Πρωτοχρονιά 1958 στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα

Χριστούγεννα 1957 – Πρωτοχρονιά 1958. Οι αντάρτες του Φιντέλ Κάστρο γιορτάζουν την έλευση του νέου έτους που έμελλε να είναι το τελευταίο του δικτάτορα Μπατίστα στην εξουσία. Ο Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα καθιστός στο κέντρο.

[Christmas 1957 – New Year’s Day 1958. Fidel Castro’s rebels celebrate the coming of the new year which was Fulgencio Batista’s last one in Cuba’s leadership. Comandante Ernesto Che Guevara is sitting in the center.]

Με τον ηγέτη της ΕΣΣΔ Νικίτα Χρουστσώφ / Che with USSR leader Nikita Khrushchev

Κλικ γιά μεγέθυνση

Ο Τσε σε συνάντηση με τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης και Πρώτο Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ Νικίτα Χρουστσώφ, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του στη Μόσχα. 

Should Che be an icon? YES!

Saturday 06 October 2007.

By George Galloway*.

From Caracas to Cape Town, Ches- terfield to Cowdenbeath, one man’s admittedly handsome face on a T shirt tells you more about its wearer than how well he or she fits it. Ernesto «Che» Guevara Lynch, who was murdered by United States agents under orders from Washington 40 years ago, is the face of global rebellion.

He inspires all the more intensely since he could have lived a prosperous bourgeois life as an Argentine dentist. Instead, and despite asthma, he chose a life of action, a motorcycle diarist, a comandante in a triumphant Cuban revolutionary army, a guerrilla leader in the Congo, a martyr in the mountain gulleys of Bolivia.

It’s true he had a spell as a bank manager – but it was the governorship of Cuba’s revolutionary state bank.

It was the 1950s motorcycle tour that did it. The immiserated wastelands of Latin American, where the poor starved, the latifundists larked and the US corporations sucked the blood of South America.

In 1954 he witnessed the overthrow of the reforming Guatemalan government at the behest of the United Fruit company, run by those scions of the US establishment, the Dulles family.

By the time Che Guevara met Fidel Castro a year later he was a rebel. After, he was a revolutionary. Guevara had absolutely no military background and signed on with Fidel as the rebel «army’s» doctor. In the mountains of eastern Cuba in the late 1950s he became a military leader and a strategist of revolutionary warfare of the first order. It was an old-fashioned ethos: lead your men (and women) from the front and don’t ask them to do anything you aren’t prepared to do with them.

It was in no small measure due to his military victories that the Cuban revolution triumphed – the rebels’ entry into Havana on New Years Day 1959 is memorably recreated in the Godfather II. The Mafiosi and the bordello owners headed for the airport with the barbaric dictator Fulgencio Batista.

Those who would traduce Che, Fidel and the Cuban revolutionaries must say what Cuba would be like now if that dictatorship had held on – Haiti, the most hellish place in the Western hemisphere is literally not far from Cuba, but metaphorically in a different universe.

By the standards of Cuba’s blood-drenched history the retribution visited on the dictator’s henchmen was light – even according to the US ambassador to Havana and the head of the CIA at the time, Alan Dulles.

Che, in particular, defies the right-wing stereotype of the ice-cold, cunning revolutionist. He said that ‘the true revolutionary is guided by a great feeling of love. It is impossible to think of a genuine revolutionary lacking this quality.’

Even as Cuba, in the grip of the US’s embargo, looked to the Soviet Union for support, Che was prepared to criticise the bureaucratism he saw in Moscow.

It’s a staple of liberal and conservative cynics that revolutionaries such as Che ineluctably end up mirror images of the monsters they set out to overthrow. No one shatters that lazy cliché more than Che.

Instead of settling down in Havana, he set out to spread revolution in Congo, where the great Patrice Lumumba had been murdered in a UN-supported coup. Nelson Mandela paid tribute to the Cuban role in Africa’s liberation struggle. On his release from prison he went to Cuba, rather than any other capital in the world, beneath an illumination of Che’s image, Mandela lifted his hands aloft and said: ‘See how far we slaves have come!’

‘There are no frontiers in this struggle to the death,’ Che told an international conference in 1965. ‘We cannot remain indifferent in the face of what occurs in any part of the world. A victory for any country against imperialism is our victory, just as any country’s defeat is our defeat.’

That internationalism, which has become a leitmotif of today’s movements, connected him with the masses on every continent.

Even the coldest of latter-day Cold Warriors must have been moved by the recent story that a Cuban medical team last year saved the sight of Mario Teran, the Bolivian sergeant who executed Che.

One of the greatest mistakes the US state ever made was to create those pictures of Che’s corpse. Its Christ-like poise in death ensured that his appeal would reach way beyond the turbulent university campus and into the hearts of the faithful, flocking to the worldly, fiery sermons of the liberation theologists.

Which leaves the liberals, who say that they too, as Che put it, ‘. . . tremble with indignation at every injustice,’ but who turn up their noses when the despairing mass of people resort to force against the daily violence of the elite.

They call to mind the admonition of the great black abolitionist Frederick Douglass: ‘Those who profess to favour freedom and yet depreciate agitation… want the ocean without the awful roar of its many waters…. Power concedes nothing without a demand.’

Today, a new generation is struggling for progress – drawing strength from Hugo Chavez’s Bolivarian revolution, while many of us also remain mindful of the catastrophe that engulfed Allende and the Chilean movement when those who stood in its way were not defanged. To wish Venezuela’s social reforms without Che’s revolutionary steadfastness is to will the first 11 September atrocity – Santiago, Pinochet, 1973, gunfire drowning the song of a new Chile.

Che’s time is not past – it is coming. I was struck recently by the remarkable introduction by Lucia Alvarez de Toledo to a compilation of Che’s Bolivian diaries. She met the daughter of the telegaphist in the Bolivian village where Che was taken who had communicated the first written word of his murder.

Toldeo writes: «She said she had been there when Guevara had died. She said she was 19 at the time. Then she cast a look around her and said, ‘Look at us. Nothing has changed since then. El Commandante came too soon. We were ignorant and did not understand him… We abandoned him… and here we are just as we were before he came, or maybe even worse.’ «

*George Galloway is a british politician and a Member of the British Parliament from 1987 to 2010. Since 2004 he is a member of the Socialist political party «Respect» in the United Kingdom.

Article published on «The Independent».

Che (ταινία)

Η ταινία «Che», παραγωγής του 2008, είναι μια κινηματογραφική περιήγηση στη ζωή του Τσε Γκεβάρα. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο αμερικανός Στήβεν Σόντερμπεργκ, ενώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο (του Τσε) έχει ο βραβευμένος με Όσκαρ πορτορικανός ηθοποιός Μπενίσιο Ντελ Τόρο, ο οποίος ήταν εκ των βασικών παραγωγών. Η ταινία χωρίζεται στο Πρώτο («The Argentine») και το Δεύτερο («Guerilla») μέρος, συνολικής διάρκειας 268 λεπτών.

Η επίσημη πρεμιέρα του φιλμ έγινε στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών το Μάϊο του 2008.

Πέραν του Ντελ Τόρο συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Φράνκα Ποτέντε, Καταλίνα Σαντίνο Μορένο, Τζούλια Όρμοντ, Ντέμιαν Μπιχίρ, Ροντρίγκο Σαντόρο.

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν κυρίως στο Μεξικό αλλά και στο μέγαρο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.

Το πρώτο μέρος της ταινίας (με ελληνικούς υπότιτλους).

Ο Τσε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας / Che in German Democratic Republic

Στιγμιότυπα από δύο διαφορετικές επισκέψεις του Τσε Γκεβάρα στο Ανατολικό Βερολίνο της Λ.Δ. της Γερμανίας. Στην πρώτη (1959) ο Τσε βραβεύεται από τον τότε πρόεδρο Βάλτερ Ούλμπριχτ. Στη δεύτερη φωτογραφία (1960) γίνεται δεκτός από τον Χάϊνριχ Ράου, κορυφαίο στέλεχος του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και υπουργό Εμπορίου την εποχή εκείνη. 

Λα Καμπάνια (La Cabaña)

Το Οχυρό του Σαν Κάρλος δε λα Καμπάνια (Fortaleza de San Carlos de la Cabaña), γνωστό ως Λα Καμπάνια, είναι ένα σύμπλεγμα κάστρων του 18ου αιώνα και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του λιμανιού της Αβάνας. Θεωρείται το μεγαλύτερο σε όλην την αμερικανική ήπειρο.

Το κάστρο της Λα Καμπάνια χρησίμευσε ως στρατιωτική βάση και φυλακή τόσο κατά την ισπανική αποικιοκρατία όσο και κατά την διάρκεια της κουβανικής ανεξαρτησίας. Υπήρξε στρατιωτική φυλακή γιά αντιφρονούντες κατά τη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα έως και τον Ιανουάριο  του 1959 όταν και καταλήφθηκε από δυνάμεις των ανταρτών υπό την ηγεσία του Τσε Γκεβάρα. Γιά διάστημε πέντε μηνών αποτέλεσε τη βάση του Τσε ο οποίος επέβλεπε τη δικαστική διαδικασία γιά απόδοση δικαιοσύνης γιά λογαριασμό της νέας επαναστατικής κυβέρνησης. Στη Λα Καμπάνια δικάστηκαν – και ορισμένοι εξ’ αυτών εκτελέστηκαν – συμμετέχοντες στο καθεστώς Μπατίστα και συνεργαζόμενοι με τη δικτατορία.

Σήμερα, οι περιβόητες φυλακές της Λα Καμπάνια αποτελούν μουσείο προσβάσιμο στο κοινό, ενώ σώζεται το γραφείο απ’ όπου ο Ερνέστο Γκεβάρα ασκούσε τη διοίκηση των δυνάμεων του οχυρού κατά την Κρίση των Πυραύλων το 1961. Κρατώντας ένα έθιμο που υπάρχει από την περίοδο της αποικιοκρατίας, κάθε βράδυ στις 9:00 ακούγεται κανονιοβολισμός (γνωστό ως «το κανόνι των 9») που συμβολίζει το κλείσιμο των τειχών της πρωτεύουσας.

Είπαν-έγραψαν για τον Τσε Γκεβάρα

Παρακάτω περιλαμβάνονται ρήσεις διάφορων, περισσότερο η λιτότερο γνωστών, προσωπικοτήτων για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα:

three-stars-banner

  • «Ο Τσε ήταν ο πιό ολοκληρωμένος άνθρωπος της εποχής μας» – JEAN PAUL SARTRE, γάλλος φιλόσοφος.

  • «Με έμαθε να σκέφτομαι. Μου έμαθε το πιό όμορφο πράγμα, που είναι να είσαι Άνθρωπος»  ΟΥΡΜΠΑΝΟ, κουβανός αντάρτης.

  • «Η ζωή του Τσε αποτελεί έμπνευση γιά κάθε άνθρωπο που αγαπά την ελευθερία. Θα τιμούμε πάντα τη μνήμη του»  ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ.

  • «Είχε μάτια που έδειχναν να σε διαπερνούν. Έχω πάρει συνεντεύξεις από όλων των ειδών της διασημότητες, απ’ τον Μπεν Γκουριόν μέχρι το Μπομπ Ντύλαν, αλλά κανείς δε μου έκανε τέτοια εντύπωση όσο ο Τσε» – MARYLIN ZEITLIN, δημοσιογράφος.

  • «Έχουμε ακόμη να περιμένουμε πολλά χρόνια μέχρι η Ιστορία να δώσει μιά τελεσίδικη κρίση γιά τον Τσε, όταν τα πάθη και των δύο πλευρών θα έχουν περάσει» – UVA DE ARAGON, ακαδημαϊκός.

  • «Ακόμη να βρω κάποια έγκυρη πηγή που να αποδεικνύει ότι ο Τσε εκτέλεσε κάποιον ‘αθώο’. Αυτά τα άτομα που εκτελέστηκαν απ’ το Γκεβάρα, ή έπειτα από διαταγή του, καταδικάστηκαν γιά τα συνήθη εγκλήματα που επισύρουν τη θανατική ποινή σε περίοδο πολέμου ή μετά από πόλεμο: βασανισμούς, βιασμούς, δολοφονίες η προδοσία. Πρέπει να προσθέσω ότι η έρευνα μου διήρκησε πέντε χρόνια και περιελάμβανε αντι-Καστρικούς Κουβανούς ανάμεσα στους κουβανο-αμερικανούς εξόριστους στο Μαϊάμι και αλλού» – JON LEE ANDERSON, βιογράφος του Τσε.

  • «Είναι σα να είναι ζωντανός μαζί μας, σαν φίλος. Είναι ένα είδος Παναγίας γιά εμάς. Λέμε «Τσε βοήθησε μας με τη δουλειά μας» – και όλα πηγαίνουν καλώς» – MANUEL CORTEZ, αγρότης στο χωριό Ιγκέρα της Βολιβίας.

  • «Θα μπορούσα να γράφω χίλια χρόνια και ένα εκατομμύριο σελίδες γιά τον Τσε Γκεβάρα» – ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ.

  • «Όταν οι άνθρωποι είναι σε θέση να επηρεάσουν τόσους άλλους με τη ζωή και το παράδειγμα τους, δεν πεθαίνουν» – ΑΛΕΪΔΑ ΓΚΕΒΑΡΑ ΜΑΡΤΣ.

  • «Δεν είναι ένας Θεός που χρειάζεται να τον προσκυνούν η κάτι τέτοιο. Απλά ένας άνθρωπος του οποίου το παράδειγμα μπορούμε να ακολουθούμε, δίνοντας τον καλύτερο μας εαυτό σε ότι κάνουμε» – ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΓΚΡΑΝΑΔΟ.

  • «Ο απόστολος της άμεμπτης Επανάστασης» – RICHARD BURNS, βρετανός δημοσιογράφος.

  • «Η ζωή του είναι ένα φωτεινό παράδειγμα γιά τους νέους οι αγώνες των οποίων έχουν ως κινητήριο δύναμη το χτίσιμο ενός νέου κόσμου»  GRAHAM GREENE, βρετανός συγγραφέας.

  • «Η αφοσίωση του στα επαναστατικά του πιστεύω ήταν βαθιά θρησκευτική. Ο Τσε είχε μιά ιεραποστολική πίστη στην έμφυτη καλοσύνη των ανθρώπων, στην ικανότητα των εργατών να αφοσιώνονται σε ιδανικά και να ξεπερνάνε εγωϊσμούς και προκαταλήψεις. Αυτή ήταν η άλλη όψη του νομίσματος στην παθιασμένη του αγανάκτηση ενάντια στην αδικία και εκμετάλλευση των ταπεινών. Είδε τη λύση σε ένα ευγενές είδος μαρξισμού που θα έφερνε ελευθερία και αδελφοσύνη. Τέτοιοι άνδρες γεννιούνται γιά να γίνουν Μάρτυρες»– HERBERT MATTHEWS, αμερικανός δημοσιογράφος.

  • «Γιατί πίστεψαν ότι σκοτώνοντας τον θα πάψει να υπάρχει ως μαχητής…; Σήμερα είναι σε κάθε μέρος, οπουδήποτε υπάρχει ένα δίκαιο αίτημα προς υπεράσπιση»  ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ, 1997.

  • «Αν θέλουμε να πούμε πώς θα θέλαμε να είναι οι επαναστάτες μαχητές μας, τα μέλη μας, οι άνθρωποί μας, πρέπει να πούμε δίχως κανενός είδους δισταγμό: να είναι σαν τον Τσε! Αν θέλουμε να περιγράψουμε πώς θα θέλαμε να είναι οι άνθρωποι των μελλοντικών γενιών, πρέπει να πούμε: να είναι σαν τον Τσε! Αν θέλαμε να πούμε πώς θα επιθυμούσαμε να διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε δίχως δισταγμό: να διαπαιδαγωγηθούν στο πνεύμα του Τσε! Αν θέλουμε ένα πρότυπο ανθρώπου, ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν ανήκει σε αυτούς τους καιρούς, αλλά στο μέλλον, τότε, από τα βάθη της καρδιάς μου λέω ότι αυτό το πρότυπο δίχως κηλίδα στη συμπεριφορά του, στη στάση του, στη δράση του, αυτό το πρότυπο είναι ο Τσε! Αν θέλουμε να πούμε πώς επιθυμούμε να είναι τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε με όλη μας την καρδιά σαν φλογεροί επαναστάτες: θέλουμε να είναι σαν τον Τσε!» – ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ, 1967.

  • «Αυτός ο λαϊκός Άγιος ήταν έτοιμος να πεθάνει διότι δε μπορούσε να ανεχθεί έναν κόσμο όπου οι φτωχοί της Γης, οι εκδιωγμένοι και πρόσφυγες της ιστορίας, θα εξοστρακίζονταν στα τελευταία των περιθωρίων» ARIEL DORFMAN, καθηγητής Duke University, 1999.

  • «Πολίτης του κόσμου, ο Τσε μας θυμίζει αυτό που γνωρίζαμε από την εποχή του Σπάρτακου, κάτι που ενίοτε ξεχνούσαμε: η ανθρωπότητα βρίσκει στην πάλη κατά των αδικιών μια κίνηση που την εξυψώνει, που την κάνει καλύτερη και πιο ανθρώπινη» – SUBCOMANDANTE MARCOS.

  • «Ήταν ακριβώς σαν Χριστός, με τα μεγάλα μάτια του, τα γένια, τα μακριά μαλλιά του. Είναι πολύ θαυματουργός» – ΣΟΥΖΑΝΑ ΟΣΙΝΑΓΚΑ, νοσοκόμα στο χωριό Λα Ιγκέρα (Βολιβία) που έπλυνε το σώμα του Τσε.

  • «Ανήκει περισσότερο στη ρομαντική παράδοση παρά στην επαναστατική. Γιά να διαπρέψει κάποιος ως ρομαντικό είδωλο πρέπει όχι μόνο να πεθάνει νέος αλλά να πεθάνει χωρίς να έχει καμία ελπίδα. Ο Τσε πληρεί και τα δύο κριτήρια. Όταν κάποιος σκέφτεται τον ηρωϊσμό του Τσε, αυτός είναι περισσότερο με όρους λόρδου Βύρωνα παρά Μαρξ» CHRISTOPHER HITCHENS, Αμερικανοβρετανός συγγραφέας.