, των εκδόσεων “Διεθνές Βήμα” και των διαχειριστών των blogs “Prensa Rebelde”, Ελληνικó Αρχείο Τσε Γκεβάρα “Guevaristas”, “Cuba de Corazón¨ και ¨Proyecto Numantino¨  ρίχτηκε η ιδέα να κυκλοφορήσει ένα ιντερνετικό  Ψήφισμα για  την απελευθέρωση των Πέντε Κουβανών.

Στη συνέχεια, μετά την ηλεκτρονική διαβούλευση που ακολούθησε, νέα blogs, sites και σελίδες facebook προστέθηκαν στην αρχική πρωτοβουλία και τελικά, έφτασαν σε πενήντα αυτοί που ανταποκρίθηκαν  σε αυτό το κάλεσμα και  έτσι αυτό το ψήφισμα έφτασε σε πάνω από δέκα χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου.

Από τότε, η προσπάθεια αυτή ρίζωσε και αναπτύχθηκε, καθώς δεν είχε κανένα προαπαιτούμενο, απλά συγκέντρωνε, συνένωνε -και άρα πολλαπλασίαζε- αυτό το υλικό, κάνοντάς το, εκτός των άλλων, ένα διακριτό σημείο εναλλακτικής ενημέρωσης για όσους ήθελαν να σπάσουν τον τοίχο της μιντιακής σιωπής και διαστρέβλωσης που έχουν επιβάλλει στην Κούβα και σε όλη την Λατινική Αμερική τα κυρίαρχα μίντια.

Το Δίκτυο, μέσω των συντελεστών του, των bloggers  δεν έλειψε από καμία  εκδήλωση αλληλεγγύης στην Κούβα και την Λατινική Αμερική και σε πολλές πρωταγωνίστησε. Επίσης βρέθηκε σε αρκετές διεθνείς εκδηλώσεις και συναντήσεις στο εξωτερικό (Αβάνα, Βρυξέλλες).

red_logo

Σήμερα, σε ένα κομμάτι του πυρήνα του, των blogs και σελίδων facebook που ασχολούνται θεματικά και αποκλειστικά με την Κούβα και την Λατινική Αμερική, υπάρχει μια στενότερη συνεργασία και καταμερισμός του δημοσιεύσιμου υλικού, εντατικότερες μεταφράσεις από τα ισπανόφωνα ΜΜΕ και μεγαλύτερη φυσική συμμετοχή στις δράσεις αλληλεγγύης.