Nikos Mottas: «Cuba Sends Doctors. The USA Sends Bombs»

By Nikos Mottas

There are moments when history reduces itself to a single, unavoidable contrast. Today is one of them. As renewed threats and economic aggression once again emanate from Washington under Donald Trump, an old truth regains its sharpness:

Cuba sends doctors. The United States sends bombs.

This is not a slogan invented for effect. It is a reflection of two opposing social systems, two different priorities, two irreconcilable visions of what a society should produce—and for whom.

For more than sixty years, socialist Cuba has lived under blockade, sanctions, financial isolation, and constant political hostility from the United States. The goal of that pressure has never been hidden. From the early days after 1959, Washington’s strategy aimed at economic suffocation: restrict trade, choke access to credit, create scarcity, and force the population to turn against its own revolutionary project.

It did not work.

Instead of collapsing, the island reorganized itself. Instead of militarizing its society, it invested in education and public health. When much of the pre-revolutionary medical elite left the country expecting the Revolution to fall, Cuba made a historic decision: it would form a new generation of doctors drawn from workers and peasants. Healthcare would not depend on wealth. It would be universal, preventive, and public.

Under the leadership of Fidel Castro, scarce resources were directed not toward stock exchanges or private insurance conglomerates, but toward polyclinics, vaccination programs, and medical schools. In a poor country under siege, the Revolution chose to multiply doctors.

That choice transformed Cuba internally. Life expectancy rose. Infant mortality dropped to levels comparable with developed nations. Entire rural areas that had been abandoned under the old order received consistent medical care for the first time. Health ceased to be a commodity and became a social guarantee.

But Cuba did not stop at its own borders.

Time and again, when disaster struck elsewhere, Cuban medical brigades were there. After earthquakes in Latin America, hurricanes in the Caribbean, epidemics in Africa, and pandemics that paralyzed wealthy nations, Cuban doctors boarded planes carrying not weapons but stethoscopes. In the midst of Ebola’s devastation in West Africa, it was Cuban medical personnel who arrived in significant numbers when many powerful countries hesitated. During the COVID-19 crisis, Cuban brigades assisted overwhelmed healthcare systems abroad while the island simultaneously developed its own vaccines despite the blockade.

This is not charity diplomacy. It flows from a different organizing principle. A planned economy, even one with limited material wealth, can prioritize the defense of life because it is not governed by private profit.

Now look at the other side of the contrast.

The US commands the largest military budget in history. Its defense spending surpasses that of entire regions combined. It maintains hundreds of overseas bases and has been involved—directly or indirectly—in wars, invasions, regime-change operations, sanctions campaigns, and covert interventions across continents. From Southeast Asia to the Middle East, from Latin America to Eastern Europe, its foreign policy has consistently relied on military leverage and economic coercion.

At home, millions of Americans struggle with medical debt. Entire communities face inadequate healthcare access. Life-saving medication can be priced beyond reach. Yet there is no comparable hesitation when funding new weapons systems, expanding military alliances, or modernizing nuclear arsenals.

This contrast is not about national character. It is about structure.

Capitalism in its imperial stage concentrates wealth, protects corporate power, and projects military force to secure economic interests. Socialist construction—however constrained by massive external pressure—attempts to allocate resources according to collective need.

For more than six decades, the US blockade has attempted to make daily life in Cuba unbearable. It restricts access to medical equipment, fuel, spare parts, financial transactions, and international trade. It punishes third countries that attempt normal economic relations with the island. Every shortage is then cynically cited as proof that socialism “fails,” while the external chokehold is treated as invisible.

And yet, despite all this, Cuba continues to graduate doctors in remarkable numbers. It continues to dispatch medical brigades abroad. It continues to treat healthcare not as a luxury but as a right.

That reality is politically dangerous.

Washington is unsettled not by Cuban strength, but by Cuban example. A small Caribbean nation, ninety miles from Florida, demonstrating that education can be free, that healthcare can be universal, that solidarity can cross borders without corporate contracts—this stands as a quiet but persistent rebuke to the dominant model.

The difference can be expressed simply:

One system invests in aircraft carriers; the other invests in pediatricians

One system refines sanctions; the other refines vaccination campaigns.

One system speaks of “freedom” while tightening economic sieges; the other sends medical teams to communities that cannot pay.

Cuba is not a utopia. No society operating under permanent external pressure can be free of contradictions or difficulties. But its priorities are unmistakable. When faced with scarcity, it chooses to educate. When confronted with crisis, it chooses to heal. When attacked economically, it responds by training more doctors.

That moral orientation matters.

Cuba, a small island just ninety miles from Florida, keeps demonstrating that another world is possible — not through declarations and speeches, but through doctors, classrooms, and solidarity. And that living example is what the empire will never forgive.

* Nikos Mottas is the Editor-in-Chief of In Defense of Communism.  

Source: idcommunism.com

Nikos Mottas: Why we should defend Cuba at all costs

By Nikos Mottas

The recent escalation of vicious threats and coercive measures against Cuba by the Trump administration marks a new phase in a policy that is neither accidental nor episodic. The tightening of sanctions, the targeting of fuel supplies, the intensification of financial restrictions, and the open rhetoric of intimidation together constitute a deliberate sharpening of economic warfare against the Cuban people. 

This is not a diplomatic disagreement, nor a tactical adjustment dictated by momentary calculations. It is the continuation, under contemporary conditions, of a long-standing imperialist strategy whose objective has remained unchanged for more than six decades: to suffocate socialist Cuba and force its political capitulation.

What is unfolding today must be understood within the broader context of a generalized imperialist offensive, taking shape in conditions of deepening capitalist crisis. Economic coercion, sanctions regimes, and extraterritorial measures have become normalized instruments of class power on a global scale. In this framework, Cuba is not an isolated target but a strategic one. The attack on Cuba functions simultaneously as punishment and warning: punishment for a people that dared to break relations of dependency and expropriate capital, and warning to all others of the consequences of attempting a similar rupture.

To grasp why Cuba must be defended at all costs, it is necessary to move beyond moral appeals or abstract expressions of solidarity. The issue at stake is not sympathy, nor the defense of a distant cause. It is a question of class power, historical development, and the balance of forces between imperialism and the international working class.

Lenin’s analysis of imperialism remains indispensable precisely because it dispels illusions. Imperialism is not the product of particularly aggressive governments or misguided leaders; it is the necessary form assumed by capitalism at a certain stage of its development, when monopoly and finance capital dominate economic life and require political and military enforcement. Within this framework, the existence of a socialist state is intolerable not because of its rhetoric, but because of its material practice. Cuba did not merely replace one political leadership with another in 1959. It dismantled relations of dependency, expropriated foreign capital, and asserted social ownership over the decisive sectors of the economy. In doing so, it interrupted the mechanisms through which imperialism extracts value, disciplines labor, and reproduces its dominance.

The response was immediate and systematic. The blockade, sabotage, terrorist attacks, diplomatic isolation, and ideological warfare were not improvised reactions. They were the predictable instruments of a system that cannot coexist with alternatives. Imperialism does not tolerate exceptions; it seeks to erase them.

The blockade against Cuba has always functioned as a permanent counterrevolutionary mechanism. Its logic has never been military conquest, but social erosion. By restricting access to energy, medicine, spare parts, technology, credit, and trade, imperialism aims to disrupt the reproduction of socialist social relations themselves. This is why the targets are not abstract indicators, but concrete conditions of everyday life. Shortages are weaponized. Infrastructure is strained. Transport, production, and distribution are deliberately obstructed. Time, exhaustion, and uncertainty are transformed into political tools. The expectation is not that socialism will be overthrown through direct force, but that it will collapse under the cumulative pressure of material hardship.

Fidel Castro repeatedly warned that imperialism would attempt to defeat the revolution not only through open aggression, but through attrition. Yet he also emphasized that resistance under such conditions reshapes consciousness. Hardship, when interpreted correctly, does not automatically produce resignation or defeatism. It can also produce clarity. In this sense, Cuba’s endurance under siege is not passive survival; it is an ongoing ideological struggle conducted in conditions deliberately made hostile.

Cuba’s social achievements are often presented as isolated successes or statistical anomalies. This approach obscures their political content. Universal healthcare, free education, scientific development, cultural access, and social security are not neutral outcomes. They are the direct result of social ownership, central planning, and the exercise of working-class power. Under capitalism, even in its most developed forms, such guarantees remain subordinate to profitability. Under socialism, they become organizing principles. Cuba’s experience demonstrates, in practice rather than theory, that production organized for social use rather than private accumulation is not a utopian aspiration, but a viable historical alternative.

Che Guevara’s insistence on the moral and conscious dimensions of socialist construction is central to understanding this process. His emphasis on collective responsibility, social motivation, and the transformation of human relations was not ethical embellishment. It reflected a materialist understanding that socialism is not merely a rearrangement of property forms, but a struggle to overcome the social logic inherited from capitalism itself.

Cuba’s internationalist orientation emerged from this same clarity. It was not an optional moral stance, but the product of sober political assessment. As Lenin repeatedly warned, the existence of a socialist state in isolation, surrounded by an imperialist world system, inevitably entails immense pressure and heavy costs. International solidarity, therefore, is not generosity; it is a condition of survival. Cuba’s support for anti-colonial struggles, its internationalist missions, and its medical brigades were undertaken not in conditions of abundance, but of scarcity. They were acts of political realism, rooted in the understanding that fragmentation is imperialism’s most effective weapon and that solidarity, even when costly, strengthens resistance.

This is precisely why Cuba has been targeted so relentlessly. Internationalism undermines imperialism’s strategy of isolation. It exposes the global character of exploitation and reinforces the subjective capacity of oppressed peoples to resist. The attack on Cuba is therefore not only an attack on a specific country, but an attack on the principle of internationalism itself.

The defense of Cuba concerns the international working class directly. The message conveyed by imperialist aggression is unmistakable: any attempt to abolish capitalist property relations will be punished relentlessly. The objective is not only to defeat Cuba materially, but to present its defeat—if achieved—as historical proof that socialism is impossible. Such an outcome would have consequences far beyond the Caribbean. It would deepen defeatism, embolden reactionary forces, and reinforce the ideological hegemony of capital at a moment when capitalism itself is entering a period of intensified instability.

At this point, the historical significance of Cuba must be addressed without evasions. The counterrevolutionary overturns of 1989–1991 and the dissolution of the Soviet Union marked a profound setback in the global balance of class forces. They did not signify the “end of socialism,” but they did dramatically narrow the terrain of socialist construction. In the decades that followed, the international working class has confronted a world in which socialist transformation has been abandoned, distorted, or openly reversed in most places.

It is precisely within this historical rupture that Cuba’s role acquires exceptional weight. Despite its small size, despite suffocating imperialist pressure, and despite undeniable contradictions and difficulties, Cuba remains the only living example of a country that continues to attempt socialist construction on the basis of social ownership, planning, and working-class power, rather than market dominance and capitalist accumulation. This fact is not a moral judgment; it is an objective political reality.

Attempts to obscure this reality through false equivalences serve no emancipatory purpose. Capitalist restoration masked by socialist terminology, or systems dominated by market relations and capital accumulation, cannot substitute for socialist construction. Nor can forms of state survival that do not place the transformation of social relations at their core. Whatever their differences, such cases do not alter the historical truth that Cuba stands alone today as a reference point for socialism as a living project, not as a museum piece or rhetorical legacy.

For this reason, the defense of Cuba is not simply an act of solidarity with a besieged people. It is an act of strategic responsibility toward the international working class. To allow Cuba to be crushed, isolated, or forced into capitulation would not merely represent the defeat of one country. It would be used to seal the narrative that socialism belongs irrevocably to the past—that history has closed that chapter for good.

To defend Cuba is to reject that narrative in practice. It is to affirm that socialism is not a closed chapter of history, but a necessity born of capitalism’s own contradictions, contradictions that are deepening rather than receding. It is to defend the historical possibility that working people can still organize society on different foundations, even under conditions of extreme pressure.

For this reason, solidarity with Cuba cannot be episodic, symbolic, or rhetorical. It must be organized, political, and confrontational. It must challenge the legitimacy of the blockade, expose the criminal character of economic warfare, and mobilize working-class forces against imperialist aggression. For communist and workers’ parties, this is not a matter of preference. It is a test of internationalism. In conditions of imperialist assault, neutrality is not an intermediate position. Silence aligns objectively with the aggressor.

Capitalism today is marked by deep and sharpening structural contradictions: chronic economic instability, the permanent resort to militarization and war, increasingly authoritarian forms of governance, ecological devastation, and the systematic dismantling of social and labor rights. These phenomena are not accidental distortions of an otherwise functional system. They are the mature expression of capitalism’s historical limits. In this phase, the ruling classes are not merely managing crises; they are attempting to reorganize society in a way that permanently suppresses the possibility of systemic challenge.

Under these conditions, every living alternative becomes intolerable. Every historical experience that contradicts the narrative of capitalist inevitability must be erased, neutralized, or transformed into a harmless relic. It is in this sense that Cuba’s continued existence as a socialist project acquires decisive significance. Not because it claims perfection, but because it persists as a concrete negation of capitalist logic.

To understand this significance fully, one must confront directly the historical rupture produced by the counterrevolutionary overturns of 1989–1991 and the dissolution of the Soviet Union. That defeat did not mark the “end of socialism,” as bourgeois ideology endlessly proclaims. It marked a profound setback in the global balance of class forces, one whose consequences are still being felt. Since then, socialist construction has either been abandoned, reversed, or fundamentally distorted in most parts of the world.

In this post-counterrevolutionary landscape, Cuba occupies an objectively unique position. Despite its small size, despite relentless imperialist pressure, despite material scarcity and internal contradictions, Cuba remains the only country that continues to pursue socialist construction on the basis of social ownership, planning, and the primacy of working-class power over market relations and capital accumulation. This is not a matter of sentiment or loyalty; it is a material fact.

Attempts to blur this reality through false equivalences do not serve the working class. Capitalist restoration cloaked in socialist language, systems governed by the law of value and capital accumulation, or forms of state survival that do not place the transformation of social relations at their core cannot be treated as substitutes for socialist construction. Whatever their differences, such cases do not alter the central historical truth: Cuba stands today as the sole living reference point for socialism as a practical, ongoing process, not as a commemorative symbol of the past.

For this reason, the defense of Cuba transcends the boundaries of solidarity with a besieged nation. It becomes a question of strategic responsibility toward the international working class itself. To allow Cuba to be crushed, isolated, or forced into capitulation would not merely signify the defeat of one country. It would be mobilized ideologically to seal the argument that socialism belongs irreversibly to history, that the working class has no future beyond the management of capitalism’s crises.

To defend Cuba is to reject that argument in practice. It is to affirm that socialism is not a closed chapter of history, but a necessity born of capitalism’s own contradictions—contradictions that are intensifying rather than dissolving. It is to defend the historical possibility that working people can still organize society on different foundations, even under conditions of extreme pressure and hostility.

For this reason, solidarity with Cuba cannot be episodic, symbolic, or rhetorical. It must be organized, political, and confrontational. It must challenge the legitimacy of the blockade, expose the criminal character of economic warfare, and mobilize working-class forces against imperialist aggression. For communist and workers’ parties, this is not a question of preference or tone. It is a test of internationalism itself. In conditions of imperialist assault, neutrality is not an intermediate position; silence aligns objectively with the aggressor.

There is no comfortable middle ground. Either imperialism succeeds in suffocating socialist Cuba, or the international working class asserts its capacity to resist, to learn from historical defeats, and to re-enter history as an active force. Fidel Castro warned that revolutions are not destroyed only by external force, but by the erosion of solidarity and historical confidence. The defense of Cuba today is therefore a test—not of Cuba alone, but of the international workers’ movement as a whole.

Defending socialist Cuba is not a matter of sentiment, but a concrete historical task of the international working class — a task that must be carried out at all costs. 

* Nikos Mottas is the Editor-in-Chief of In Defense of Communism.  

Source: idcommunism.com

Νίκος Μόττας: Ομιλία στην εκδήλωση για την ένατη επέτειο από το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο

Νίκος Μόττας

Ομιλία στην εκδήλωση για την ένατη επέτειο από το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο

Studio New Star Art Cinema, 27/11/2025

Φίλες και φίλοι,
ένα πράγμα νομίζω οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την πρώτη στιγμή:
σήμερα δεν κάνουμε πολιτικό μνημόσυνο.
Δεν μαζευτήκαμε για να αναπολήσουμε περασμένα επαναστατικά μεγαλεία,
ούτε για να υμνήσουμε το παρελθόν σαν ανώδυνο εικόνισμα στο ράφι της Ιστορίας.
Είμαστε εδώ για να πάρουμε δύναμη και να βγάλουμε συμπεράσματα από ένα παράδειγμα που είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.
Για να δούμε τον κόσμο όπως είναι — και όπως μπορεί να γίνει, με όσα η Ιστορία έχει ήδη αποδείξει ότι είναι εφικτά.

Εννέα χρόνια μετά τον βιολογικό θάνατο του Φιντέλ και έναν χρόνο πριν την 100η επέτειο από τη γέννησή του,

δεν μας φέρνει εδώ η νοσταλγία.
Μας φέρνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο:
η ανάγκη ενός κόσμου που ανήκει στους λαούς και όχι στα μονοπώλια,
μιας προοπτικής που δεν μετριέται με τα κέρδη λίγων αλλά με τις ζωες των πολλών.

Το παράδειγμα του Φιντέλ – επιτρέψτε μου να πω – δεν τιμάται με σιωπές και στεφάνια.

Τιμάται όταν γίνεται εργαλείο κατανόησης και αγώνα,
όταν δείχνει έμπρακτα τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος
όταν συνειδητοποιεί ότι είναι πρωταγωνιστής της Ιστορίας.

Ο Φιντέλ δεν έγινε σύμβολο μιας κάποιας αφηρημένης επαναστατικότητας.
Έγινε σύμβολο γιατί πέτυχε αυτό που φάνταζε «αδύνατο»:
έδειξε σε έναν λαό που είχε μάθει να θεωρεί τη φτώχεια φυσικό νόμο
ότι μπορεί να διεκδικήσει και να οικοδομήσει την εξουσία του.

Αυτή η μεταστροφή — από την παραίτηση στη συλλογική διεκδίκηση — ήταν η πραγματική επανάσταση.

Τα γεγονότα του 1959 δεν ανέτρεψαν απλώς τον Μπατίστα.
Ανέτρεψαν το δόγμα που έλεγε ότι οι λαοί μικρών χωρών δεν δικαιούνται να ονειρεύονται και να αποφασίζουν για το μέλλον τους.
Η Κούβα δεν απελευθερώθηκε μόνο από μια στιγνή δικτατορία·
απελευθερώθηκε από τη μοιρολατρία που κρατά τους λαούς δεμένους χειροπόδαρα.

Σε μια χώρα που επί πολλά χρόνια ήταν αποικία των αμερικανικών μονοπωλίων και άντρο εξαθλίωσης, αποδείχθηκαν οι κολοσσιαίες δυνατότητες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης:

  • η παιδεία έγινε καθολικό δικαίωμα,
  • η υγεία δημόσιο αγαθό για όλους,
  • ο πολιτισμός στοιχείο της καθημερινής ζωής,
  • η εργασία αξιοπρέπεια και όχι μισή ύπαρξη.

Ο αναλφαβητισμός εξαφανίστηκε.
Η παιδική θνησιμότητα έπεσε σε επίπεδα χαμηλότερα από πολλές «ανεπτυγμένες» καπιταλιστικές χώρες.
Η επιστήμη μπήκε στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι της αγοράς.
Και η Κούβα, από «σκουπιδότοπος» και «οίκος ανοχής» των ΗΠΑ, έγινε νησί γιατρών, δασκάλων και διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Γι’ αυτό και η Επανάσταση πολεμήθηκε λυσσαλέα:
επειδή απέδειξε τι μπορεί να πετύχει ο λαός όταν έχει τον παραγόμενο πλούτο και την εξουσία στα δικά του χέρια — και όχι στα χέρια μιας μειοψηφίας.

Κι αυτή η νίκη ήταν απότοκο μιας διαλεκτικά δεμένης σχέσης μεταξύ ηγεσίας και λαού. Ο Φιντέλ, ο Τσε, ο Καμίλο, ο Ραούλ και όλη η επαναστατική ηγεσία είχαν καθοριστικό και αναντικατάστατο ρόλο — και αυτό πρέπει να λέγεται χωρίς δισταγμό.
Αλλά τίποτα δεν θα είχε κερδηθεί χωρίς τους δεκάδες χιλιάδες ανώνυμους αγωνιστές, εργάτες, αγρότες και νέους, που από την πρώτη στιγμή
πήραν την υπόθεση στα χέρια τους. Που έδωσαν την ψυχή και το αίμα τους.
Η Επανάσταση νίκησε γιατί η χαρισματική ηγεσία και ο αποφασισμένος λαός πορεύτηκαν μαζί, με κοινή στόχευση την απελευθέρωση της πατρίδας από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού κατεστημένου.

Κι όλα αυτά χτίστηκαν όχι σε «εύκολες εποχές», αλλά μέσα σε εμπορικό αποκλεισμό, διαρκή υπονόμευση και οικονομική ασφυξία.
Υπήρξαν στιγμές που η λογική του συμβιβασμού και της υποταγής έλεγε να κάνουν πίσω.
Αλλά ο Φιντέλ ήξερε:
«Η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσουμε να κάνουμε πεντάλ, θα πέσουμε».

Κι εδώ ξεκινά το καθήκον της εποχής μας, φίλες και φίλοι:
Δεν αρκεί να μιλάμε για τον Φιντέλ.
Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα που το παράδειγμά του θέτει με επιτακτικότητα:
είμαστε ικανοποιημένοι με τον κόσμο όπως είναι — ή αποφασισμένοι να τον αλλάξουμε;

Το 2026, στην επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννησή του,
το ουσιαστικό ερώτημα δεν θα είναι «ποιος ήταν και τι έκανε ο Φιντέλ». Αυτό έχει καταγραφεί ανεξίτηλα στην συλλογική μνήμη των λαών του κόσμου.
Το ουσιαστικό ερώτημα θα είναι ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εμείς.

Και εδώ ο ιμπεριαλισμός δείχνει τον φόβο του.
Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες πριν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ κήρυξε επίσημα την λεγόμενη «Εβδομάδα Αντικομμουνισμού».
Αν, όμως, όπως λένε, «ο κομμουνισμός είναι τελειωμένη υπόθεση που ανήκει στο παρελθόν», αν, όπως ισχυρίζονται, «η ιστορία έφτασε στο τέλος της»,
τότε γιατί χύνουν τόνους μελάνι, γιατί ξοδεύουν δισεκατομμύρια σε αντικομμουνιστικές συκοφαντικές εκστρατείες και καμπάνιες;
Τι φοβούνται;

Η απάντηση είναι απλή: φοβούνται τα συμπεράσματα.
Φοβούνται την σύγκριση ανάμεσα στην απάνθρωπη φύση του καπιταλισμού,
και τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα, τη Σοβιετική Ένωση και αλλού.
Γι’ αυτό θέλουν να μετατρέψουν τον Φιντέλ, τον Τσε και τον Λένιν σε ακίνδυνα εικονίσματα.
Χτυπούν την Ιστορία — έχοντας το βλέμμα στραμμένο το μέλλον.

Ματαιοπονούν όμως.

Γιατί η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού δεν μπορεί να ξεριζωθεί,
καθώς τη γεννά η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα:
όσο ο πλούτος συσσωρεύεται στα χέρια των λίγων,
όσο η ζωή των εργαζομένων μετριέται με όρους «κόστους» και «κέρδους»,
τόσο θα δυναμώνει η ανάγκη για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης.

Και όσο μελάνι κι αν χύσουν, όσες «Εβδομάδες Αντικομμουνισμού» κι αν κηρύξουν,
δεν μπορούν να εξαφανίσουν την ανάγκη των λαών για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και πραγματική αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό, όπως είπα και στο ξεκίνημα, τιμώντας σήμερα τον Φιντέλ, δεν κάνουμε πολιτικό μνημόσυνο.
Δίνουμε υπόσχεση.
Ότι η Ιστορία δεν τελείωσε —
και ότι οι λαοί, από την Κούβα μέχρι την Παλαιστίνη και από την Ελλάδα μέχρι το έσχατο σημείο της Αφρικής, δεν είπαν την τελευταία τους λέξη.

Φίλες και φίλοι,

Η κληρονομιά του κομμουνιστή επαναστάτη Φιντέλ δεν ανήκει στο χθες!
Ανήκει σε όσους δεν συμβιβάζονται με μια ζωή φτώχειας, εκμετάλλευσης και πολέμων.
Ανήκει στους αγώνες του σήμερα — και στις νίκες του αύριο.

Γιατί είναι καλό και πράγματι πρέπει να θυμόμαστε τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις του παρελθόντος.
Αλλά, το ζήτημα είναι να χτίσουμε τις δικές μας, εκείνες του 21ου αιώνα.

Φιντέλ Κάστρο: Τιμητική εκδήλωση για τα 9 χρόνια από το θάνατό του – Studio New Star Art Cinema, 27/11/2025

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ STUDIO ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΦΙΔΕΛ

FIDEL ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, 27/11/25 ΣΤΟ STUDIO new star art cinema

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ

H NEW STAR σας καλεί στην εκδήλωση μνήμης και τιμής ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ COMANDANTE EN JEFE FIDEL CASTRO RUZ.

Αυτή η φλόγα αντιστάθηκε στον άνεμο. Έζησε και θα ζήσει..

Θα μιλήσει ο Πρέσβης της Κούβας Aramis Fuente Hernandez.

Θα προβληθεί βιντεοσκοπημένος χαιρετισμός του René González Barrios, διευθυντή του Κέντρου Fidel Castro Ruz.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Προβολή Βίντεο

  • ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ -Επανάσταση σημαίνει
  • ΦΙΔΕΛ και ΜΙΚΗΣ
  • ΦΙΔΕΛ και ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
  • 3 VIDEO CLIP ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΓΙΑ ΦΙΔΕΛ

Παρεμβάσεις

  • Μπάμπης Ζαφειράτος, ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής
  • Νίκος Μόττας, πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

«Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ» (El Mérito Es Estar Vivo)

ΩΡΑ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ : 19.00

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ : 19.30

STUDIO new star art cinema, Σταυροπούλου 33 και Σπάρτης, ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

THΛ.2108640054-2108220008 -6932479731

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πληροφορίες – κρατήσεις : 2108640054, newstarcineinfo@gmail.com

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

https://www.flickr.com/…/15566…/albums/72157690810068536

Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ’ ευγνωμονούνε.

Και δίπλα σου είναι αφού και τον δικό μας

μεγάλο, τίμιο αγώνα ενσαρκώνεις

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

«Ο λαός δημιούργησε πάντοτε τους ηγέτες του σε κάθε στάδιο των επαναστατικών αγώνων μας.

Οι ηγέτες δεν διαμορφώνουν τους λαούς, οι λαοί διαμορφώνουν τους ηγέτες τους…

Μερικές φορές οι δυσκολίες είναι απίστευτα μεγάλες και μπορεί να δοκιμάσεις πικρές αντιξοότητες.

Οι μορφές αγώνα μπορούν μάλιστα ν’ αλλάξουν συχνά, αλλά υπάρχει μόνο ένας δρόμος:

αγώνας, αγώνας, αγώνας.»

ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

«Επανάσταση σημαίνει να έχεις συναίσθηση της ιστορικής στιγμής. Να αλλάζεις όλα όσα πρέπει να αλλάξουν. Σημαίνει πλήρης ισότητα και ελευθερία. Σημαίνει να σου συμπεριφέρονται και να συμπεριφέρεσαι στους άλλους σαν σε ανθρώπινα όντα. Σημαίνει χειραφέτηση από εμάς τους ίδιους, με τις δικές μας δυνάμεις.

Σημαίνει να προκαλείς τις κυρίαρχες ισχυρές δυνάμεις μέσα και έξω από το εθνικό και κοινωνικό πλαίσιο. Σημαίνει να υπερασπίζεσαι αξίες στις οποίες πιστεύεις, με τίμημα οποιαδήποτε θυσία.

Σημαίνει ταπεινοφροσύνη ανιδιοτέλεια αλτρουισμό, αλληλεγγύη και ηρωισμό. Σημαίνει να αγωνίζεσαι με τόλμη, εξυπνάδα και ρεαλισμό.

Σημαίνει να μη λες ποτέ ψέματα, ούτε να παραβιάζεις ηθικές αρχές. Σημαίνει βαθιά πεποίθηση ότι δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο ικανή να συνθλίψει τη δύναμη της αλήθειας και των ιδεών. Επανάσταση σημαίνει ενότητα, ανεξαρτησία, σημαίνει να αγωνίζεσαι για τα όνειρά μας, της δικαιοσύνης για την Κούβα και για ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο αποτελεί τη βάση για τον πατριωτισμό μας, τον σοσιαλισμό μας και τον διεθνισμό μας.»

ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ, 1 Μάη 2000.

«Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι.»

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ

CABALGANDO CON FIDEL «Καλπάζοντας με τον Φιδέλ»

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΚΛΕΚΤΟΥ -Silvio Rodríguez – Canción del Elegido-

LO PROMETI

Link Video Canción dedicada a Fidel Castro Ruz

Link Video Fidel Castro y Silvio Rodríguez – Revolución Es

Νίκος Μόττας- Ομιλία στην εκδήλωση για τα 60 χρόνια της Κουβανικής Επανάστασης (VIDEO)

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. 

Θεσσαλονίκη 1 Δεκέμβρη 2019.

Φίλες και φίλοι,

κάποιος που παρακολουθεί την σημερινή εκδήλωση, ενδεχομένως να αναρωτηθεί: Τι σημασία έχει σήμερα, το 2019, ένα γεγονός που συνέβη πριν από 60 χρόνια σε μια μακρινή χώρα, στην άλλη άκρη του κόσμου; Γιατί η Κουβανική Επανάσταση συνεχίζει να μαγνητίζει το ενδιαφέρον ανθρώπων όλων των ηλικιών;

Η απάντηση, επιτρέψτε μου να πω, είναι απλή: Η Επανάσταση της Κούβας εκφράζει μια βαθύτατη ιστορική αλήθεια. Ότι ενας λαός, όσο μικρός κι’ αν είναι, όσο δυνατούς αντιπάλους κι’ αν έχει, μπορεί αν πραγματικά το θελήσει, να σηκώσει κεφάλι, να επαναστατήσει, να ανατρέψει την εις βάρος του τάξη πραγμάτων και να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του. Όπως άλλωστε έγραφε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: «Τα δικαιώματα σου δεν τα ζητιανεύεις, αλλά τα κατακτάς!».

Η Κουβανική Επανάσταση του 1959 αποτέλεσε εναν εξαιρετικά σημαντικό κρίκο στην μακρά αλυσίδα των αγώνων του κουβανικού λαού για λευτεριά και αποδέσμευση από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, από το 1868 που ο κουβανικός λαός αποφάσισε να πάρει τα όπλα απέναντι στους ισπανούς αποικιοκράτες, μέχρι την Επανάσταση του 1959, η σύγχρονη ιστορία της Κούβας είναι καρπός της ακατάπαυστης ταξικής πάλης ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, ανάμεσα σε αποικιοκράτες-ιμπεριαλιστές και σκλάβους, ανάμεσα σε μεγαλοτσιφλικάδες και φτωχούς αγρότες, ανάμεσα σε μεγάλα μονοπώλια και εργαζόμενους, καπιταλιστές και εργάτες.

Η Επάνασταση του 1959 δεν ήταν ενα αυθόρμητο ξέσπασμα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα. Υπήρξε – για να δανειστούμε τα λόγια του δικού μας ποιητή Κώστα Βάρναλη – «τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής». Πριν το θρίαμβο της Επανάστασης, ο κουβανικός λαός πέρασε ήττες, έχυσε το αίμα του στα πεδία των μαχών ενάντια σε ξένους και ντόπιους δυνάστες, θυσίασε στον αγώνα κάποιους απ’ τους πιο γενναίους επαναστάτες του, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε, δεν εγκατέλειψε την πάλη.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ηγέτη της Επανάστασης, του αλησμόνητου Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο που έλεγε: «Ξεκίνησα την επανάσταση με 82 άνδρες. Αν έπρεπε να το ξανακάνω, θα το έκανα και με 10 και 15, έχοντας απόλυτη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι. Αν έχεις πίστη στο στόχο σου και σχέδιο δράσης θα πετύχεις».

Και, πράγματι, το Γενάρη του 1959 οι αντάρτικες ομάδες των λεγόμενων «μπαρμπούδος» – των γενειοφόρων επαναστατών- έμπαιναν θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Αβάνα, γκρεμίζοντας το λαομίσητο καθεστώς του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Η μεγάλη αυτή νίκη ήταν το επιστέγασμα ενός τριετούς δύσκολου και αμφίρροπου πολέμου που οι αντάρτικες δυνάμεις έδωσαν σε όλη την κουβανική επικράτεια – από τις βουνοκορφές της Σιέρρα Μαέστρα και το Σαντιάγο, μέχρι την πόλη της Σάντα Κλάρα και την Αβάνα.

Η Επανάσταση της Κούβας αποτέλεσε κοσμοϊστορικό γεγονός στην Ιστορία του 20ου αιώνα, καθώς σηματοδότησε την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικάνικη ήπειρο και ευρύτερα στο δυτικό ημισφαίριο.

Ο θρίαμβος των κουβανών επαναστατών πριν από 60 χρόνια – όπως άλλωστε και η προηγηθείσα Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση το 1917 στη Ρωσία- αποτελεί πηγή πλούσιων συμπερασμάτων, από τα οποία αξίζει και πρέπει να διδαχτούμε.

Ένα πρώτο και βασικό συμπέρασμα είναι πως το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων δεν είναι ανίκητη. Μπορεί να ανατραπεί. Επιβεβαιώθηκε η ζωτικότητα του μαρξισμού-λενινισμού, της επαναστατικής πάλης και του προλεταριακού διεθνισμού απέναντι στην ηττοπάθεια και την υποταγή στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης.

Ενα δεύτερο – εξίσου σημαντικό- συμπέρασμα είναι ότι η ανατροπή αυτή του καπιταλισμού δε μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έρθει με «ειρηνικά μέσα», δηλαδή με αυταπάτες περί «μεταρρύθμισης του καπιταλιστικού συστήματος» και «κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό».

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Χιλής του Σαλβαδόρ Αλιέντε, όπου το εγχείρημα του «ειρηνικού περάσματος στον σοσιαλισμό» με την κυβέρνηση της επονομαζόμενης «Λαϊκής Ενότητας» στην οποία συμμετείχε το ΚΚ Χιλής, τσακίστηκε από το πραξικόπημα των ΗΠΑ και του Πινοσέτ το 1973. Το αναφέρουμε αυτό για να τονιστεί ότι, στο έδαφος της καπιταλιστικής οικονομίας, καμία κυβέρνηση, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, όσο ριζοσπαστική, αριστερή κι’ αν είναι, δε μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική ανατροπή υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η Κουβανική Επανάσταση ήρθε να επιβεβαιώσει τα λόγια του Μαρξ, ο οποίος έγραφε στο «Κεφάλαιο», πως «η βία είναι η μαμή κάθε παλαιάς κοινωνίας που κυοφορεί μέσα της μια καινούργια».

Αποδείχθηκε ότι ο ένοπλος λαός, που έχει συνειδητοποιήσει για ποιόν σκοπό αγωνίζεται, είναι σε θέση να τσακίσει τυρράνους, δικτάτορες και ιμπεριαλιστές. Όπως σημείωνε σε ενα από τα γραπτά του ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα «διδάξαμε την έλλειψη φόβου για τον εχθρό και την καταδυνάστευση. Διδάξαμε ότι τα όπλα στα χέρια του λαού αποτελούν ανώτερη δύναμη από μισθοφορικούς στρατούς». Και πράγματι, φίλες και φίλοι, η πανωλεθρία των μισθοφόρων της CIA το 1961 στον Κόλπο των Χοίρων αποτελεί, αν μη τι άλλο, χειροπιαστή απόδειξη ότι καμία ιμπεριαλιστική δύναμη, όσο πανίσχυρη κι’ αν είναι, δε μπορεί να καθυποτάξει εναν επαναστατημένο λαό που είναι αποφασισμένος να ζήσει ελεύθερος από τα εκμεταλλευτικά δεσμά.

Η Κουβανική Επανάσταση επιβεβαίωσε αυτό που είχε αναδείξει η Οκτωβριανή Επανάσταση. Ότι δηλαδή είναι εφικτή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, χωρίς την αναμονή για την παγκόσμια επανάσταση. Αποδείχθηκε ότι η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να νικήσει σε οποιαδήποτε χώρα έχουν διαμορφωθεί οι αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό. Στην περίπτωση της Κούβας, η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν ξεκίνησε αμέσως, με το θρίαμβο της Επανάστασης. Ήταν δυο χρόνια μετά την επικράτηση της επανάστασης, το Μάη του 1961, όταν ο Φιντέλ Κάστρο ανακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επαναστατικής κυβέρνησης. Σας διαβάζω τα λόγια του:

«Λοιπόν, ναι! Το καθεστώς μας είναι σοσιαλιστικό! – έλεγε ο Φιντέλ- Θέλουμε ενα Σύνταγμα που να μην είναι αστικό. Θέλουμε ενα Σύντυαγμα που να ανταποκρίνεται σε ενα καινούργιο κοινωνικό σύστημα, όπου να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό το καινούργιο σύστημα λέγεται σοσιαλισμός».

Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε και κάτι άλλο, εξαιρετικά σημαντικό. Απέδειξε τις τεράστιες δυνατότητες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οι οποίες συνοψίζονται σε μια σειρά σπουδαίες κοινωνικές κατακτήσεις, πρωτόγνωρες για τους εργαζόμενους των χωρών της Αμερικανικής ηπείρου. Να σημειώσουμε εδώ πως πρόκειται για κοινωνικές κατακτήσεις που έλαβαν χώρα εν μέσω πολύ μεγάλων δυσκολιών και εμποδίων, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, απειλών και τρομοκρατίας, στο πλαίσιο του οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού που επέβαλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1962 και το οποίο, σχεδόν 60 χρόνια μετά, συνεχίζει να υφίσταται.

Η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα, κυριολεκτικά αποικία των ΗΠΑ. Επί δικτατορίας Μπατίστα στην Κούβα κυριαρχούσαν μια χούφτα αμερικάνικα μονοπώλια και οι ντόπιοι συνεργάτες της, παράσιτα, γκάνγκστερς, μαφιόζοι, που λυμαίνονταν τον πλούτο της χώρας. Το δε επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων ήταν πολύ χαμηλό.

Με την καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων σοσιαλιστικών κρατών, η επαναστατική κυβέρνηση του Κάστρο κατάφερε να αλλάξει σταδιακά το πρόσωπο της Κούβας, δημιουργώντας ενα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες στο σύνολο του λαού, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Αθλητισμού και Πολιτισμού.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι το πρώτο μέτρο που πήρε η επαναστατική κυβέρνηση ήταν ο νόμος για την αγροτική μεταρρύθμιση. Επρόκειτο ουσιαστικά για ευρείας κλίμακας αναδιανομή γης προς όφελος των ακτημόνων και των φτωχών αγροτών οι οποίοι προηγουμένως αναγκάζονταν να δουλεύουν στα χωράφια μεγαλοτσιφλικάδων για ενα κομμάτι ψωμί. Σκεφτείτε ότι πριν την Επανάσταση, μόλις το 1,5% των ιδιοκτητών γης κατείχε το 46% των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Με το νόμο περί αγροτικής μεταρρύθμισης κατασχέθηκαν 1.942 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης που ανήκαν σε μεγάλες εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων και περίπου 100 χιλιάδες αγροτικές οικογένειες έλαβαν τίτλους ιδιοκτησίας γης.

Οι σπουδαίες κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα ενοχλούν τους πάσης φύσης απολογητές του καπιταλισμού. Το βλέπουμε αυτό στις συκοφαντικές επιθέσεις που κατά διαστήματα εξαπολύουν ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση. Τους «πονάει», βλέπετε, ότι εδώ και 60 χρόνια, ο κουβανικός λαός όχι μόνο δεν έσκυψε το κεφάλι στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν λύγισε υπό το βάρος του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά κατάφερε να προοδεύσει και να μια σειρά τομείς της κοινωνικής ζωής.

Ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα:

Πριν την Επανάσταση του 1959, το 40% του πληθυσμού δε γνώριζε γραφή και ανάγνωση, ήταν βυθισμένο στον αναλφαβητισμό. Η «Εκστρατεία ενάντια στον αναλφαβητισμό» που ξεκίνησε μετά την Επανάσταση και διήρκεσε 12 μήνες αύξησε ραγδαία το ποσοστό μόρφωσης στο 96%. Πάνω από 700 χιλιάδες άνθρωποι έμαθαν γραφή και ανάγνωση.

Σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, ενώ σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας διαθέτει το καλύτερο Εκπαιδευτικό Σύστημα στη Λατινική Αμερική.

Για το 2018, η Κουβανική κυβέρνηση διέθεσε το 24% του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού για την Παιδεία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι μόλις 6%.

Αντίστοιχα, το Κουβανικό εθνικό σύστημα υγείας – δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση». Η μικρή Κούβα πρωτοπορεί παγκοσμίως στην αντιμετώπιση ασθενειών που σχετίζονται με τον καρκίνο, έχει το χαμηλότερο ποσοστό βρεφική θνησιμότητας σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο και ενα από τα χαμηλότερα παγκοσμίως. Έχει δική της παραγωγή φαρμάκων, δαπανά το 27% του ετήσιου προϋπολογισμού για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών σε αναλογία με τον πληθυσμό της από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Κούβα εξάγει ιατρικό προσωπικό στο εξωτερικό, στέλνοντας γιατρούς σε λαούς που το έχουν ανάγκη ώστε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Την στιγμή που οι ΗΠΑ και η ΕΕ «εξάγουν» ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σκορπώντας το θάνατο και την καταστροφή, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα αναδεικνύεται παγκόσμια πρωταθλήτρια στη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Οι κοινωνικές κατακτήσεις, ασφαλώς, δεν σταματούν εδώ. Στους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης, του πολιτισμού, του αθλητισμού η Κουβανική Επανάσταση έχει να επιδείξει σπουδαία επιτεύγματα.

Φίλες και φίλοι,

οι συκοφάντες της Επανάστασης κάνουν συχνά λόγο για δήθεν «έλλειψη δημοκρατίας» και «δικτατορία στην Κούβα». Πρόκειται για ψέμα πρώτου μεγέθους.

Στην Κούβα γίνονται εκλογές, ο λαός συμμετέχει ενεργά σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, και μάλιστα με διαδικασίες δημοκρατικότερες από αυτές της καθ’ ημάς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οι μορφές λαϊκής εξουσίας στην Κούβα ξεκινούν από κάθε γειτονιά (από τα τοπικά «Λαϊκά Συμβούλια») και φτάνουν ως την Εθνοσυνέλευση, με το λαό να έχει λόγο για κάθε ζήτημα που τον αφορά.

Στην πρόσφατη διαδικασία για την έγκριση του νέου Συντάγματος, ο κουβανικός λαός συμμετείχε μαζικά σε δημόσια διαβούλευση που διήρκεσε 4 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγιναν σε όλη την επικράτεια, σε πόλεις, γειτονιές και χώρου δουλειάς, 133.000 διαβουλεύσεις, με την συμμετοχή 9 εκατομμυρίων κουβανών και κατατέθηκαν 783.000 προτάσεις για τη βελτίωση του Συντάγματος. Να λοιπόν, τι σημαίνει δημοκρατία, φίλες και φίλοι: Να συμμετέχει ενεργά ο λαός και να καθορίζει ο ίδιος τις τύχες του.

60 χρόνια μετά την Επανάσταση η σοσιαλιστική Κούβα συνεχίζει να στέκεται όρθια, ξεπερνώντας μεγάλες αντιξοότητες, ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ασφυκτικό οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό, χιλιάδες αντεπαναστατικές και τρομοκρατικές ενέργειες.

Η εργατική τάξη και ο λαός της Κούβας, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατάφεραν να μείνουν όρθιοι ακόμη και στα χρόνια των αντεπαναστατικών ανατροπών στις αρχές της δεκαετίας του 90, χάνοντας τον πιο πολύτιμο σύμμαχο τους, την Σοβιετική Ένωση.

Παρά τις δυσανάλογα μεγάλες αντιξοότητες, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν στη Μόσχα και οι ύαινες του ιμπεριαλισμού πανηγύριζαν το «τέλος της ιστορίας», κάπου αλλού, σε μια γωνιά της Καραϊβικής, συνέχιζε να ανεμίζει η σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Σήμερα, η στήριξη και αλληλεγγύη απέναντι στον κουβανικό λαό δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, μόνο όσους εμπνέονται και παλεύουν για την σοσιαλιστική και κοινωνική επάνασταση. Αφορά τους εργαζόμενους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αφορά όλους όσους συνειδητοποιούν το προφανές: Ότι δηλαδή είναι ιστορική αναγκαιότητα να ενταθεί η πάλη ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που γεννά κρίσεις, φτώχεια, πολέμους, δυστυχία και προσφυγιά.

Την ιστορία, άλλωστε, τη γράφουν με τους αγώνες τους οι λαοί, οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ο κουβανικός λαός έχει ανάγκη την στήριξη και την αλληλεγγύη μας, ώστε να συνεχίσει, παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες, προς την κατεύθυνση του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, με σκοπό την κομμουνιστική κοινωνία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Hasta la victoria, siempre – Μέχρι τη νίκη, για πάντα!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 5 ΚΟΥΒΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Free the Cuban FiveKαλούμε όποιο site, blog, σελίδα, επιθυμεί  να προσυπογράψει το ψήφισμα να προσθέσει το url του στα σχόλια της ανάρτησης ή να στείλει mail στο  loukiakifisia@gmail.com. Το ψήφισμα θα σταλεί στο ICAP και στα  μέσα ενημέρωσης στην Κούβα.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Χοσέ Μαρτί”, η πολιτιστική, αθλητική ομάδα αλληλεγγύης “Ηasta la Victoria Siempre”,  οι Εκδόσεις “Διεθνές Βήμα”, διαχειριστές  blogs και σελίδων κοινωνικής δικτύωσης  («Prensa Rebelde» ,»Cuba de Corazon», «Proyecto Numantino» κ.α)  συναντηθήκαμε σήμερα 22/5/2013 στην Αθήνα με αφορμή την ευκαιρία της επίσκεψης στη χώρα μας αντιπροσωπείας του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP).

Συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις με σκοπό την καλύτερη οργάνωση της αλληλεγγύης  προς τους 5 Κουβανούς ήρωες που κρατούνται άδικα στις φυλακές των ΗΠΑ γιατί τόλμησαν να ξεσκεπάσουν τη δράση και τα επιθετικά σχέδια των τρομοκρατικών ομάδων της μαφίας του Μαϊάμι, αλλά και γενικότερα την αλληλεγγύη μας προς την Κουβανική Επανάσταση και τον λαό του ηρωικού νησιού.

Eκτιμήσαμε ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες που εκφράζουν την αλληλεγγύη , να συμβάλλουμε με όλα τα μέσα, και σε συνεργασία με όλους τους φορείς αλληλεγγύης, ώστε να σπάσει ο τοίχος σιωπής και διαστρέβλωσης που επιβάλλουν τα ΜΜΕ για την υπόθεση των 5 Κουβανών ηρώων και για την Κούβα γενικότερα.

Δηλώνουμε ότι στις δύσκολες ώρες που περνά ο εργαζόμενος λαός της χώρας μας η αλληλεγγύη με τη Κούβα δεν είναι πολυτέλεια. Αντίθετα η εμπειρία της κουβανικής σοσιαλιστικής οικοδόμησης και η παραδειγματική διεθνιστική της αλληλεγγύη αποτελεί πηγή νέας πνοής για εμάς στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης.

 Απαιτούμε:

  • Να απελευθερωθούν άμεσα οι Χεράρδο Ερνάντες, Ραμόν Λαμπανίνο, Αντόνιο Γκερέρο και Φερνάντο Γκονσάλες ,  που εξακολουθούν να κρατούνται στις φυλακές των ΗΠΑ. Το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπήρξαν κομμάτι της άμυνας της χώρας τους απέναντι στις τρομοκρατικές αντικουβανικές οργανώσεις που δρουν από το έδαφος των ΗΠΑ.

  • Να σταματήσει ο  οικονομικός  αποκλεισμός  της Κούβας από τις  Η.Π.Α. που έχει επιβληθεί εδώ και πάνω από 50 χρόνια.

  • Να ανακληθεί η  λεγόμενη «Κοινή Θέση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κούβα.

CUBA NO ESTA SOLA      H ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ  GRECIA NO ESTA SOLA

ZHTΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Cuba Grecia Solidarity Banner

Το Guevaristas στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στην Θεσσαλονίκη / «Guevaristas» en el Festival de la Juventud Comunista de Grecia (ΚΝΕ) en Salónica

Με δύο πανό που περιλαμβάνουν αποφθέγματα του θρυλικού Κομαντάντε για τους νέους θα παρευρεθεί το Ελληνικό Αρχείο Τσε Γκεβάρα στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή που θα λάβει χώρα στην Θεσσαλονίκη (Πρ.στρατόπεδο Παύλου Μελά, Σταυρούπολη) στις 6-8 Σεπτεμβρίου.

Ως μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας, ο Γκεβάρα είχε πολλές φορές την ευκαιρία να μιλήσει ενώπιον ακροατηρίων αποτελούμενων από νέους και νέες. Χαρακτηριστικές είναι οι ομιλίες του στην έναρξη του Πρώτου Συνεδρίου της Λατινοαμερικανικής Νεολαίας (28 Ιούλη 1960), σε φοιτητές της Ιατρικής Σχολής (19 Αυγούστου 1960), κατά την αναγόρευση του ως επίτιμου διδάκτορος του Πανεπιστημίου του Λας Βίγιας (28 Δεκέμβρη 1959), στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας (2 Μάρτη 1960), στην Πρώτη Διεθνή Συνάντηση Φοιτητών Αρχιτεκτονικής (29 Σεπτέμβρη 1963), στο σεμινάριο του Υπουργείου Βιομηχανίας με θέμα «Η νεολαία και η επανάσταση» (9 Μάη 1964).

Οι ομιλίες του Τσε προς τη νεολαία της δεκαετίας του ’60 εκπλήσσουν με το επίκαιρο νόημα που διατηρούν μέχρι και σήμερα. «Είναι αλήθεια ότι ο Τσε θα μιλούσε διαφορετικά σήμερα στους νέους ανθρώπους – οι οποίοι βιώνουν πολύ διαφορετικές συνθήκες – απ’ ότι μιλούσε τρείς και πλέον δεκαετίες νωρίτερα. Ξαναδιαβάζοντας, ωστόσο, αυτές τις ομιλίες, εκπλήσσεται κανείς από το πόσο εξαιρετικά επίκαιρες είναι» γράφει στον πρόλογο του βιβλίου «Ο Τσε Γκεβάρα μιλάει στους νέους» (Pathfinder Press/Διεθνές Βήμα, 2004) ο κουβανός επανάστατης και πολιτικός Αρμάντο Χαρτ. Και συνεχίζει επισημαίνοντας: «Οι ομιλίες αυτές επιβεβαιώνουν ότι πράγματι ο Τσε είναι ένας άνθρωπος του παρόντος».

Ταυτόχρονα, στο ίδιο εισαγωγικό κείμενο, ο Χαρτ οδηγείται σε ένα συμπέρασμα που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας του Τσε. Γράφει: «Ο Τσε μίλησε επίσης με ευγλωττία, βάθος και σφρίγος για την ανάγκη ενός νέου τύπου ανθρώπου στον εικοστό πρώτο αιώνα. Η ίδια η ζωή έχει υποχρεώσει έναν τέτοιο άνθρωπο να διαμορφωθεί στον εικοστό αιώνα. Η αναγνώριση του τεράστιου ρόλου της κουλτούρας και των ηθικών αξιών στην ιστορία των πολιτισμών και τα πρακτικά συμπεράσματα που βγαίνουν από την αναγνώριση αυτή είναι το σημαντικότερο μήνυμα του Comandante Ερνέστο Τσε Γκεβάρα προς τους νέους ανθρώπους».

Στις δύσκολες ιστορικά στιγμές της καπιταλιστικής κρίσης που ζούμε, το επαναστατικό παράδειγμα, η συνεισφορά του στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και πράξη, αλλά και οι παραινέσεις του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα προς τη νέα γενιά αποτελούν φωτεινό άστρο αισιοδοξίας και πίστης για ένα καλύτερο αύριο.

En Εspañol.

El Archivo griego de Che Guevara (Guevaristas) estará presente en el Festival anual de KNE-Odigitis (Juventud Comunista de Grecia), que tendrá lugar en Tesalónica, durante los dias 6-8 de Septiembre. Dos pancartas con citas de Che destinadas para la juventud, estarán ubicadas cerca de la escena central del Festival.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠ’ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ.

Το περίπτερο του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης.

Banners του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα © Guevaristas.