Νίκος Μόττας- Ομιλία στην εκδήλωση για τα 60 χρόνια της Κουβανικής Επανάστασης (VIDEO)

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. 

Θεσσαλονίκη 1 Δεκέμβρη 2019.

Φίλες και φίλοι,

κάποιος που παρακολουθεί την σημερινή εκδήλωση, ενδεχομένως να αναρωτηθεί: Τι σημασία έχει σήμερα, το 2019, ένα γεγονός που συνέβη πριν από 60 χρόνια σε μια μακρινή χώρα, στην άλλη άκρη του κόσμου; Γιατί η Κουβανική Επανάσταση συνεχίζει να μαγνητίζει το ενδιαφέρον ανθρώπων όλων των ηλικιών;

Η απάντηση, επιτρέψτε μου να πω, είναι απλή: Η Επανάσταση της Κούβας εκφράζει μια βαθύτατη ιστορική αλήθεια. Ότι ενας λαός, όσο μικρός κι’ αν είναι, όσο δυνατούς αντιπάλους κι’ αν έχει, μπορεί αν πραγματικά το θελήσει, να σηκώσει κεφάλι, να επαναστατήσει, να ανατρέψει την εις βάρος του τάξη πραγμάτων και να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του. Όπως άλλωστε έγραφε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: «Τα δικαιώματα σου δεν τα ζητιανεύεις, αλλά τα κατακτάς!».

Η Κουβανική Επανάσταση του 1959 αποτέλεσε εναν εξαιρετικά σημαντικό κρίκο στην μακρά αλυσίδα των αγώνων του κουβανικού λαού για λευτεριά και αποδέσμευση από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, από το 1868 που ο κουβανικός λαός αποφάσισε να πάρει τα όπλα απέναντι στους ισπανούς αποικιοκράτες, μέχρι την Επανάσταση του 1959, η σύγχρονη ιστορία της Κούβας είναι καρπός της ακατάπαυστης ταξικής πάλης ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, ανάμεσα σε αποικιοκράτες-ιμπεριαλιστές και σκλάβους, ανάμεσα σε μεγαλοτσιφλικάδες και φτωχούς αγρότες, ανάμεσα σε μεγάλα μονοπώλια και εργαζόμενους, καπιταλιστές και εργάτες.

Η Επάνασταση του 1959 δεν ήταν ενα αυθόρμητο ξέσπασμα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα. Υπήρξε – για να δανειστούμε τα λόγια του δικού μας ποιητή Κώστα Βάρναλη – «τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής». Πριν το θρίαμβο της Επανάστασης, ο κουβανικός λαός πέρασε ήττες, έχυσε το αίμα του στα πεδία των μαχών ενάντια σε ξένους και ντόπιους δυνάστες, θυσίασε στον αγώνα κάποιους απ’ τους πιο γενναίους επαναστάτες του, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε, δεν εγκατέλειψε την πάλη.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ηγέτη της Επανάστασης, του αλησμόνητου Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο που έλεγε: «Ξεκίνησα την επανάσταση με 82 άνδρες. Αν έπρεπε να το ξανακάνω, θα το έκανα και με 10 και 15, έχοντας απόλυτη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι. Αν έχεις πίστη στο στόχο σου και σχέδιο δράσης θα πετύχεις».

Και, πράγματι, το Γενάρη του 1959 οι αντάρτικες ομάδες των λεγόμενων «μπαρμπούδος» – των γενειοφόρων επαναστατών- έμπαιναν θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Αβάνα, γκρεμίζοντας το λαομίσητο καθεστώς του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Η μεγάλη αυτή νίκη ήταν το επιστέγασμα ενός τριετούς δύσκολου και αμφίρροπου πολέμου που οι αντάρτικες δυνάμεις έδωσαν σε όλη την κουβανική επικράτεια – από τις βουνοκορφές της Σιέρρα Μαέστρα και το Σαντιάγο, μέχρι την πόλη της Σάντα Κλάρα και την Αβάνα.

Η Επανάσταση της Κούβας αποτέλεσε κοσμοϊστορικό γεγονός στην Ιστορία του 20ου αιώνα, καθώς σηματοδότησε την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικάνικη ήπειρο και ευρύτερα στο δυτικό ημισφαίριο.

Ο θρίαμβος των κουβανών επαναστατών πριν από 60 χρόνια – όπως άλλωστε και η προηγηθείσα Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση το 1917 στη Ρωσία- αποτελεί πηγή πλούσιων συμπερασμάτων, από τα οποία αξίζει και πρέπει να διδαχτούμε.

Ένα πρώτο και βασικό συμπέρασμα είναι πως το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων δεν είναι ανίκητη. Μπορεί να ανατραπεί. Επιβεβαιώθηκε η ζωτικότητα του μαρξισμού-λενινισμού, της επαναστατικής πάλης και του προλεταριακού διεθνισμού απέναντι στην ηττοπάθεια και την υποταγή στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης.

Ενα δεύτερο – εξίσου σημαντικό- συμπέρασμα είναι ότι η ανατροπή αυτή του καπιταλισμού δε μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έρθει με «ειρηνικά μέσα», δηλαδή με αυταπάτες περί «μεταρρύθμισης του καπιταλιστικού συστήματος» και «κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό».

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Χιλής του Σαλβαδόρ Αλιέντε, όπου το εγχείρημα του «ειρηνικού περάσματος στον σοσιαλισμό» με την κυβέρνηση της επονομαζόμενης «Λαϊκής Ενότητας» στην οποία συμμετείχε το ΚΚ Χιλής, τσακίστηκε από το πραξικόπημα των ΗΠΑ και του Πινοσέτ το 1973. Το αναφέρουμε αυτό για να τονιστεί ότι, στο έδαφος της καπιταλιστικής οικονομίας, καμία κυβέρνηση, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, όσο ριζοσπαστική, αριστερή κι’ αν είναι, δε μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική ανατροπή υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η Κουβανική Επανάσταση ήρθε να επιβεβαιώσει τα λόγια του Μαρξ, ο οποίος έγραφε στο «Κεφάλαιο», πως «η βία είναι η μαμή κάθε παλαιάς κοινωνίας που κυοφορεί μέσα της μια καινούργια».

Αποδείχθηκε ότι ο ένοπλος λαός, που έχει συνειδητοποιήσει για ποιόν σκοπό αγωνίζεται, είναι σε θέση να τσακίσει τυρράνους, δικτάτορες και ιμπεριαλιστές. Όπως σημείωνε σε ενα από τα γραπτά του ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα «διδάξαμε την έλλειψη φόβου για τον εχθρό και την καταδυνάστευση. Διδάξαμε ότι τα όπλα στα χέρια του λαού αποτελούν ανώτερη δύναμη από μισθοφορικούς στρατούς». Και πράγματι, φίλες και φίλοι, η πανωλεθρία των μισθοφόρων της CIA το 1961 στον Κόλπο των Χοίρων αποτελεί, αν μη τι άλλο, χειροπιαστή απόδειξη ότι καμία ιμπεριαλιστική δύναμη, όσο πανίσχυρη κι’ αν είναι, δε μπορεί να καθυποτάξει εναν επαναστατημένο λαό που είναι αποφασισμένος να ζήσει ελεύθερος από τα εκμεταλλευτικά δεσμά.

Η Κουβανική Επανάσταση επιβεβαίωσε αυτό που είχε αναδείξει η Οκτωβριανή Επανάσταση. Ότι δηλαδή είναι εφικτή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, χωρίς την αναμονή για την παγκόσμια επανάσταση. Αποδείχθηκε ότι η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να νικήσει σε οποιαδήποτε χώρα έχουν διαμορφωθεί οι αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό. Στην περίπτωση της Κούβας, η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν ξεκίνησε αμέσως, με το θρίαμβο της Επανάστασης. Ήταν δυο χρόνια μετά την επικράτηση της επανάστασης, το Μάη του 1961, όταν ο Φιντέλ Κάστρο ανακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επαναστατικής κυβέρνησης. Σας διαβάζω τα λόγια του:

«Λοιπόν, ναι! Το καθεστώς μας είναι σοσιαλιστικό! – έλεγε ο Φιντέλ- Θέλουμε ενα Σύνταγμα που να μην είναι αστικό. Θέλουμε ενα Σύντυαγμα που να ανταποκρίνεται σε ενα καινούργιο κοινωνικό σύστημα, όπου να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό το καινούργιο σύστημα λέγεται σοσιαλισμός».

Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε και κάτι άλλο, εξαιρετικά σημαντικό. Απέδειξε τις τεράστιες δυνατότητες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οι οποίες συνοψίζονται σε μια σειρά σπουδαίες κοινωνικές κατακτήσεις, πρωτόγνωρες για τους εργαζόμενους των χωρών της Αμερικανικής ηπείρου. Να σημειώσουμε εδώ πως πρόκειται για κοινωνικές κατακτήσεις που έλαβαν χώρα εν μέσω πολύ μεγάλων δυσκολιών και εμποδίων, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, απειλών και τρομοκρατίας, στο πλαίσιο του οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού που επέβαλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1962 και το οποίο, σχεδόν 60 χρόνια μετά, συνεχίζει να υφίσταται.

Η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα, κυριολεκτικά αποικία των ΗΠΑ. Επί δικτατορίας Μπατίστα στην Κούβα κυριαρχούσαν μια χούφτα αμερικάνικα μονοπώλια και οι ντόπιοι συνεργάτες της, παράσιτα, γκάνγκστερς, μαφιόζοι, που λυμαίνονταν τον πλούτο της χώρας. Το δε επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων ήταν πολύ χαμηλό.

Με την καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων σοσιαλιστικών κρατών, η επαναστατική κυβέρνηση του Κάστρο κατάφερε να αλλάξει σταδιακά το πρόσωπο της Κούβας, δημιουργώντας ενα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες στο σύνολο του λαού, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Αθλητισμού και Πολιτισμού.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι το πρώτο μέτρο που πήρε η επαναστατική κυβέρνηση ήταν ο νόμος για την αγροτική μεταρρύθμιση. Επρόκειτο ουσιαστικά για ευρείας κλίμακας αναδιανομή γης προς όφελος των ακτημόνων και των φτωχών αγροτών οι οποίοι προηγουμένως αναγκάζονταν να δουλεύουν στα χωράφια μεγαλοτσιφλικάδων για ενα κομμάτι ψωμί. Σκεφτείτε ότι πριν την Επανάσταση, μόλις το 1,5% των ιδιοκτητών γης κατείχε το 46% των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Με το νόμο περί αγροτικής μεταρρύθμισης κατασχέθηκαν 1.942 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης που ανήκαν σε μεγάλες εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων και περίπου 100 χιλιάδες αγροτικές οικογένειες έλαβαν τίτλους ιδιοκτησίας γης.

Οι σπουδαίες κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα ενοχλούν τους πάσης φύσης απολογητές του καπιταλισμού. Το βλέπουμε αυτό στις συκοφαντικές επιθέσεις που κατά διαστήματα εξαπολύουν ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση. Τους «πονάει», βλέπετε, ότι εδώ και 60 χρόνια, ο κουβανικός λαός όχι μόνο δεν έσκυψε το κεφάλι στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν λύγισε υπό το βάρος του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά κατάφερε να προοδεύσει και να μια σειρά τομείς της κοινωνικής ζωής.

Ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα:

Πριν την Επανάσταση του 1959, το 40% του πληθυσμού δε γνώριζε γραφή και ανάγνωση, ήταν βυθισμένο στον αναλφαβητισμό. Η «Εκστρατεία ενάντια στον αναλφαβητισμό» που ξεκίνησε μετά την Επανάσταση και διήρκεσε 12 μήνες αύξησε ραγδαία το ποσοστό μόρφωσης στο 96%. Πάνω από 700 χιλιάδες άνθρωποι έμαθαν γραφή και ανάγνωση.

Σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, ενώ σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας διαθέτει το καλύτερο Εκπαιδευτικό Σύστημα στη Λατινική Αμερική.

Για το 2018, η Κουβανική κυβέρνηση διέθεσε το 24% του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού για την Παιδεία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι μόλις 6%.

Αντίστοιχα, το Κουβανικό εθνικό σύστημα υγείας – δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση». Η μικρή Κούβα πρωτοπορεί παγκοσμίως στην αντιμετώπιση ασθενειών που σχετίζονται με τον καρκίνο, έχει το χαμηλότερο ποσοστό βρεφική θνησιμότητας σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο και ενα από τα χαμηλότερα παγκοσμίως. Έχει δική της παραγωγή φαρμάκων, δαπανά το 27% του ετήσιου προϋπολογισμού για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών σε αναλογία με τον πληθυσμό της από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Κούβα εξάγει ιατρικό προσωπικό στο εξωτερικό, στέλνοντας γιατρούς σε λαούς που το έχουν ανάγκη ώστε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Την στιγμή που οι ΗΠΑ και η ΕΕ «εξάγουν» ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σκορπώντας το θάνατο και την καταστροφή, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα αναδεικνύεται παγκόσμια πρωταθλήτρια στη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Οι κοινωνικές κατακτήσεις, ασφαλώς, δεν σταματούν εδώ. Στους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης, του πολιτισμού, του αθλητισμού η Κουβανική Επανάσταση έχει να επιδείξει σπουδαία επιτεύγματα.

Φίλες και φίλοι,

οι συκοφάντες της Επανάστασης κάνουν συχνά λόγο για δήθεν «έλλειψη δημοκρατίας» και «δικτατορία στην Κούβα». Πρόκειται για ψέμα πρώτου μεγέθους.

Στην Κούβα γίνονται εκλογές, ο λαός συμμετέχει ενεργά σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, και μάλιστα με διαδικασίες δημοκρατικότερες από αυτές της καθ’ ημάς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οι μορφές λαϊκής εξουσίας στην Κούβα ξεκινούν από κάθε γειτονιά (από τα τοπικά «Λαϊκά Συμβούλια») και φτάνουν ως την Εθνοσυνέλευση, με το λαό να έχει λόγο για κάθε ζήτημα που τον αφορά.

Στην πρόσφατη διαδικασία για την έγκριση του νέου Συντάγματος, ο κουβανικός λαός συμμετείχε μαζικά σε δημόσια διαβούλευση που διήρκεσε 4 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγιναν σε όλη την επικράτεια, σε πόλεις, γειτονιές και χώρου δουλειάς, 133.000 διαβουλεύσεις, με την συμμετοχή 9 εκατομμυρίων κουβανών και κατατέθηκαν 783.000 προτάσεις για τη βελτίωση του Συντάγματος. Να λοιπόν, τι σημαίνει δημοκρατία, φίλες και φίλοι: Να συμμετέχει ενεργά ο λαός και να καθορίζει ο ίδιος τις τύχες του.

60 χρόνια μετά την Επανάσταση η σοσιαλιστική Κούβα συνεχίζει να στέκεται όρθια, ξεπερνώντας μεγάλες αντιξοότητες, ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ασφυκτικό οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό, χιλιάδες αντεπαναστατικές και τρομοκρατικές ενέργειες.

Η εργατική τάξη και ο λαός της Κούβας, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατάφεραν να μείνουν όρθιοι ακόμη και στα χρόνια των αντεπαναστατικών ανατροπών στις αρχές της δεκαετίας του 90, χάνοντας τον πιο πολύτιμο σύμμαχο τους, την Σοβιετική Ένωση.

Παρά τις δυσανάλογα μεγάλες αντιξοότητες, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν στη Μόσχα και οι ύαινες του ιμπεριαλισμού πανηγύριζαν το «τέλος της ιστορίας», κάπου αλλού, σε μια γωνιά της Καραϊβικής, συνέχιζε να ανεμίζει η σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Σήμερα, η στήριξη και αλληλεγγύη απέναντι στον κουβανικό λαό δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, μόνο όσους εμπνέονται και παλεύουν για την σοσιαλιστική και κοινωνική επάνασταση. Αφορά τους εργαζόμενους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αφορά όλους όσους συνειδητοποιούν το προφανές: Ότι δηλαδή είναι ιστορική αναγκαιότητα να ενταθεί η πάλη ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που γεννά κρίσεις, φτώχεια, πολέμους, δυστυχία και προσφυγιά.

Την ιστορία, άλλωστε, τη γράφουν με τους αγώνες τους οι λαοί, οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ο κουβανικός λαός έχει ανάγκη την στήριξη και την αλληλεγγύη μας, ώστε να συνεχίσει, παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες, προς την κατεύθυνση του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, με σκοπό την κομμουνιστική κοινωνία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Hasta la victoria, siempre – Μέχρι τη νίκη, για πάντα!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 5 ΚΟΥΒΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Free the Cuban FiveKαλούμε όποιο site, blog, σελίδα, επιθυμεί  να προσυπογράψει το ψήφισμα να προσθέσει το url του στα σχόλια της ανάρτησης ή να στείλει mail στο  loukiakifisia@gmail.com. Το ψήφισμα θα σταλεί στο ICAP και στα  μέσα ενημέρωσης στην Κούβα.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Χοσέ Μαρτί”, η πολιτιστική, αθλητική ομάδα αλληλεγγύης “Ηasta la Victoria Siempre”,  οι Εκδόσεις “Διεθνές Βήμα”, διαχειριστές  blogs και σελίδων κοινωνικής δικτύωσης  («Prensa Rebelde» ,»Cuba de Corazon», «Proyecto Numantino» κ.α)  συναντηθήκαμε σήμερα 22/5/2013 στην Αθήνα με αφορμή την ευκαιρία της επίσκεψης στη χώρα μας αντιπροσωπείας του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP).

Συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις με σκοπό την καλύτερη οργάνωση της αλληλεγγύης  προς τους 5 Κουβανούς ήρωες που κρατούνται άδικα στις φυλακές των ΗΠΑ γιατί τόλμησαν να ξεσκεπάσουν τη δράση και τα επιθετικά σχέδια των τρομοκρατικών ομάδων της μαφίας του Μαϊάμι, αλλά και γενικότερα την αλληλεγγύη μας προς την Κουβανική Επανάσταση και τον λαό του ηρωικού νησιού.

Eκτιμήσαμε ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες που εκφράζουν την αλληλεγγύη , να συμβάλλουμε με όλα τα μέσα, και σε συνεργασία με όλους τους φορείς αλληλεγγύης, ώστε να σπάσει ο τοίχος σιωπής και διαστρέβλωσης που επιβάλλουν τα ΜΜΕ για την υπόθεση των 5 Κουβανών ηρώων και για την Κούβα γενικότερα.

Δηλώνουμε ότι στις δύσκολες ώρες που περνά ο εργαζόμενος λαός της χώρας μας η αλληλεγγύη με τη Κούβα δεν είναι πολυτέλεια. Αντίθετα η εμπειρία της κουβανικής σοσιαλιστικής οικοδόμησης και η παραδειγματική διεθνιστική της αλληλεγγύη αποτελεί πηγή νέας πνοής για εμάς στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης.

 Απαιτούμε:

  • Να απελευθερωθούν άμεσα οι Χεράρδο Ερνάντες, Ραμόν Λαμπανίνο, Αντόνιο Γκερέρο και Φερνάντο Γκονσάλες ,  που εξακολουθούν να κρατούνται στις φυλακές των ΗΠΑ. Το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπήρξαν κομμάτι της άμυνας της χώρας τους απέναντι στις τρομοκρατικές αντικουβανικές οργανώσεις που δρουν από το έδαφος των ΗΠΑ.

  • Να σταματήσει ο  οικονομικός  αποκλεισμός  της Κούβας από τις  Η.Π.Α. που έχει επιβληθεί εδώ και πάνω από 50 χρόνια.

  • Να ανακληθεί η  λεγόμενη «Κοινή Θέση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κούβα.

CUBA NO ESTA SOLA      H ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ  GRECIA NO ESTA SOLA

ZHTΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Cuba Grecia Solidarity Banner

Το Guevaristas στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στην Θεσσαλονίκη / «Guevaristas» en el Festival de la Juventud Comunista de Grecia (ΚΝΕ) en Salónica

Με δύο πανό που περιλαμβάνουν αποφθέγματα του θρυλικού Κομαντάντε για τους νέους θα παρευρεθεί το Ελληνικό Αρχείο Τσε Γκεβάρα στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή που θα λάβει χώρα στην Θεσσαλονίκη (Πρ.στρατόπεδο Παύλου Μελά, Σταυρούπολη) στις 6-8 Σεπτεμβρίου.

Ως μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας, ο Γκεβάρα είχε πολλές φορές την ευκαιρία να μιλήσει ενώπιον ακροατηρίων αποτελούμενων από νέους και νέες. Χαρακτηριστικές είναι οι ομιλίες του στην έναρξη του Πρώτου Συνεδρίου της Λατινοαμερικανικής Νεολαίας (28 Ιούλη 1960), σε φοιτητές της Ιατρικής Σχολής (19 Αυγούστου 1960), κατά την αναγόρευση του ως επίτιμου διδάκτορος του Πανεπιστημίου του Λας Βίγιας (28 Δεκέμβρη 1959), στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας (2 Μάρτη 1960), στην Πρώτη Διεθνή Συνάντηση Φοιτητών Αρχιτεκτονικής (29 Σεπτέμβρη 1963), στο σεμινάριο του Υπουργείου Βιομηχανίας με θέμα «Η νεολαία και η επανάσταση» (9 Μάη 1964).

Οι ομιλίες του Τσε προς τη νεολαία της δεκαετίας του ’60 εκπλήσσουν με το επίκαιρο νόημα που διατηρούν μέχρι και σήμερα. «Είναι αλήθεια ότι ο Τσε θα μιλούσε διαφορετικά σήμερα στους νέους ανθρώπους – οι οποίοι βιώνουν πολύ διαφορετικές συνθήκες – απ’ ότι μιλούσε τρείς και πλέον δεκαετίες νωρίτερα. Ξαναδιαβάζοντας, ωστόσο, αυτές τις ομιλίες, εκπλήσσεται κανείς από το πόσο εξαιρετικά επίκαιρες είναι» γράφει στον πρόλογο του βιβλίου «Ο Τσε Γκεβάρα μιλάει στους νέους» (Pathfinder Press/Διεθνές Βήμα, 2004) ο κουβανός επανάστατης και πολιτικός Αρμάντο Χαρτ. Και συνεχίζει επισημαίνοντας: «Οι ομιλίες αυτές επιβεβαιώνουν ότι πράγματι ο Τσε είναι ένας άνθρωπος του παρόντος».

Ταυτόχρονα, στο ίδιο εισαγωγικό κείμενο, ο Χαρτ οδηγείται σε ένα συμπέρασμα που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας του Τσε. Γράφει: «Ο Τσε μίλησε επίσης με ευγλωττία, βάθος και σφρίγος για την ανάγκη ενός νέου τύπου ανθρώπου στον εικοστό πρώτο αιώνα. Η ίδια η ζωή έχει υποχρεώσει έναν τέτοιο άνθρωπο να διαμορφωθεί στον εικοστό αιώνα. Η αναγνώριση του τεράστιου ρόλου της κουλτούρας και των ηθικών αξιών στην ιστορία των πολιτισμών και τα πρακτικά συμπεράσματα που βγαίνουν από την αναγνώριση αυτή είναι το σημαντικότερο μήνυμα του Comandante Ερνέστο Τσε Γκεβάρα προς τους νέους ανθρώπους».

Στις δύσκολες ιστορικά στιγμές της καπιταλιστικής κρίσης που ζούμε, το επαναστατικό παράδειγμα, η συνεισφορά του στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και πράξη, αλλά και οι παραινέσεις του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα προς τη νέα γενιά αποτελούν φωτεινό άστρο αισιοδοξίας και πίστης για ένα καλύτερο αύριο.

En Εspañol.

El Archivo griego de Che Guevara (Guevaristas) estará presente en el Festival anual de KNE-Odigitis (Juventud Comunista de Grecia), que tendrá lugar en Tesalónica, durante los dias 6-8 de Septiembre. Dos pancartas con citas de Che destinadas para la juventud, estarán ubicadas cerca de la escena central del Festival.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠ’ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ.

Το περίπτερο του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης.

Banners του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα © Guevaristas.

Η ανάκριση (απόσπασμα από Jon Lee Anderson, «Che Guevara. A revolutionary life»)

Το βιβλίο του J.L.Anderson «Che Guevara: A Revolutionary Life».

Στις 7.30′, ο Σέλιχ επικοινώνησε στον ασύρματο με τη Βαγεγκράντε για να ρωτήσει τι να κάνει με τον Τσε και πήρε την απάντηση να τον κρατήσει μέχρι νεωτέρας. Στη συνέχεια, μαζί με τον Πράντο και τον Αγιορόα, πήγαν στο σχολείο για να μιλήσουν με τον Τσε. Από το διάλογό τους που διήρκεσε 45 λεπτά, ο Σέλιχ κράτησε μερικές σύντομες προσωπικές σημειώσεις.

«Κομαντάντε, σε βλέπω κάπως πεσμένο», είπε ο Σέλιχ στον Τσε, σύμφωνα με τις σημειώσεις του. «Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί έχω αυτή την εντύπωση;»

«Απέτυχα», απάντησε ο Τσε. «Όλα τέλειωσαν, κι αυτός είναι ο λόγος που με βλέπεις σ’ αυτή την κατάσταση».

Ύστερα ο Σέλιχ ρώτησε τον Τσε γιατί επέλεξε να αγωνιστεί στη Βολιβία και όχι στην «πατρίδα του». Ο Τσε απέφυγε την ερώτηση, αλλά παραδέχτηκε ότι «ίσως να ήταν καλύτερα έτσι». Όταν άρχισε να εκθειάζει το σοσιαλισμό ως το καλύτερο σύστημα για τις λατινοαμερικανικές χώρες, ο Σέλιχ τον διέκοψε.
«Θα προτιμούσα να μην αναφερθώ στο θέμα αυτό», είπε ο αξιωματικός, και ισχυρίστηκε ότι σε κάθε περίπτωση η Βολιβία ήταν «εμβολιασμένη κατά του κομμουνισμού». Κατηγόρησε τον Τσε ότι είχε «εισβάλει» στη Βολιβία και υπογράμμισε ότι η πλειονότητα των ανταρτών ήταν «ξένοι». Πάντα κατά τον Σέλιχ, ο Τσε έστρεψε το βλέμμα προς τους νεκρούς Αντόνιο και Αρτούρο.
«Συνταγματάρχη, κοίταξέ τους. Τα παλικάρια αυτά είχαν ό,τι μπορούσαν να επιθυμήσουν στην Κούβα, αλλά ήρθαν εδώ για να πεθάνουν σαν σκυλιά».
Ο Σέλιχ προσπάθησε να αποσπάσει κάποιες πληροφορίες από τον Τσε για τους αντάρτες που διώκονταν ακόμη.

«Γνωρίζω ότι ο Μπενίνιο είναι βαριά τραυματισμένος από τη μάχη στη Λα Ιγκέρα (26 Σεπτεμβρίου), όπου πέθαναν ο Κόκο και οι άλλοι. Μπορείς να μου πεις, κομαντάντε, αν είναι ακόμη ζωντανός;»

«Συνταγματάρχη, η μνήμη μου είναι πολύ αδύναμη, δεν θυμάμαι και ούτε ξέρω πώς να απαντήσω στην ερώτησή σου».
«Είσαι Κουβανός ή Αργεντινός;», ρώτησε ο Σέλιχ.
«Είμαι Κουβανός, Αργεντινός, Βολιβιανός, Περουβιανός, Εκουαδοριανός κ.ο. κ. Με αντιλαμβάνεσαι».
«Και τι σε έκανε να αποφασίσεις να δράσεις στη χώρα μας;»
«Μα δεν βλέπετε τις συνθήκες ζωή των χωρικών;, ρώτησε ο Τσε. «Ζουν σχεδόν σαν άγριοι, σε συνθήκες φτώχειας που ραγίζουν την καρδιά, έχουν ένα μόνο δωμάτιο όπου κοιμούνται και μαγειρεύουν, δεν έχουν ρούχα να φορέσουν, κι είναι εγκαταλειμμένοι σαν ζώα…»
«Τα ίδια συμβαίνουν και στην Κούβα», αντέτεινε ο Σέλιχ.
«Αυτό δεν ισχύει», απάντησε ο Τσε. «Δεν αρνούμαι ότι στην Κούβα υπάρχει ακόμη φτώχεια, αλλά εκεί οι αγρότες ζουν τουλάχιστον με την αυταπάτη της προόδου, ενώ ο Βολιβιανός ζει δίχως ελπίδα. Οπως γεννιέται, έτσι πεθαίνει, χωρίς ποτέ να δει την κατάστασή του να βελτιώνεται στο παραμικρό».

(από το βιβλίο του Jon Lee Anderson «Che Guevara. A revolutionary life», Ν. Υόρκη 1997, εκδ. Bantam Press, σ.734-5).

ΠΗΓΗ: «Ιός» / Ελευθεροτυπία, 9 Οκτ. 1997.

Σχόλια επισκεπτών

Η παρούσα σελίδα θα συγκεντρώνει και θα παραθέτει όλα τα μηνύματα που κατα καιρούς αφήνουν αναγνώστες του Guevaristas στο πεδίο του σχολιασμού. Θα δημοσιεύονται αυτούσια όλα τα σχόλια χωρίς λογοκρισία. Μοναδικές εξαιρέσεις όσα σχόλια εμπεριέχουν τυχόν υβριστικό η απρεπές περιεχόμενο ή είναι άσχετα με τη θεματολογία της Ιστοσελίδας.

ΣΧΟΛΙΑ

  • ermina, Υποβλήθηκε 9/11/2012, 6:19 πμ.

    Τα είχε όλα: Ήταν ομορφος, έξυπνος, άφοβος, παλικάρι, διεθνιστής, μορφωμένος. Μαρξιστής – Λενινιστής. Αγαπούσε τον άνθρωπο. Αληθινό πρότυπο κομμουνιστή!!

  • ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, Υποβλήθηκε 19/10/2012, 8:28 μμ.

Μπράβο σας.Θερμά συγχαρητήρια.

  • Ανώνυμος,Υποβλήθηκε 26/8/2012, 2:40 μμ.

ena megalo bravo …o che einai o hmitheos pou prepei na gnwrizoun oloi……..o teleutaios romantikos anthrwpos sauton ton planiti….

  • Ανώνυμος, Υποβλήθηκε 21/05/2012, 10:29 μμ.

Καταπληκτική σελίδα. Μπράβο σύντροφοι!

Che, πάντα σύγχρονος, πάντα κοντά μας: Πάντα Αναγκαίος. Che, siempre actual, siempre de nuestro lado: Siempre Necesario.

  • Gabo Rbl, Υποβλήθηκε 5/04/2012, 12:16 πμ.

Desde México, gracias por tener a este gran revolucionario entre sus presentes… Porque la liberación de los pueblos no se puede dar con uno y ya, hay que liberar al mundo del Capitalismo y su máxima expresión el Imperialismo…

  • Κώστας, Υποβλήθηκε15/03/2012, 12:41 πμ.

“Ο Στάνισλαβ Πιέτα, βουλευτής του (πολωνικού) κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS)» κατέθεσε αγωγή στα δικαστήρια ζητώντας την απαγόρευση της πώλησης των τσιγάρων. Γιατί; Διότι, σύμφωνα με τον βουλευτή Πιέτα, η απεικόνιση της μορφής και του ονόματος του Τσε συνιστά…«διάδωση ολοκληρωτικών ιδεολογιών» εκ μέρους της εταιρείας διανομής.”

Ο φιλοναζιστής βουλευτής και ο κάθε κρυφός ή φανερός αντικομμουνιστής κάνουν ένα θεμελιώδες λάθος: αγνοούν την νομοτέλεια της ανθρώπινης φύσης κι όσες απαγορεύσεις κι αν επιβάλουν το αίτημα του ανθρώπου για κοινωνική δικαιοσύνη θα ορθόνεται συνεχώς μπροστά τους όσο αυτοί θα επιβάλουν την κοινωνική αδικία!

  • Κλέαρχος Τσαουσίδης, Υποβλήθηκε 26/02/2012, 12:15 μμ. 

Ωραίοι επαναστάτες είστε και μας μοστράρετε τη φαμίλια Κάστρο μαζί με τον Τσε.
Μήπως ξέρετε τις έννοιες νεποτισμός, δικτατορία του κόμματος ή της φαμίλιας (π.χ. Κιμ Ιλ Σουνγκ), διαφθορά, κρατικός καπιταλισμός;
Λέτε γι’ αυτόν το “σοσιαλισμό”, των Μπρέζνιεφ, Κάστρο, Ζιφκοφ, Μάο και Τσαουσέσκου να σκοτώθηκαν ο Τσε, ο Αρης κι ενα σωρό άλλοι επαναστάτες;
Μαύρο δάκρυ χύσανε ο Ζαχαριάδης για τον Αρη ή ο Κάστρο για τον Τσε.
Και σταλινικοί και γκεβαρίστες, κομματάκι δύσκολο.
Κλέαρχος Τσαουσίδης.

  • Σοφία Παπαδάκη,Υποβλήθηκε 14/02/2012, 12:24 πμ.

Έχω υλικό για τον Τσε, από την Κούβα, την οποία επισκέφθηκα πριν από έναν μήνα., αλλά είναι στα Ισπανικά , καθώς και βίντεο στα Αγγλικά από τη ζωή και τη δράση του από άνθρωπο που ήταν κοντά του, σημειώσεις του από το ημερολόγιο στη Βολιβία, φωτογραφικό υλικό, cd, dvd, κ.τ.λ. Μόλις κατέβω Ελλάδα θα τα παραδώσω σε φιλικό τηλεοπτικό κανάλι να τα προβάλλει.

  • Eleuterio, Υποβλήθηκε 06/02/2012, 9:26 μμ.

“Άσε τον κόσμο να σε αλλάξει, και τότε μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο!” Δικη του ατάκα και αυτή… μη την ξεχνάτε!

  • ΕΛΕΝΗ,Υποβλήθηκε 23/01/2012, 5:23 μμ.

Δεν θα καταφέρουν να τον σκοτώσουν ούτε με τη διαφήμιση !
Ο είναι Α – ΘΑ – ΝΑ – ΤΟΣ !

  • Χρήστος, Υποβλήθηκε 15/01/2012, 6:06 μμ.

Γεια σας! Χαίρομαι που εδώ συναντώ αυτό που αγαπώ! Ήδη, εδώ και καιρό, σας φιλοξενώ στο δικό μου το blog (Favorite blogs) για να μπορούν οι φίλοι οι δικοί μου να γνωρίζουν τις αναρτήσεις σας, δηλαδή τη ζωή του Che.

  • Μαρία Καββαδία, Υποβλήθηκε 04/01/2012, 8:03 μμ.

Εξαιρετική Ιδέα.. !!!!!! Μπράβο ρε παιδιά!

  • Μιχάλης Καράπας, Υποβλήθηκε 04/01/2012, 8:22 πμ.

Συγχαρητήρια για την προσπάθεια!!! Ήταν κάτι που έλλειπε για όλους εμάς που ο CHE αποτελεί πηγή έμπνευσης και νέων αγώνων.

  • Ανώνυμος, Υποβλήθηκε 03/01/2012, 8:02 μμ.

Σπουδαία λόγια από σπουδαία άτομα για ένα σπουδαίο άτομο . Σπουδαία δουλειά Μπράβο Σύντροφοι .

  • stendoras, Υποβλήθηκε 24/12/2011, 6:14 μμ.

Συγχαρητήρια για την σελίδα σας!
Τώρα την ανακάλυψα και είναι καταπληκτική και κάτι που έλειπε.

Συνεχίστε έτσι δυναμικά και αγωνιστικά!

  • Sibilla, Υποβλήθηκε 10/10/2011, 7:22 πμ.

Καλή δύναμη!

Ο μικρός… Che απ’ την ανατολική Τουρκία

ΜΠΑΤΜΑΝ, ΤΟΥΡΚΙΑ – Τιμή στον Τσε απέδωσε ένα ζευγάρι Τούρκων στην επαρχία Μπατμάν της Ανατολίας, δίνοντας στο νεογέννητο παιδί τους το όνομα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Radikal ο μικρός Ερνέστο, που γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2011 – παγκόσμια ημέρα ειρήνης – παρέμεινε για μήνες στο νοσοκομείο υποφέροντας από βρογχίτιδα, πνευμονία και λoίμωξη των πνευμόνων.

Ο πατέρας του μωρού, 25 χρονών άνεργος, δήλωσε ότι έχει διαβάσει όλα τα σχετικά βιβλία που αναφέρονται στη ζωή του αργεντίνου κομαντάντε, παίρνοντας θάρρος και έμπνευση απ’ τους επαναστατικούς αγώνες του Τσε. Έκτοτε πήρε την απόφαση να δώσει τ’ όνομα του στο νεογέννητο παιδί του. Σύμφωνα με τους γονείς του μικρού Ερνέστο, το παιδί έχει καταφέρει να ξεπεράσει την ασθένεια του, προσθέτοντας ότι αναμένουν τα αποτελέσματα εξετάσεων που θα δείξουν την αιτία της λοίμωξης.

Πηγή: Hurriyet Daily News.

Abstract of an Interview (1959)

Δύο κινέζοι δημοσιογράφοι, οι K’ung Mai και Ping An, πήραν συνέντευξη απ’ τον Τσε στο σπίτι του στις 18 Απριλίου 1959, ή όπως οι ίδιοι το έθεσαν «την 108η μέρα έπειτα απ’ τη νίκη της Επανάστασης». Το ραδιόφωνο του Πεκίνου και το Κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων στο Λονδίνο έδωσαν σύντομες περιλήψεις της συνέντευξης, χωρίς παρ’ όλα αυτά να αναφερθεί σε καμία απ’ τις τρείς μεγάλες εφημερίδες του Πεκίνου. 

Reporter: Will you please tell us how Cuba achieved her revolutionary victory?

Guevara: Certainly. Let us begin at the time I joined the 26th of July Movement in Mexico. Before the dangerous crossing on the Granma the views on society of the members of this organisation were very different. I remember, in a frank discussion within our family in Mexico, I suggested we ought to propose a revolutionary program to the Cuban people. I have never forgotten how one of the participants in the attack on the Moncada army camp responded at that time. He said to me: «Our action is very simple. What we want to do is to initiate a coup d ‘etat. Batista pulled off a coup and in only one morning took over the government. We must make another coup and expel him from power… Batista has made a hundred concessions to the Americans, and we will make one hundred and one.» At that time I argued with him, saying that we had to make a coup on the basis of principle and yet at the same time understand clearly what we would do after taking over the government. That was the thinking of a member of the first stage of the 26th of July Movement. Those who held the same view and did not change left our revolutionary movement later and adopted another path.

From that time on, the small organisation that later made the crossing on the Granma encountered repeated difficulties. Besides the never-ending suppression by the Mexican authorities, there was also a series of internal problems, like those people who were adventurous in the beginning but later used this pretext and that to break away from the military expedition. Finally at the time of the crossing on the Granma there remained only eighty-two men in the organisation. The adventurous thought of that time was the first and only catastrophe encountered within the organisation during the process of starting the uprising. We suffered from the blow. But we gathered together again in the Sierra Maestra. For many months the manner of our life in the mountains was most irregular. We climbed from one mountain peak to another, in a drought, without a drop of water. Merely to survive was extremely difficult.

The peasants who had to endure the persecution of Batista’s military units gradually began to change their attitude toward us. They fled to us for refuge to participate in our guerrilla units. In this way our rank and file changed from city people to peasants. At that same time, as the peasants began to participate in the armed struggle for freedom of rights and social justice, we put forth a correct slogan -land reform. This slogan mobilised the oppressed Cuban masses to come forward and fight to seize the land. From this time on the first great social plan was determined, and it later became the banner and primary spearhead of our movement.

It was at just this time that a tragedy occurred in Santiago de Cuba; our Comrade Frank Pa?s was killed. This produced a turning point in our revolutionary movement. The enraged people of Santiago on their own poured into the streets and called for the first politically oriented general strike. Even though the strike did not have a leader , it paralysed the whole of Oriente Province. The dictatorial government suppressed the incident. This movement, however, caused us to understand that working class participation in the struggle to achieve freedom was absolutely essential! We then began to carry out secret work among the workers, in preparation for another general strike, to help the Rebel Army seize the government.

The victorious and bold secret activities of the Rebel Army shook the whole country; all of the people were stirred up, leading to the general strike on April 9 last year. But the strike failed because of a lack of contact between the leaders and the working masses. Experience taught the leaders of the 26th of .July Movement a valuable truth: the revolution must not belong to this or that specific clique, it must be the undertaking of the whole body of the Cuban people. This conclusion inspired the members of the movement to work their hardest, both on the plains and in the mountains. At this time we began to educate our forces in revolutionary theory and doctrine. This all showed that the rebel movement had already grown and was even beginning to achieve political maturity….

Every person in the Rebel Army remembered his basic duties in the Sierra Maestra and other areas: to improve the status of the peasants, to participate in the struggle to seize land, and to build schools. Agrarian law was tried for the first time; using revolutionary methods we confiscated the extensive possessions of the officials of the dictatorial government and distributed to the peasants all of the state-held land in the area. At this time there rose up a peasant movement, closely connected to the land, with land reform as its banner….

To carry out thoroughly the law providing for the abolition of the latifundia system will be the concern of the peasant masses themselves. The present State Constitution provides for mandatory monetary compensation whenever land is taken away, and land reform under it will be both sluggish and difficult. Now after the victory of the revolution, the peasants who have achieved their freedom must rise up in collective action and democratically demand the abolition of the latifundia system and the carrying out of a true and extensive land reform.

Reporter: What problems does the Cuban Revolution now face, and what are its current responsibilities?

Guevara: The first difficulty is that our new actions must be engaged in on the old foundations. Cuba’s antipeople regime and army are already destroyed, but the dictatorial social system and economic foundations have not yet been abolished. Some of the old people are still working within the national structure. In order to protect the fruits of the revolutionary victory and to enable the unending development of the revolution we need to take another step forward in our work to rectify and strengthen the government. Second, what the new government took over was a rundown mess. When Batista fled he cleaned out the national treasury, leaving serious difficulties in the national finances…. Third, Cuba’s land system is one in which latifundistas hold large amounts of land, while at the same time many people are unemployed…. Fourth, there is still racial discrimination in our society which is not beneficial to efforts to achieve the internal unification of the people. Fifth, our house rents are the highest in the world; a family frequently has to pay over a third of its income for rent. To sum up, the reform of the foundations of the economy of the Cuban society is very difficult and will take a long time.

In establishing the order of society and in democratising the national life, the new government has adopted many positive measures. We have exerted great effort to restore the national economy. For example, the government has passed a law lowering rents by fifty percent. Yesterday a law regulating beaches was passed to cancel the privileges of a small number of people who occupy the land and the seashores….

Most important is the land reform law, which will soon be promulgated. Moreover. we will found a National Land Reform Institute. Our land reform here is not yet very penetrating; it is not as thorough as the one in China. Yet it must be considered the most progressive in Latin America….

Reporter: How will Cuba struggle against domestic and foreign reactionary enemies? What are the prospects of the revolution ?

Guevara: The Cuban Revolution is not a class revolution, but a liberation movement that has overthrown a dictatorial, tyrannical government. The people detested the American-supported Batista dictatorial government from the bottoms of their hearts and so rose up and overthrew it. The revolutionary government has received the broad support of all strata of people because its economic measures have taken care of the requirements of all and have gradually improved the livelihood of the people. The only enemies remaining in the country are the latifundistas and the reactionary bourgeoisie. They oppose the land reform that goes against their own interests. These internal reactionary forces may get in league with the developing provocation’s of the foreign reactionary forces and attack the revolutionary government.

The only foreign enemies who oppose the Cuban Revolution are the people who monopolise capital and who have representatives in the United States State Department. The victory and continuous development of the Cuban Revolution has caused these people to panic. They do not willingly accept defeat and are doing everything possible to maintain their control over the Cuban government and economy and to block the great influence of the Cuban Revolution on the people’s struggles in the other Latin American countries….

Our revolution has set an example for every other country in Latin America. The experience and lessons of our revolution have caused the mere talk of the coffee houses to be dispersed like smoke. We have proved that an uprising can begin even when there is only a small group of fearless men with a resolute will; that it is only necessary to gain the support of the people who can then compete with, and in the end defeat, the regular disciplined army of the government. It is also necessary to carry out a land reform. This is another experience that our Latin American brothers ought to absorb. On the economic front and in agricultural structure they are at the same stage as we are.

The present indications are very clear that they are now preparing to intervene in Cuba and destroy the Cuban Revolution. The evil foreign enemies have an old method. First they begin a political offensive, propagandising widely and saying that the Cuban people oppose Communism. These false democratic leaders say that the United States cannot allow a Communist country on its coastline. At the same time they intensify their economic attack and cause Cuba to fall into economic difficulties. Later they will look for a pretext to create some kind of dispute and then utilise certain international organisations they control to carry out intervention against the Cuban people. We do not have to fear an attack from some small neighbouring dictatorial country, but from a certain large country, using certain international organisations and a certain kind of pretext in order to intervene and undermine the Cuban Revolution….

[…]

(Πηγή: Διαδικτυακό Αρχείο Μαρξιστών)